Aνώνυμος Αποστολέας του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Στις αθηναϊκές σκηνές όλο και συχνότερα βλέπουμε να ανεβαίνουν έργα Ελλήνων συγγραφέων. Έργα σύγχρονα που αναφέρονται στη πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση της χώρας. Ένα τέτοιο έργο παρουσιάζεται στο Θέατρο ΠΚ, στο Νέο Κόσμο. Είναι το νέο έργο του Γιάννη Βασιλακόπουλου «ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ένα πολιτικό θρίλερ με συναρπαστική πλοκή, μεγάλες ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, που στέλνει πολλά μηνύματα προς δεκάδες αποδέκτες, κάνοντας συνειρμούς, που πιθανόν να οδηγούν σε πραγματικά γεγονότα.

Ένας Ρώσος πράκτορας, (Λευτέρης Λουκαδής) μόλις έχει συνταξιοδοτηθεί, θυμάται και μας αφηγείται την τελευταία του αποστολή, που είχε επίκεντρο την Ελλάδα της κρίσης.

Ένα αεροπορικό δυστύχημα, που προκάλεσε δεκάδες νεκρούς. Μόνος επιζών ο πιλότος (Δημήτρης Τοπαλίδης), με πολλά όμως ψυχολογικά προβλήματα, μετά το ατύχημα. Η αγαπημένη του σύντροφος Χαρά (Μαρία Δεληκωνσταντίνου) τον φροντίζει με αγάπη. Ένα τηλέφωνο από έναν άγνωστο (Νίκος Καραγιώργης) και η συνάντησή τους φέρνει ανησυχία, φόβο και μεγάλες ανατροπές. Η φίλη της Ελπίδα (Δήμητρα Στάικου) προσπαθεί να σταθεί στο πλάι της. Κάτι κρύβει όμως και αυτή. Ο χορός των κατασκόπων καλά κρατεί. Στο ρόλο του γιατρού ο Βαγγέλης Πυρινής.

“ Γιατί τα ωραιότερα λουλούδια, έχουν αγκάθια:”

Το κείμενο γραμμένο από τον Γιάννη Βασιλακόπουλο είναι σύγχρονο, φρέσκο, επίκαιρο και αφορά την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και την Ελλάδα ειδικότερα. Δολοφονίες, εκβιασμοί, μυστικές υπηρεσίες συνωμοσίες κατά κρατών.

Η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ευρηματική, ατμοσφαιρική. Όλη η πλοκή παρουσιάζεται σε χωριστές σκηνές. Στα διαστήματα μεταξύ των σκηνών το θέατρο αντηχούν μαγικοί ήχοι jazz, από ζωντανή ορχήστρα, που βρίσκεται στο πάνω μέρος της σκηνής.

Jazz και κατασκοπεία. Περίεργο κράμα με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Φαίνονται μόνο οι σκιές των μουσικών (Φοίβος Μποζάς, σαξόφωνο, Αντώνης Αρβανίτης, κοντραμπάσο, και Βασίλης Παπαχρήστου, πλήκτρα). Βλέπεις τις σκιές τους και ακούς μαγευτικά κομμάτια jazz. Θα έλεγα ότι ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει μια οπτικοακουστική παράσταση.

Τα σκηνικά, λειτουργικά και απλά, με τον πίνακα της Γκερνίκα να δεσπόζει στο σαλόνι, ανήκουν στον Μιχάλη Αθανασιάδη.

«Άξονας του έργου είναι ένα μυστικό που κρύβεται σε έναν πίνακα. Έναν πίνακα διαλεγμένο ώστε να αντικατοπτρίζει την βιαιότητα του πολέμου. Είναι η γνωστή Γκερνίκα του Pablo Picasso. Είναι γνωστό ότι καταστράφηκε ολοσχερώς από τους ναζί με την σύμπραξη του Φράνκο, ηγέτη των εθνικιστών στον Ισπανικό εμφύλιο. Ο παραλληλισμός είναι σαφής. Η Ελλάδα δεν βομβαρδίστηκε αλλά οδηγήθηκε σε μια οικονομική κρίση από τους Γερμανούς, που την υποδούλωσε οικονομικά ώστε να απολέσει την ανεξαρτησία της και ουσιαστικά να κυβερνάται από το Βερολίνο. Θα μπορούσε όμως η εξέλιξη των πραγμάτων να ήταν διαφορετική για την χώρα μας; Αυτό το μυστικό κρύβει ο πίνακας.» αναφέρει σε συνέντευξή του ο σκηνοθέτης.

Τα κοστούμια δημιουργίες της Μάγδας Καλορίτη. Τα φορέματα των ηρωίδων είναι άκρως εντυπωσιακά, προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Το μεγαλύτερο «βάρος» της παράστασης το έχουν οι : Δημήτρης Τοπαλίδης και Μαρία Δεληκωνσταντίνου. Με καλή σκηνική παρουσία και ερμηνεία και με καλή χημεία μεταξύ τους.

Ο Νίκος Καραγιώργης, ο μυστηριώδης άγνωστος αποστολέας. Αυστηρός και μυστηριώδης.

Πολύ καλός ο Λευτέρης Λουκαδής στο ρόλο του ρώσου κατασκόπου.

Αινιγματική και μυστηριώδης η Δήμητρα Στάικου, στο ρόλο της φίλης του ζευγαριού.

Ο Βαγγέλης Πυρινής, καχύποπτος, στο ρόλο του γιατρού.

Βγαίνοντας από το θέατρο είχα στα αυτιά μου την μελωδία της jazz.Σκεφτόμουν τι καλά που η υπόθεση του έργου είναι μία φανταστική ιστορία του συγγραφέα. Ή μήπως δεν είναι ;

Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά έργα, με δύσκολες πλοκές και ραγδαίες ανατροπές, μην χάσετε την ευκαιρία να απολαύσετε την παράσταση. Καλή σας θέαση.

Tαυτότητα παράστασης
Συγγραφέας: Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κωνσταντόπουλος
Σκηνικά: Μιχάλης Αθανασιάδης
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Οργάνωση παραγωγής: Ελοτίνη Νουλέλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Παρασκευοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Μαρία Δεληκωνσταντίνου, Δημήτρης Τοπαλίδης, Νίκος Καραγιώργης, Δήμητρα Στάικου
Φιλική συμμετοχή: Λευτέρης Λουκαδής, Βαγγέλης Πυρινής

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Φοίβος Μποζάς (σαξόφωνο)
Βασίλης Παπαχρήστου (πλήκτρα)
Αντώνης Αρβανίτης (κόντρα μπάσο)

 Θέατρο ΠΚ
Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Δευτέρα: 21:15, Τρίτη: 21:15
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Μειωμένο: 8 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Υπεύθυνος Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
email: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

Advertisements

O Πλανήτης της Στέλλας Μαρή

Ατέλειωτες συζητήσεις για το αν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν. Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες ή είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι;

Πηγαίνοντας στο Θέατρο Studio Κυψέλης, βρέθηκα αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο από άλλο πλανήτη. Είναι μία πολύ όμορφη γυναίκα που στέκεται εκεί μπροστά μου και αρχίζει να μας μιλά. Έχει έρθει από τον πλανήτη Άριστο. Είναι σε αποστολή και είναι μέλος των Ηρακλειδών.

Ήρθε με δισταγμό στη Γη. Η κακή φήμη μας έχει φθάσει και στους άλλους πλανήτες. Μας πήραν χαμπάρι ότι δεν αγαπάμε την Γη μας. Και τώρα αυτή πεθαίνει. Αρρώστησε και αργοπεθαίνει. Σε κάποια χρόνια θα εξαφανιστεί. Και ήρθαν με αποστολή να την σώσουν.

«Κάποια μέρα, μπορεί να λάβουμε ένα σήμα από έναν άλλο πλανήτη. Αλλά θα πρέπει να το σκεφτούμε πολύ καλά πριν το απαντήσουμε. Το να συναντήσουμε έναν εξελιγμένο εξωγήινο πολιτισμό μπορεί να μοιάζει με το όταν συνάντησαν οι Ιθαγενείς της Αμερικής τον Κολόμβο. Δεν τους βγήκε και σε πολύ καλό αυτό.» – Stephen Hawking

Κάθεται εκεί απορημένη βλέποντας στο video wall το πώς έχουμε καταντήσει τον πλανήτη μας.

Γρήγορα η Αλκμήνη, έτσι λένε την νεαρή γυναίκα, μυείται στο «φαινόμενο» του Έρωτα. Την χαρά διαδέχεται ο φόβος, την ποίηση το έγκλημα, τον ενθουσιασμό η απογοήτευση. Οι Ηρακλειδείς θα κληθούν να επιστρέψουν στον πλανήτη τους.

Ο πλανήτης της ηθοποιού και συγγραφέως Στέλλας Μαρή κινείται φυσικά στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας – όρο στον οποίο η ίδια αντιδρά, καθώς όπως μας λέει «στην τέχνη όλα αφορούν την φαντασία».

«Ένα έργο σοκαριστικά και συνειδητά ρεαλιστικό, καθότι , δυστυχώς, αναγνωρίσιμα και επικίνδυνα επίκαιρα αυτά που λέγονται – για τις μη αφυπνισμένες συνειδήσεις και την ευθύνη που όλοι φέρουμε. Και, τελικά, ο πλανήτης «Άριστος» δηλώνει ότι αδυνατεί τελικά να μάς βοηθήσει, για να καταλήξει και η ίδια η Αλκμήνη, πως δεν υπάρχει άλλη λύση από την αγάπη και την παντοδυναμία της. Θα έλεγα δηλαδή, ένα κείμενο βαθιά πολιτικό και συγχρόνως ένας ύμνος στην Αγάπη» αναφέρει η Στέλλα Μαρή σε συνέντευξή της.

Η παράσταση είναι ένας μονόλογος-κατηγορώ για τα οικολογικά, κοινωνικά θέματα της εποχής μας.

Την Στέλλα Μαρή την είδα και πέρσι στην παράσταση «Ρέπλικα».

Είναι μία ηθοποιός με έντονη προσωπικότητα, αγάπη για την δουλειά της, κάτι που βγαίνει και σε εμάς τους θεατές, με μεγάλο ζήλο με ό,τι καταπιάνεται..

Μόνη της πάνω στην σκηνή μας μεταφέρει τον προβληματισμό της για τα οικολογικά, κοινωνικά  θέματα με απόλυτα φυσικότητα. Άλλοτε απορημένη, άλλοτε λυπημένη, πάντα προβληματισμένη.

Ένας μονόλογος που δεν σε κουράζει, σε προβληματίζει για την πορεία της ανθρωπότητας, την έλλειψη αλληλεγγύης και αγάπης για τον συνάνθρωπό μας. Ρεαλιστικός με βαθιά νοήματα .

Η σκηνοθεσία λιτή και ουσιαστική ανήκει στην ίδια την Στέλλα Μαρή.

To μινιμαλιστικό σκηνικό και οι φωτογραφίες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της παράστασης ανήκουν στον Γιώργο Σταματάκη.

Ιδιαίτερα τα ρούχα της κας Μαρή, (Χαράς Κονταξάκη), καθώς και το υπέροχο κόσμημα στον λαιμό της (δημιουργία ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ).

Θα περιμένουμε από έναν εξωγήινο να μας πει τα προβλήματά μας; Όχι φυσικά. Όλοι τα γνωρίζουμε, αλλά αδιαφορούμε. Αυτό το «ωχ αδελφέ» πόσο εκκωφαντικό θόρυβο κάνει στα αυτιά μου.

Αν εμείς δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, να δούμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε, να σκύψουμε στις ανάγκες του διπλανού μας, τότε οδεύουμε ολοταχώς προς την καταστροφή.

Στο τέλος της παράστασης καθίσαμε με την Στέλλα, όπως κάνει άλλωστε μετά από κάθε παράσταση της και μιλήσαμε πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, συζητώντας για την παράσταση.

Ένας μονόλογος που αξίζει να βάλετε στο θεατρικό σας πρόγραμμα.

Καλή σας θέαση!

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Στέλλα Μαρή
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρά Κονταξάκη
Ηθοποιός ηχογραφημένου κειμένου: Δημήτρης Λεβίδης
Σκηνογράφος& φωτογραφίες για την παράσταση: Γιώργος Σταματάκης
Ενδυματολόγος: Χαρά Κονταξάκη
Κοσμήματα (χειροποίητα): «ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ»
Φωτογράφιση& βιντεοσκόπηση: Κώστας Βολιώτης
Επεξεργασία ήχου στο βιντεοσκοπημένο κείμενο: Δημήτρης Λεβίδης
Προωθητικό animation: Βαγγέλης Καραδήμας για λογαριασμό της vktoons
Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Παραγωγή: MINUS[two]-Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

Studio Κυψέλης
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης,Κυψέλη, τηλ.: 2108819571

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Ημέρα & ώρα παράστασης: Κάθε Τετάρτη στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων (με ποτό): Κανονικό: 10,00 ευρώ, Μειωμένο &ατέλειες: 5,00 ευρώ

Facebookpage της παράστασης: https://www.facebook.com/%CE%9F-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-123573608385385/?pnref=lhc

Προσωπικό site της Στέλλας Μαρή: http://www.stella-mari.com/

Σημείωση: Το βιβλίο «ο πλανήτης» από τις εκδόσεις ΚΟΥΙΝΤΑ (αυτή τη στιγμή υπό έκδοση) καθώς και οι φωτογραφίες του Γιώργου Σταματάκη, θα διατίθενται στο χώρο του θεάτρου.

Eδουάρδος ο Β του Κρίστοφερ Μάρλοου

Είναι η πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή. Στεγάζεται σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο κάτω από την σκιά του ιερού βράχου της Ακρόπολης.

Εδουάρδος ο Β. Ένας όχι και τόσο γνωστός για εμάς βασιλιάς. Από την μακρινή ιστορία του (1284- 1327) έχουμε τόσα πολλά να διδαχτούμε. Τα γεγονότα φαντάζουν εφιαλτικά επίκαιρα. Σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει, σαν οι άνθρωποι να είναι οι ίδιοι ανά τους αιώνες.

Μετά την θερμή ανταπόκριση του κοινού, το αριστουργηματικό έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου, Εδουάρδος ο Β, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, επαναλαμβάνεται και φέτος στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή.

Ένα έργο θα έλεγα τολμηρό, που δεν έρχεται όμως να μας σκανδαλίσει, αλλά να μας προβληματίσει. Πόσο μπορεί να διαφθείρει έναν άνθρωπο η εξουσία; Πόσο μπορεί να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του το χρήμα; To αχαλίνωτο ερωτικό πάθος πού μπορεί να τον οδηγήσει και ειδικά όταν αυτός κρατά στα χέρια του τις τύχες ενός ολόκληρου λαού;

22552952_1434667243314636_2203141993012852566_o

Ο Εδουάρδος ο Β΄ επαναφέρει από την εξορία τον αγαπημένο του Γκάβεστον την ημέρα που ανεβαίνει στον θρόνο – αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του. Του χαρίζει πλούτη, δύναμη και πολιτικά αξιώματα, γεγονός που τον φέρνει σε αντίθεση με τους ευγενείς και τον κλήρο αλλά και με την σύζυγό του, Βασίλισσα Ισαβέλλα, που παραγκωνισμένη, κάνει τα πάντα για να ξανακερδίσει την εύνοιά του. Η προκλητική συμπεριφορά του Εδουάρδου του Β΄ και η αδιαφορία του για τα προβλήματα της χώρας προκαλεί την συστράτευση όσων έχουν αντίθετα συμφέροντα.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε το 1593 και υπήρξε εξαιρετικά τολμηρό για την εποχή του, καθώς δείχνει ξεκάθαρα την σύγκρουση μεταξύ ευγενών και βασιλιά, που σταδιακά οδηγεί τη χώρα σε εμφύλιες συγκρούσεις με καταστρεπτικά αποτελέσματα και για τις δυο μαχόμενες πλευρές – ένα έργο βαθιά πολιτικό. Μέσα από την απεικόνιση της φρίκης και τις σκληρές σκηνές, ο Μάρλοου σπάει την στιλπνή και λαμπερή επιφάνεια ενός καταρρέοντος στην πραγματικότητα πολιτισμού και καταδεικνύει πως η στυγνή και ανελέητη πάλη για την εξουσία, όχι μόνο δεν έχει καμία μεγαλοπρέπεια, αλλά μπορεί να ισοπεδώσει έναν λαό, ένα έθνος.

Μπαίνοντας στο μικρό θέατρο με εντυπωσιάζει το σκηνικό και με μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Οι τοίχοι έχουν καλυφθεί από μαύρο νάυλον. Ένας τεράστιος πίνακας του γυμνού Εδουάρδου δεσπόζει στον κεντρικό τοίχο και δύο μικρότεροι πίνακες, δεξιά και αριστερά της σκηνής, δημιουργίες του Γιώργου Λυντζέρη.

Η σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη, γρήγορη σε κίνηση, ατμοσφαιρική και κινηματογραφική, δίνει έμφαση στο ερωτικό πάθος του Εδουάρδου για τον αγαπημένο του και στις ψυχολογικές μεταπτώσεις του. Επίσης, στην αντίπερα όχθη βλέπουμε και την δίψα για εξουσία των ευγενών.

Με κινηματογραφική ταχύτητα περνούν μπροστά μου τόσα πολλά σημαντικά γεγονότα, χωρίς καθόλου να με κουράζουν με την εκπληκτική σκηνοθετική ματιά που αντιμετωπίζει την παράσταση. Η σκηνή του θεάτρου αρκετά μικρή για μια τέτοια υπερπαραγωγή και για ένα θίασο 15 ατόμων. Καθόλου όμως δεν αισθάνεσαι στενότητα χώρου.

Υπέροχα και εποχής τα κοστούμια εποχής του Κοραή Δαμάτη. Εντυπωσιακά τα φορέματα της Ισαβέλας.΄

Όλο το team των ηθοποιών έχει εκπληκτικές και μοναδικές ερμηνείες.

Θα μου επιτρέψετε να σταθώ ιδιαίτερα στην ερμηνεία του Μιχάλη Καλαμπόκη.
Ο Μιχάλης Καλαμπόκης υποδύεται με πάθος και τόλμη τον Εδουάρδο Β. Βάζει ψυχή και δύναμη στην ερμηνεία του και αυτό φτάνει στους θεατές. Τρομερές οι ψυχολογικές του μεταπτώσεις. Από αλαζόνας βασιλιάς καταντά ένα ανθρώπινο ράκος κουλουριασμένο στο πάτωμα. Σε καθηλώνει με την εμβληματική ερμηνεία και την ερμηνευτική του δεινότητα.
Ναι, ο Μιχάλης Καλαμπόκης δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας.  Παίζει με το σώμα του, την ψυχή του, τις σιωπές του, τις εκφράσεις του. Γίνεται ένα με τον Εδουάρδο Β.

22548718_1434663813314979_3606855625366668672_o

Ο Εδουάρδος Β πληρώνει τα λάθη του και το ερωτικό του πάθος. Μένει μόνος και αβοήθητος. Όλοι τον προδίδουν, εκτός από τον μονάκριβο γιο του και μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο Γ, που υποδύεται ο νεαρός ηθοποιός Παύλος Πιέρρος, με σοβαρότητα και με μία αξιόλογη παρουσία.

Η Ιωάννα Αγγελίδη ως βασίλισσα Ισαβέλλα είναι ένα εξίσου τραγικό πρόσωπο. Τεράστια η ψυχολογική της μετάπτωση που από ικέτιδα του έρωτα του συζύγου της, μεταμορφώνεται σε μία ύαινα, που ζητά αίμα, εκδίκηση. Η Ιωάννα Αγγελίδη έχει μία όμορφη σκηνική παρουσία που σε συγκινεί.

22553296_1434664586648235_2808275209616465460_o

Ο Φώτης Τσοτουλίδης είναι ο Γκάβεστον. Ο αγαπημένος του βασιλιά. Ήταν ένα ανώνυμος και ξαφνικά αποκτά εξουσία. Ό,τι πιο επικίνδυνο. Αλαζονική και υπεροπτική η στάση του.

Ο Μόρτιμερ είναι ο Περικλής Μοσχολιδάκης. Μια σθεναρή παρουσία. Ένας μηχανορράφος που διψά για εξουσία και δόξα πάση θυσία. Μια ακόμη άρτια, αξιόλογη και άξια συγχαρητηρίων ερμηνεία.

22549070_1434666363314724_5635756615831839982_o

Δίπλα του ο Κόμης Λάνκαστερ και ο Κόμης Γουόργουικ που τους ενσαρκώνουν οι Βασίλης Πουλάκος και Γιώργος Μπούγος αντίστοιχα με φυσικότητα.

Διαφθορά, μηχανορραφίες, υποκρισία.

Ο Κόμης Κεντ, αδελφός του βασιλιά. Αρχικά παίρνει το μέρος των ευγενών, αλλά η αδελφή αγάπη υπερισχύει. Φυσικός και άνετος.

Ο Λάιτμπορν, σαν ύπουλος και κυνικός δολοφόνος του βασιλιά, ο Κώστας Πιπερίδης.

Όλοι οι ηθοποιοί έχουν πολύ αξιόλογες παρουσίες σε αυτή την τόσο ξεχωριστή παράσταση.

Αξιόλογα και εντυπωσιακά τα εκμαγεία της Ελένης Σούμη. Άξιο θαυμασμού το μακιγιάζ της Μαρίνας Μηλιάρη.

Μια εκπληκτική ιστορική παράσταση που με εντυπωσίασε πολύ. Αν δεν την έχετε δει, μην χάσετε αυτή την ευκαιρία. Καλή σας θέαση!

2 (7)

Tαυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Σεραφείμ Βελέντζας
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια: Κοραής Δαμάτης
Φωτισμοί: Σπύρος Κάλδαρης
Εκμαγεία: Ελένη Σουμή
Ζωγραφική σκηνικού: Γιώργος Λυντζέρης
Μακιγιάζ: Μαρίνα Μηλιάρη
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Τσούτση
Παραγωγή: «Αθηναϊκή Σκηνή» Κάλβου – Καλαμπόκη

ΔΙΑΝΟΜΗ
Εδουάρδος ο Β΄: Μιχάλης Καλαμπόκης
Μόρτιμερ: Περικλής Μοσχολιδάκης
Βασίλισσα Ισαβέλλα: Ιωάννα Αγγελίδη
Κόμης Λάνκαστερ: Βασίλης Πουλάκος
Κόμης Γουόργουικ: Γιώργος Μπούγος
Κόμης Κεντ: Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου
Γκάβεστον: Φώτης Τσοτουλίδης
Σπένσερ: Στέφανος Οικονόμου
Μπάλντοκ: Δημήτρης Νικολόπουλος
Πρίγκιπας Εδουάρδος ο Γ΄:ΠαύλοςΠιέρρος
Λάιτμπορν: Κώστας Πιπερίδης
Κόμης Λέστερ: Γιώργος Κουσκουλής
Ηγούμενος: Αριστοτέλης Αναστασίου
Αγγελιοφόρος: Ανδρέας Ιωάννου
Φρουρός: Θάνος Σκόπας

Στην παράσταση παίρνουν μέρος και σπουδαστές της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Κάλβου – Καλαμπόκη «Αθηναϊκή Σκηνή»

Φωτογραφίες: Χρήστος Κοτσιρέας
Video: Δημήτρης Καμπόλης
Φωτογραφία αφίσας: Γιώργος Στριφτάρης

Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή
Αθανασίου Διάκου και Τζιραίων 13 (έξω από το μετρό Ακρόπολης)
Προπώληση – κρατήσεις: 210 9222300

Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 20:00
Διάρκεια Παράστασης 1 ώρα και 40 λεπτά
Τιμές Εισιτηρίων: 12. 10

 

 

Έξυπνα Μικρά Ψέμματα του Joe Di Pietro

Μια οικογένεια στα όρια νευρικής κρίσης. Δύο ζευγάρια διαφορετικών ηλικιών. Οι γονείς, μεσήλικες, χρόνια παντρεμένοι, πετυχημένοι και ευτυχισμένοι. Ο νεαρός μοναχογιός τους, νιόπαντρος, με την όμορφη σύζυγό του και με ένα μωρό λίγων μηνών.
Και ενώ φαινομενικά όλα φαίνονται να πηγαίνουν «γάντι», ο γιος εξομολογείται στον πατέρα του το παράφορο πάθος που νιώθει για την νεαρή και σέξυ γυμνάστριά του. Και η ζωή τους παίρνει μια άλλη πορεία.

Το έργο «Έξυπνα Μικρά Ψέματα» του Joe Di Pietro ανέβηκε φέτος στην σκηνή του Θεάτρου Κάτια Δανδουλάκη.

Ο Tζο Ντι Πιέτρο είναι αμερικανός θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1961. Έχει βραβευτεί με Tony Award για το μιούζικαλ «Μέμφις». Έργα του παίζονται στο Broadway.
Το έργο μεταφρασμένο και διασκευασμένο από τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον γιο του Δημήτρη. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Πέτρο Φιλιππίδη. Eυρηματική, προσεγμένη.

Το έργο εστιάζει στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ζευγαριών και μεταξύ γονέων-παιδιών. Η οικογένεια πρέπει να είναι το καταφύγιο μας.

K170619_0609ar

Και τώρα ο γιος θα εγκαταλείψει σύζυγο και μωρό για να κυνηγήσει και να ζήσει το αχαλίνωτο πάθος του; H δυναμική μητέρα παίρνει στα χέρια της την κατάσταση και «ξεγυμνώνει» την ψυχή της, διακινδυνεύοντας την ήρεμη οικογενειακή της ζωή. Στην ζωή μας όλοι έχουμε πει τα κατά συνθήκη ψέματα. Ψέματα που αναγκαστήκαμε να πούμε για να σώσουμε καταστάσεις και πρόσωπα.

«Κοιτούσες το μέλλον μας, αλλά δυστυχώς ξεχνούσες το παρόν μας»

Η παράσταση είναι μία κωμωδία που προκαλεί το γέλιο μας και συγχρόνως μας δημιουργεί δυνατές συγκινήσεις. Μια κωμωδία που μέσα από το γέλιο, σε προβληματίζει έντονα, ειδικά στο δεύτερο μέρος που έρχεται η μεγάλη ανατροπή και «σκάει» η βόμβα.
Πιστεύω ότι όλοι βρήκαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που έχουμε καλό κρυμμένο μέσα μας. Κάποιες σκέψεις που είτε έμειναν σκέψεις είτε έγιναν πράξεις.

Ο ρόλος της μητέρας ταιριάζει απόλυτα στην Κάτια Δανδουλάκη. Μία δυναμική, σημερινή γυναίκα, σύζυγος και μάνα. Εκπληκτική η ερμηνεία της, απόλυτα φυσική και αληθινή. Aέρινη η παρουσία της. Την Κα Δανδουλάκη έχω την τύχη να την έχω παρακολουθήσει σε όλες τις παραστάσεις της και πιστεύω ότι και αυτή είναι μία από τις πολύ καλές στιγμές της. Υπέροχη!

K171022_1056arb (1)

Ο Γιώργος Παρτσαλάκης είναι ο πατέρας. Μένει εμβρόντητος όταν ακούσει την απόφαση του γιου του. Οικογενειάρχης, αγαπά την οικογένειά του και αγωνίστηκε να της προσφέρει τα καλύτερα. Εντυπωσιάστηκα με την ερμηνεία του. Τόσο αληθινός, τόσο φυσικός, τρυφερός πατέρας. Παρακολουθούσα τις κινήσεις του, την αλλοίωση των γραμμών του προσώπου του, τις εκφράσεις του, τις σιωπές του.

Ο Αλμπέρτο Φάις είναι ο άτακτος γιός. Ενθουσιώδης, Πιστεύει στα θέλω του και αυτά θέλει να ζήσει και όχι στα πρέπει. Τα πρέπει τον πνίγουν. Μία πάρα πολύ καλή παρουσία. Αεικίνητος πάνω στην σκηνή.

Η νεαρή Δανάη Σκιάδη, είναι η νεαρή σύζυγος και μητέρα. Έχει παραμελήσει τον εαυτό της μετά την γέννηση του μωρού. Κινδυνεύει ο γάμος της, αλλά δεν το έχει αντιληφθεί. Δροσερή, νεανική, σπιρτόζα ήταν για μένα μία ευχάριστη αποκάλυψη.

K171022_1209ar

Τα σκηνικά της παράστασης είναι του Γιώργου Γαβαλά. Εντυπωσιακά, λειτουργικά, κομψά, πλούσια. .

Τα κοστούμια είναι δημιουργίες της Παναγιώτας Κοκκορου. Προσεγμένα, κομψά δείχνουν την κοινωνική θέση των γονέων. Ατημέλητα της νεαρής μητέρας.

Οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου εντυπωσιακοί. Πολύ όμορφη και η μουσική επιμέλεια του Ιάκωβου Δρόσου.

Μια σύγχρονη, δυνατή, ανατρεπτική κωμωδία που μου προκάλεσε δυνατή συγκίνηση.

Μην την χάσετε.

Καλή σας θέαση!

.

K170619_0801ar

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση Απόδοση : Πέτρος Φιλιππίδης, Δημήτρης Φιλιππίδης
Σκηνοθεσία: Πέτρος Φιλιππίδης
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια : Παναγιώτα Κοκκορού
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική επιμέλεια : Ιάκωβος Δρόσος,
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 20,00 ΕΥΡΩ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ: 15,00 ΕΥΡΩ
ΛΑΙΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: 17,00 ΕΥΡΩ
Ανεργοι,φοιτητές, πολύτεκνοι: 15,00 ΕΥΡΩ

ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ 19:30
ΠΕΜΠΤΗ 20:00
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21:00
ΣΑΒΒΑΤΟ 18:00 (ΛΑΙΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ) & ΒΡΑΔΥΝΗ 21:00
ΚΥΡΙΑΚΗ 19:30
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ΩΡΕΣ (ΜΕ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ)

 

H Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Το κλασικό έργο του Παπαδιαμάντη το έχω διαβάσει αρκετές φορές. Με γοήτευε η γραφή του. Είχα την χαρά να το απολαύσω σε θεατρικό έργο, αλλά και σαν όπερα.

Απόψε στο Θέατρο Αλκμήνη το παρακολούθησα και σαν χορoθέατρο.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης και όχι άδικα γοήτευσε το κοινό.

Οι φόνισσες – Ομάδα Χορού «Υπέρ Ορίων» (Θάλεια Μελισσαράτου, Σοφία Κρανια, Εμμανουέλα Αλεξανδράκη, Ανθή Κακουλίδου) χορεύουν με πάθος ζητώντας την εξιλέωση για το φρικτό έγκλημά τους. Απόλυτα συντονισμένες με άρτια τεχνική και θεατρικότητα. Συμβολίζουν τις διαφορετικές  πτυχές του χαρακτήρα  της ηρωίδας, παλεύουν με το καθήκον και το χρέος, χορεύουν για τη λύτρωση  «…μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».

Οι ερινύες (Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα) τις κυνηγούν. Ένα έγκλημα που δεν μπορεί να ξεχαστεί. Να σκοτώσεις ένα μικρό μωρό, γιατί είχε την «ατυχία» να γεννηθεί κορίτσι;

Σε μια γωνιά του σκηνικού ο «Άγιος» των γραμμάτων μας, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Πέτρος Γούτης), καθισμένος στο μικρό του γραφείο γράφει για τη «δυστυχία» των οικογενειών που έχουν κορίτσια. Σημειώνει τις σκέψεις του, λυπάται, συμπονεί. Δεν συγχωρεί τον φόνο.

Από την ώρα της γέννησης ενός κοριτσιού, οι γονείς μία σκέψη έχουν στο νου τους. Να τις παντρέψουν. Να φύγει το «βάρος» από πάνω τους. Αλλά για να παντρευτούν, πρέπει να μαζέψουν χρήματα, να ετοιμάσουν προικιά. Κανείς δεν θα παντρευτεί μια κοπέλα χωρίς προίκα.

Και από την δυνάστευση των γονιών, θα περάσουν στην δυνάστευση των συζύγων.

Ο ηθοποιός Θανάσης Κουρλαμπάς περπατά αμίλητος στην σκηνή. Είναι η μορφή του άνδρα. Του δυνάστη.

Ευρηματική σκηνοθεσία της Δέσποινας Γιαννάτου που συνδύασε τον χορό με το θέατρο. Δικές της και οι υπέροχες δυναμικές χορογραφίες. Η ιδέα της ύπαρξης επί σκηνής του ιδίου του συγγραφέα, να μας διηγείται το μυθιστόρημά του και να το σχολιάζει, μας μετέφερε στο κλίμα εκείνης της εποχής.

Εντυπωσιακά τα σκηνικά του Ντέιβιντ Νεγρίν. Εναρμονισμένη με το έργο και άκρως εντυπωσιακή η μουσική σύνθεση του Μπάμπη Νίκου.

Νεοκλασικός χορός, δυναμικός χορός, παραδοσιακή μουσική, πάθος στην κίνηση, θέατρο, αποτέλεσαν ένα εκρηκτικό κλίμα και μία ιδιαίτερη παράσταση.

Ενθουσιασμός στο κατάμεστο, στην κυριολεξία θέατρο (επιστρατεύτηκαν και καρέκλες). Ενθουσιασμός του κοινού, που τον έδειξε με το παρατεταμένο χειροκρότημά του.

Kαλή σας θέαση!

Tαυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία – χορογραφία : Δέσποινα Γιαννάτου
Μουσική Σύνθεση : Μπάμπης Νίκου
Σκηνικά : Ντέιβιντ Νεγρίν
Κοστούμια : Χριστίνα Μπακαλοπούλου
Φωτισμοί : Ντέιβιντ Νεγρίν
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού
Παραγωγή : Παναγιώτης Δέμος

ΔΙΑΝΟΜΗ

Πέτρος Γούτης ( Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης )
Θανάσης Κουρλαμπάς ( Άνδρας )
Ομάδα χορού «Υπέρ Ορίων»:
Θάλεια Μελισσαράτου ( Φόνισσα )
Σοφία Κρανιά ( Φόνισσα )
Εμμανουέλα Αλεξανδρινάκη ( Φόνισσα )
Ανθή Κακουλίδου ( Φόνισσα )
Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα (ερινύες)

Διάρκεια παράστασης 65’ χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων 10€
Γενική είσοδος 12€ , μειωμένο 10€ ( άνεργοι, φοιτητές, ατέλειες)
Ειδικές τιμές για γκρουπ, σχολεία , σχολές χορού . συλλόγους για πρωινές παραστάσεις καλέστε στο 6978114703

To Τίμημα του Άρθουρ Μίλλερ

Το Τίμημα είναι από τα γνωστότερα έργα του Άρθουρ Μίλλερ, γραμμένο το 1967 και από τα πιο αγαπημένα του, αφού είναι το μόνο που αποφάσισε να σκηνοθετήσει. Πολυανεβασμένο σε θεατρικές σκηνές παγκοσμίως, με πιο πρόσφατη αυτή στο Broadway με πρωταγωνιστή τον Danny DeVito.

Ο Άρθουρ Μίλλερ γεννήθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης το 1915. Γιος εργοστασιάρχη γνώρισε τη φτώχεια όταν η οικονομική κρίση του 1929 παρέσυρε στην καταστροφή την επιχείρηση του πατέρα του. Πέρασε από πολλά επαγγέλματα (εργάτης, οδηγός φορτηγών, σερβιτόρος) για να επιβιώσει.

Arthur-miller

Το πρώτο του έργο που ανέβηκε στο Μπρόντγουαιη «Ο άνθρωπος που είχε τύχη» το 1944, γνώρισε την αποτυχία. Η τύχη του χαμογέλασε με τα έργα: «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», 1947 και «Ο θάνατος του εμποράκου», 1949, με το οποίο κέρδισε το βραβείο «Πούλιτζερ» και τον καθιέρωσε ως πρωτοποριακό συγγραφέα – δραματουργό. Το 1953 με το έργο του «Η μεγάλη δοκιμασία» σχολίαζε και κατέκρινε τον μακαρθυσμό κι αυτό το έργο υπήρξε η αιτία για να τον ανακρίνει η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών. Σε όλα τα έργα του κυριαρχούν οι ιδέες για τη σπουδαιότητα της οικογένειας, του αυτοσεβασμού και της συνείδησης. Επίσης εκθέτει και τα αρνητικά του αμερικανικού ονείρου.

Ο βιογράφος του Μάρτιν Γκότφριντ είχε πει: «Σπάνια ένας καλλιτέχνης έχει δεχθεί τόσες πολλές επιθέσεις και συκοφαντίες στην πατρίδα του και ταυτόχρονα έχαιρε βαθιάς εκτίμηση σε όλο τον κόσμο».

 «Τι περιμένω πια από τη ζωή μου ύστερα από ένα βραβείο Πούλιτζερ; Mα φυσικά το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δεν σκοπεύω να πεθάνω αν δεν το αποκτήσω» είχε δηλώσει. Τελικά πέθανε χωρίς να πραγματοποιήσει το όνειρό του.

Το έργο του Άρθουρ Μίλλερ «Το Τίμημα» (The Price) ανεβαίνει στην σκηνή του Θεάτρου Ιλίσια, σε σκηνοθεσία  Ιωάννας Μιχαλακοπούλου. Η σκηνοθέτης σέβεται και ακολουθεί το κείμενο.  Η σκηνοθεσία της ρίχνει άπλετο φως και εστιάζει στις προσωπικότητες των τεσσάρων ηρώων μας. Τι αναζητά ο καθένας στην ζωή του; Ποιες οι προτεραιότητές του; Κατορθώνει  να φωτογραφήσει τους τέσσερις διαφορετικούς αυτούς χαρακτήρες.

Όλα στην ζωή μας έχουν ένα τίμημα. Η κάθε απόφαση φέρει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ζωή μας είναι μία δράση-αντίδραση και πάντοτε πληρώνουμε το τίμημα των πράξεων που τολμήσαμε, αλλά ακόμη περισσότερο αυτών που αποφύγαμε, αφού η απουσία μιας ενέργειας δεν είναι κάτι το κενό, αλλά αποτελεί μια ενέργεια από μόνη της.

Ένα πατρικό σπίτι. Με τα αραχνιασμένα από τον χρόνο έπιπλα. Όλα στην ζωή μας είναι αναλώσιμα. Οι γονείς πέθαναν, το σπίτι πρέπει να κατεδαφιστεί. Δύο αδέλφια που έχουν να συναντηθούν 16 χρόνια. Αντιδιαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες. Ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους  και εκεί μέσα στον λαβύρινθο της ζωής χάθηκαν και αποξενώθηκαν.

Photo 1

Ο συγγραφέας στα έργα του κατακρίνει  το αμερικάνικο όνειρο. Στέλνει ένα δριμύ κατηγορώ σε μια κοινωνία όπου μόνο οι έχοντες και κατέχοντες έχουν δικαίωμα στην ζωή. Σε μια κοινωνία που πετυχημένος είναι μόνο ο πλούσιος. Και αυτοί όσο είναι χρήσιμοι στο σύστημα. Γιατί το σύστημα είναι σκληρό και απάνθρωπο και σε πετά σαν σκουπίδι όταν δεν σε χρειάζεται. Αξίζει να περνάς ολόκληρη ζωή κυνηγώντας το χρήμα, τον εύκολο πλουτισμό; Αξίζει να ζεις χωρίς αγάπη, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αξίες, να καταστρέφεις ανθρώπινες ψυχές μόνο και μόνο για μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου;

Δυο αδέλφια: Ο Βίκτωρ  (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης)  και ο Γουόλτερ (Χρήστος Σαπουντζής) συναντιούνται στην ανήλια σοφίτα του πατρικού τους σπιτιού. Ο Βίκτωρ  έβαλε προτεραιότητα στη ζωή του την οικογένεια και την προστασία του άρρωστου πατέρα τους. Εγκατέλειψε τα όνειρά του και παρά  τις αντιρρήσεις της συζύγου του, Εστέρ, (Ρένια Λουιζίδου) συνέχισε να έχει τα αγνά πιστεύω του και να τα ακολουθεί. Βολεύτηκε στην επαρχιακή πόλη σαν αστυνομικός, αφήνοντας τα όνειρά του για σπουδές. Ο άλλος αδελφός, ο Γουόλτερ, πετυχημένος μεγαλογιατρός, με αμέτρητα χρήματα, σκληρός. Δεν  επέστρεψε στο πατρικό σπίτι. Άλλη η ζωή του, άλλα τα όνειρά του. Και ναι, πέτυχε. Πλούτισε. Έγινε «κάποιος».

CDS_2774-Edit_preview

«Το δύσκολο δεν είναι να μην πιστεύεις σε τίποτα. Το δύσκολο είναι να συνεχίζεις να πιστεύεις σε κάτι. Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, έχεις πεθάνει».

Και απόψε στο σκοτεινό πατάρι φαντάσματα του παρελθόντος ανασταίνονται. Πικρές αλήθειες βγαίνουν στην επιφάνεια. Αλήθειες που δεν μπορείς να τις υποφέρεις. Δεν μπορείς να τις ακούσεις. Όνειρα που χάθηκαν κάτω από έναν ψυχολογικό εκβιασμό από τον γονέα, από ένα  χειριστικό πατέρα. Όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, έτσι χωρίς λόγο. Μια ζωή χαμένη. Βαριές, κοφτερές κουβέντες που πονάνε και σε λυγίζουν.

Πώς να το υποφέρεις.

Και μέσα σε αυτή την δίνη των συναισθημάτων που τους παρασύρει παρόντες, ο Γκρέγκορυ Σάλομον, ο ηλικιωμένος Εβραίος αντικέρ (Γιώργος Μιχαλόπουλος) και η γυναίκα του Βίκτωρ.

CDS_2197b_Κ_preview

Ο μεγάλος Γιώργος Μιχαλόπουλος, δίνει μάθημα υποκριτικής επί σκηνής. Είναι η κωμική παρέμβαση. Εξετάζει τα έπιπλα. Ξέρει, σαν παλιός αντικέρ ότι όλα και όλοι έχουν την τιμή τους. Αρκεί να ξέρεις την αδυναμία του καθενός. Μπαινοβγαίνει στον χώρο που βρίσκονται τα αδέλφια, πετώντας σοφές αστείες αλλά και πικρές αλήθειες. Είναι η χαρά της ζωής. Παρά τα ενενήντα του χρόνια, είναι όλο ζωντάνια. Στην ουσία είναι αυτός που κινεί τα νήματα της παράστασης. Ένας μεγάλος θεατράνθρωπος.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης σε ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας. Μας συγκινεί και μας καθηλώνει. Ένας ηθοποιός που κάθε χρόνο ωριμάζει υποκριτικά και καταφέρνει πάντα να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Υποστήριξε με σθένος την απόφασή του να θυσιαστεί  την δική του ευτυχία για αυτήν του πατέρα του και μετά τις καταιγιστικές αλήθειες καταρρέει. Αφοπλιστικός. Συναρπαστικός. Υπέροχος.

CDS_2043_preview

Η Ρένια Λουιζίδου φυσική και αληθινή. Με πολύ ωραία σκηνική παρουσία. Αγωνίζεται για μια καλύτερη και πλουσιότερη ζωή.

CDS_2690_preview

Ο Χρήστος Σαπουντζής με τον αέρα και το θράσος του πετυχημένου είχε μια πολύ καλή εμφάνιση.

CDS_2527_preview

Η μετάφραση του Μάκη Μαρσέιγ είναι μοντέρνα και έχει ροή.

Τα σκηνικά ανήκουν στον Γιάννη Μουρίκη. Ένα σαλόνι-σοφίτα με παλιά σκονισμένα έπιπλά, ένα γραμμόφωνο, αναμνήσεις μιας ζωής.

Τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού, απλά και λειτουργικά στα χρόνια της ιστορίας μας.

Οι πετυχημένοι φωτισμοί ανήκουν στον Νίκο Βλασόπουλο.

Είμαστε οι επιλογές μας. Είμαστε η απόφαση που πήραμε σε κάθε δίλημμα που αντιμετωπίσαμε στο διάβα της ζωής μας.

Μια από τις επιτυχημένες παραστάσεις της σεζόν. Σας προτείνω να μην την χάσετε!

b6ce45b89dfbc031bf6e74449e9efd1d

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Μάκη Μαρσέιγ
Απόδοση – Σκηνοθεσία: Ιωάννα Μιχαλακοπούλου
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Φωτογραφίες: Ρούλα Ρέβη

Πρωταγωνιστούν:
Γιώργος Μιχαλακόπουλος
Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
Ρένια Λουιζίδου
Χρήστος Σαπουντζής

Χώρος: Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ
Παπαδιαμαντοπούλου 4 & Βασιλίσσης Σοφίας
(μετρό Μέγαρο Μουσικής)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη στις 21:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00

Διάρκεια: 120’

Εισιτήρια: Τετάρτη (λαϊκή απογευματινή): 15 ευρώ και 12 ευρώ (εξώστης)Πέμπτη και Παρασκευή: 18 ευρώ και 15 ευρώ (εξώστης), Σάββατο (βραδινή):  18 ευρώ (πλατεία), 15 ευρώ (εξώστης), Κυριακή: 18 ευρώ (πλατεία), 15 ευρώ (εξώστης).
Φοιτητικό (όλες τις ημέρες): 12 ευρώ.
Κρατήσεις: 210 7210045 & 210 7216317 (10:00 – 21:00)

 

Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλλο

O Luigi Pirandello (1867 – 1936) είναι Σικελός δραματουργός. Έχει τιμηθεί με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1934. Τα πρώτα του έργα ήταν δραματοποιήσεις μερικών δικών του διηγημάτων, αλλά έγινε διάσημος το 1921 με το έργο του «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα». . Το πρώτο μέρος του συνολικού θεατρικού του έργου ο Πιραντέλλο το έγραψε σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή εποχή γι’ αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του και της διανοητικής αρρώστιας της συζύγου του. Από τα πολλά έργα του Πιραντέλλο αναφέρω τα : Όταν ήμουν τρελός, Όπως με θέλεις, Να ντύσουμε τους γυμνούς, Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε. Ο Pirandello, με την ελληνική καταγωγή, όπως καυχιόταν είναι από τους σημαντικότερους συγγραφείς του σύγχρονου θεάτρου. Ταύτιζε τις οποίες αντιδράσεις με την ίδια την ζωή.

Ο Σικελός συγγραφέας αγαπήθηκε από το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό, παρά τις δυσκολίες της θεατρικής του γραφής. Το «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» παρουσιάστηκε στην Ελλάδα από τον θίασο Δημήτρη Μυράτ, σε δική του σκηνοθεσία το 1962.

5772957c1dc5248f5e8b4b8b

Ο Πιραντέλλο ακόμα και στα πιο δραματικά του έργα, μένει γνήσιος εκπρόσωπος του “grotesco” και κατ ευθείαν απόγονος της Commedia dell Arte. Οι καταστάσεις που επινοεί είναι τραγικές και κωμικές μαζί και η εξέλιξη και περιπλοκή τους, όσο εντείνει τη δραματικότητά τους, άλλο τόσο οξύνει και την ιλαρότητά τους. Θα μπορούσες να πεις πως τα έργα του είναι μεγαλειώδεις φάρσες όπου το γελοίο ζευγαρώνεται με το πιο σπαραχτικό. Και τα δυο μαζί ενωμένα και αχώριστα, κραυγάζουν την αγωνία του ανθρώπου ανάμεσα στη θλιβερή εσωτερική του πραγματικότητα και στο εύθραυστο απατηλό προσωπείο του» αναφέρει ο Μάριος Πλωρίτης σε εισαγωγή έργων του Πιραντέλλο.

Το Θέατρο Studio Κυψέλης και οι Θεατρίνων Θεατές, παρουσιάζουν φέτος σε ελεύθερη, φρέσκια, δροσερή, ολοκαίνουρια μετάφραση της μεγάλης και έμπειρης στα θεατρικά Ροζίτας Σώκου, το έργο του Πιραντέλλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε».

Μπορούμε να πούμε ότι είναι από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του είδους «Θέατρο μέσα στο θέατρο», όπου διακωμωδεί αλλά συγχρόνως χλευάζει και σαρκάζει τον κόσμο του θεάτρου και την παντοδυναμία των σκηνοθετών. Πιστεύει ότι η ύπαρξη των σκηνοθετών είναι ο θάνατος των θεατρικών συγγραφέων. Έγραψε ένα κείμενο, που μιλά για τον θάνατο του κειμένου. Η εισβολή των σκηνοθετών στο θέατρο δεν επιτρέπει στους ηθοποιούς να είναι οι εαυτοί τους, αλλά να υποδύονται πρόσωπα που αυτοί θα τους υποδεικνύουν. Και προσωπικά, βλέποντας τα τελευταία χρόνια σκηνοθέτες να «διαστρεβλώνουν» και να «εξευτελίζουν» κλασικά παγκόσμια δημιουργήματα, πράγματι διερωτώμαι «γιατί;».

Ευτυχώς ο ταλαντούχος Γιώργος Λιβανός, ο οποίος έχει την σκηνοθεσία της εν λόγω παράστασης, σεβάστηκε το κείμενο, το οποίο ακροβατεί μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας. Σεβάστηκε το κείμενο και του χάρισε και μία νέα έμπνευση. Ο σκηνοθέτης κατάφερε και πάλι, κάτω από τις άρτιες σκηνοθετικές του οδηγίες, ένας πολυμελής θίασος, να χορεύει, να τραγουδά, να πρωταγωνιστεί σε μία αρκετά μικρή σκηνή και ο κάθε ηθοποιός να έχει τον χώρο του και εμείς σαν κοινό να βλέπουμε μία υπερπαραγωγή, χωρίς να «πνιγόμαστε» από την μικρή σκηνή. Αντίθετα αισθάνθηκα ότι μπροστά μου είχα άπλετο χώρο. To training της ομάδας Θεατρίνων Θεατές για την κάθε παράσταση , όπως κάθε χρόνο, είναι πολύμηνο και απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία τόσο στον λόγο όσο και στο σώμα και την φωνή, σύμφωνα με την μέθοδο του Γραμμικού Συμβολισμού που ο Γιώργος Λιβανός εκπροσωπεί στην Ελλάδα.

DSC_0448a

Το έργο, σύγχρονο και αλληγορικό «μπλέκει» μαγικά δύο παράλληλες ιστορίες. Μιας φιλελεύθερης Σιτσιλιάνικης οικογένειας με τρεις κόρες που ερωτοτροπούν διαρκώς, (ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο μακρινό 1950) και ενός θιάσου που αυτοσχεδιάζει και παρουσιάζει μια παράσταση.
Η παράσταση αρχίζει με ζωντανή μουσική στο πιάνο από την Νίκη Γκουντούμη.

329951

Όλοι οι ηθοποιοί και καθένας χωριστά, μας χάρισαν μία μοναδική παράσταση. Έμοιαζε σαν ένας κινούμενος πίνακας ζωγραφικής με πανέμορφες ρέουσες εικόνες. Εναλλαγές συναισθημάτων. Έντεκα ηθοποιοί, κάτω από τις χορογραφικές οδηγίες του Σίμωνα Πάτροκλου, χόρεψαν, τραγούδησαν. Εντυπωσιακή η σκηνή με τις ομπρέλες. Γέλιο, δάκρυα, μουσική, χορός, κλάμα, τραγούδια ενναλλάσονταν διαρκώς. Όπως ακριβώς και στη ζωή μας.

Τον χορό των ερμηνειών κρατούσε η μεγάλη Καίτη Ιμπροχώρη. Πόσο τυχεροί που την έχουμε ξανά κοντά μας. Με μία τόσο αφοπλιστική απλότητα, που σε εκπλήσσει.. Ο Νίκος Γιάννακας ξεχώρισε με την σκηνική παρουσία του και το ταλέντο του.
Δεν θα ήθελα να μιλήσω για κάθε ηθοποιό ξεχωριστά. Ήταν όλοι, παλαίμαχοι, νέοι, ταλαντούχοι και με πάθος για αυτό που κάνουν και το εισπράξαμε απλόχερα.

Πολύ όμορφα τα σκηνικά και τα κοστούμια της Γιοβάννας Πρασίνου και η μουσική επένδυση και διδασκαλία του Σάκη Τσιλίκη.

Μα πως χώρεσαν τόσα πολλά – τόσοι άνθρωποι – έντεκα – στην σκηνή;
Και ναι η σκηνή τους άντεξε. Και το θερμότατο χειροκρότημα του κόσμου που κατακλύζει το μικρό αυτό Θέατρο δεν τους επέτρεπε να απομακρυνθούν.

IMG_0413

Κάτι από μαγεία διακρίνει πράγματι τον Γιώργο Λιβανό. Ίσως μέσα σε αυτή την μαγεία είναι η αγάπη του, η υπομονή και η επιμονή του για το καλό και ποιοτικό θέατρο και δεν κάνει εκπτώσεις σε τίποτα. Έτσι παρακολουθήσαμε και φέτος μια μεγαλεπήβολη παράσταση σε δύσκολους και χαλεπούς καιρούς.

Γίνομαι κουραστική αλλά σας το ξαναλέω. Ψάξτε. Παραστάσεις διαμάντια κρύβονται  εκτός κέντρου.

«Νομίζω λέει ο σικελός δραματουργός πως η ζωή είναι μια πολύ θλιβερή φάρσα. Γιατί έχουμε μέσα, χωρίς να μπορούμε να ξέρουμε, πως, γιατί και από πού, την ανάγκη να εξαπατούμε αδιάκοπα τον εαυτό μας, δημιουργώντας μια πραγματικότητα (μια για τον καθένα και ποτέ την ίδια για όλους), που κάθε τόσο αποδεικνύεται ότι είναι μάταιη και φανταστική. Έτσι το άτομο δεν είναι ποτέ ένα, ούτε για τους άλλους, ούτε για τον εαυτό του. Και οι συγκρούσεις των διαφορετικών εικόνων που έχει ο κάθε τρίτος για εμάς και εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας, αποτελούν το «δράμα» του Πιραντέλλο.

Θα μπω στον πειρασμό να μεταφέρω τα λόγια που ακούγαμε από τον αγαπημένο μου Δημήτρη Μυράτ στην ίδια παράσταση

Η παράσταση δεν είναι φώτα δεν είναι σκηνικό
είναι οι άνθρωποι εσείς κι εγώ
Είναι οι γυναίκες που μας ρωτούν
είναι τα παιδιά που μας κοιτούν
έτσι που εσείς καθώς κι εγώ
αφήνουμε την ωρα
να πηγαίνει μόνη της
Η παράσταση δεν είναι φώτα δεν είναι σκηνικό
είναι οι άνθρωποι εσείς κι εγώ
είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας
είναι η αναπνοή σας στη σιωπή μας
τέλος είναι η αγάπη σας
Για μας… (Στίχοι – μουσική Μάνος Χατζιδάκις)

Καλή σας θέαση!

DSC_0204b

Ταυτότητα Παράστασης :
Ελεύθερη απόδοση: Ροζίτα Σώκου
Σκηνοθεσία-στίχοι-φωτισμός: Γιώργος Λιβανός
Μουσική σύνθεση-διδασκαλία: Σάκης Τσιλίκης
Κινηματογράφηση: Γιάννης Σολδάτος
Σκηνικά-κοστούμια: Γιοβάννα Πρασίνου
Χορογραφία: Σίμων Πάτροκλος
Μοντάζ: Αντώνης Μανδρανής
Βοηθός σκηνοθέτη & χορογράφου: Ανδρέας Ζαχαριάδης
Φωτογραφίες: Ζώης Τριανταφύλλου-Σφακιανάκης & Κώστας Βολιώτης
Σύμβουλος παραγωγής: Ζωρζέτ Μιρόν
Θεατρολόγος: Μαρία Βλάχου
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης οι:
Καίτη Ιμπροχώρη , Νίκος Γιάννακας, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Όλγα Πρωτονοταρίου, Σοφία Μπεράτη, Λίλη Τέγου, Ζωρζέτ Μιρόν, Άγγελος Δεληκάρης, Ανδρέας Ζαχαριάδης και Χρήστος Μαραθιάς.

Την παράσταση συνοδεύει μουσικά στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη.
Kάθε Δευτέρα και Τρίτη
Στο Studio Κυψέλης

Το ημερολόγιο ενός τρελού του Νικολάι Γκόγκολ

Ο Νικολάι Γκόγκολ (1 Απριλίου 1809 – 4 Μαίου 1852) είναι Ουκρανός θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος. Τα έργα του συγκαταλέγονται στα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Θεωρείται εφάμιλλος μεγάλων συγγραφέων, όπως ο Λέων Τολστόι και ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.
Στο ημερολόγιο ενός τρελού, γραμμένο σε πρώτο ενικό, ο ήρωας μας, ο Ποπρίστσιν είναι ένας κατώτατος δημόσιος υπάλληλος. Κανείς δεν του δίνει την παραμικρή σημασία, περνά και ζει «αόρατα» ανάμεσα στους άλλους συναδέλφους του. Μέσα από το ημερολόγιό του μας ανακαλύπτει τις σκέψεις του για την κοινωνία, τον προϊστάμενό του, την κόρη του προϊσταμένου την οποία και έχει ερωτευτεί παράφορα και αρχίζει να κάνει όνειρα. Όνειρα, σκέψεις που με μαθηματική ακρίβεια τον οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό και στην τρέλα.

437px-N.Gogol_by_F.Moller_(early_1840s,_Ivanovo)_detail

Η μοναξιά του είναι αφόρητη. Πώς μπορεί να ζήσει σε ένα κόσμο που τα πάντα μετριώνται και ζυγίζονται με το χρήμα και πόσο υψηλά κοινωνικά βρίσκεσαι. Αυτός ονειρεύεται, πηγαίνει θέατρο, πιστεύει σε αξίες που δεν υπάρχουν πια.
Το κείμενο του Γκόγκολ είναι πικρό, δραματικό, συγκινητικό. Μέσα από τις χιουμοριστικές σκηνές αναβλύζει ένα μεγάλο γιατί. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου πετιέται το άγχος του ανθρώπου και καταλαβαίνει ότι είναι αναλώσιμος.
Μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει τις πιέσεις που δέχεται καθημερινά, από ανθρώπους που κατέχουν θέσεις που δεν τις αξίζουν; Μπορεί να τσαλακώνεται η υπόληψη, ο εγωισμός του; Μπορεί η ανικανότητα να υπερισχύει των προσόντων;
Ο ήρωας του Γκόγκολ του 19ου αιώνα πόσο μπορεί να διαφέρει από έναν σημερινό άνθρωπο. Πόσο τρομακτικά επίκαιρο το ημερολόγιό του. Ένα δριμύ και φοβερό κατηγορώ και για την σημερινή κοινωνία μας.

«Σήμερα η Ισπανία απέκτησε βασιλέα. Εμένα» αναφωνεί ο φτωχός Ποπρίστσιν και ο δρόμος προς την παράνοια είναι πλέον ανοιχτός. Δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας.

''TO HMEROLOGIO ENOS TRELOY'' - SWTHRHS XATZAKH_3- photo by Patroklos Skafidas

Ο Σωτήρης Χατζάκης σκηνοθετεί και ερμηνεύει «Το ημερολόγιο ενός Τρελού» του Νικολάι Γκόγκολ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης .

O Σωτήρης Χατζάκης που επιτρέφει στη σκηνή μετά από 17 χρόνια για να υποδυθεί τον τραγικό ήρωα του Γκόγκολ. Ένα ρόλο που τον έχει υποδυθεί ο μεγάλος μας Δημήτρης Χορν, ο Θύμιος Καρακατσάνης, ο Κώστας Καρράς. Πιστεύω ότι είναι ένας ρόλος με τον οποίο όλοι οι ηθοποιοί θα θέλουν να αναμετρηθούν.

b_22231_or_patroklos-skafidas-5691

Ο Σωτήρης Χατζάκης δηλώνει ότι επιστρέφει στην ηθοποιία αν και δεν είχε φύγει ποτέ στην πραγματικότητα. «Ο Ηθοποιός ήταν και είναι το κέντρο του θεατρικού μου σύμπαντος. Και τις σκηνοθεσίες μου, πρωτίστως, απ’ την πλευρά του ηθοποιού τις έκανα. Πολύ καιρό δεν κρύφτηκα στις κουίντες; Ας βγούμε τώρα στο φώς της σκηνής, εκεί συντελούνται τα πλέον κρίσιμα γεγονότα».

«Το ημερολόγιο ενός Τρελού» είναι ένα έργο σύγχρονο όσο ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα, αφού η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει την παρανοϊκή, κωμική του ολισθηρότητα. Γι’αυτό το λόγο, για το ανέβασμα της παράστασης, ο Σωτήρης Χατζάκης συνεργάζεται στενά με τον Ματθαίο Γιωσαφάτ για την ψυχαναλυτική προσέγγιση του ρόλου.

Η μεγάλη κωμωδία της ύπαρξης συναντά την ελευθερία της εσωτερικότητας και ο μικρός άνθρωπος, που είχε μεγάλες προσδοκίες, εισέρχεται στην σκηνή με το επίσημο ένδυμα του κλόουν».

Μπαίνοντας στην αίθουσα το Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης τα υπέροχα και πρωτότυπα σκηνικά της Έρσης Δρίνη τραβάνε την προσοχή μου. Ένας τεράστιος ανθρώπινος εγκέφαλος, ένα πορφυρούν βελούδινο ύφασμα. Εντυπωσιάζουν και με προδιαθέτουν για την παράσταση που θα παρακολουθήσω.

22894251_2019908658290064_7886259856185849422_n

Tον Σωτήρη Χατζάκη τον έχω θαυμάσει σαν σκηνοθέτη. Δεν τον είχα απολαύσει σαν ηθοποιό. Η ερμηνεία του είναι μοναδική, συγκλονιστική. Και αφοπλιστικά φυσική. Ένα εγκλωβισμένο, φοβισμένο ον, που προσπαθεί να αντιδράσει στο σύστημα αλλά δυστυχώς το σύστημα τον εξαφανίζει. Παίζει με τις κινήσεις του, το σώμα του, τις σιωπές του. Ζει και νιώθει το κείμενο.

b_22230_or_patroklos-skafidas-5771

Σκηνοθετεί ο ίδιος την παράσταση, δίνοντας βαρύτητα στο σημερινό κοινωνικό γίγνεσται, στις πλασματικές αξίες τις οποίες βιώνουμε. Τίποτα δεν είναι αληθινό. Έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα ψεύτικο περιβάλλον που εμείς δημιουργήσαμε και προσπαθούμε να βρούμε δρόμο διαφυγής. Έχει δώσει έμφαση στην μοναξιά του βιώνει ο σημερινός άνθρωπος. Στην περιφρόνηση του ανθρώπου που δεν διαθέτει χρήματα και υψηλή κοινωνική θέση.

Εντυπωσιακοί οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσου «παίζουν» με έντονα χρώματα δημιουργώντας μία ιδιαίτερα ατμόσφαιρα.

22851871_2019908881623375_1945722343815394327_n

Μια παράσταση που όσες φορές να την δεις σε συγκινεί, σε συγκλονίζει.
Μια παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ και προτείνω να μην την χάσετε!

b_22229_or_patroklos-skafidas-5723

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Νικολάι Γκόγκολ – Το Ημερολόγιο ενός Τρελού
Μετάφραση: Ελένη Μπακοπούλου
Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Σωτήρης Χατζάκης
Καλλιτεχνική συνεργασία – ψυχαναλυτική προσέγγιση του ρόλου: Ματθαίος Γιωσαφάτ
Σκηνικά – Κοστούμια: ‘Ερση Δρίνη
Σχεδιασμών φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μελίνα Κατσακούλη
Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Την παράσταση επιμελήθηκε μουσικά ο σκηνοθέτης

Παραγωγή: Red Moonlight Productions

Ώρα έναρξης: 21:00

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: δώδεκα (12,00) ευρώ
Προπώληση: δέκα (10,00) ευρώ. Η προπώληση ισχύει για όλο το διάστημα των παραστάσεων
Μειωμένη τιμή: οκτώ (8,00) ευρώ. Το μειωμένο εισιτήριο περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες: Μαθητικό/ Φοιτητικό/ Νεανικό (έως 26 χρονών) / Κατόχοι κάρτας ανεργίας (ΟΑΕΔ) / Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου)/ Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ)/ Κάτοχοι Κάρτας ΟΙΕΛΕ (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας)/ Κάτοχοι κάρτας ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης)/ ΑμΕΑ/ Άνω των 65, ομάδες άνω των δέκα (10) ατόμων, Κάτοχοι Κάρτας ΣΕΗ.

''TO HMEROLOGIO ENOS TRELOY'' - afisa

 

 

Άρης της Σοφίας Αδαμίδου

Η Αθήνα γιορτάζει την 73η επέτειο της απελευθέρωσής της από τους Γερμανούς. Φιέστες, ομιλίες. Μια μέρα μετά ο Άρης περπατά στους δρόμους της Αθήνας. Της Αθήνας με τους άστεγους. Περπατά και φαίνεται τίποτα να μην έχει αλλάξει. Φτώχεια πάλι, άνθρωποι στους δρόμους. Δυστυχία. Tι να σκέφτεται άραγε;

Το video με τον Άρη προβάλλεται πριν αρχίσει η παράσταση  «Άρης».

Βρίσκομαι στο θέατρο Cartel για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της παράστασης Άρης σε κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου.

Ο Άρης μπαίνει στην σκηνή κρατώντας ένα φανάρι. Το σβήνει και αρχίζει την αφήγηση της ζωής του. Η ζωή του Άρη μέσα από την ματιά του Άρη.

Σε όλη την διάρκεια της παράστασης στο video wall, παρατηρούμε αληθινά περιστατικά των γεγονότων της πολυτάραχης εκείνης εποχής

Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΛΑΣ. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Μιζέριας. Η ανατίναξη του Γοργοπόταμου. Ο αρνητής της Βάρκιζας. Το τέλος που ο ίδιος διάλεξε για την ζωή του. Βήμα-βήμα η πορεία ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε παράφορα  και μισήθηκε θανατηφόρα.

«Ακούω και δεν ακούω τα όσα μου σούρουν. Δηλωσίας, αποστάτης, τον διέγραψε το κόμμα του, επαναστάτης, είχε δίκιο, είχε άδικο, ήρωας, εγκληματίας».

To κείμενο της παράστασης είναι της Σοφίας Αδαμίδου. Eίναι λεπτομερές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Έχει επικεντρωθεί όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα της εποχής, αλλά και στην προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη.

Ο νεαρός ηθοποιός Τάσος Σωτηράκης έχει μια εκπληκτική εμφάνιση στην σκηνή. Μοιάζει καταπληκτικά με τις φωτογραφίες που έχουμε δει με τον Άρη Βελουχιώτη. Έχει κάνει δικό του το κείμενο. Φαίνεται ότι ο Άρης έχει μπει στο «αίμα» του. Ζει με την ψυχή του, την καρδιά του, την ερμηνεία του. Με ορμή, τόλμη, θάρρος, νεύρο, θυμό, δάκρυ ενσαρκώνει τον Άρη.

«Αχ, ρε μάνα!» μονολογεί, κοιτάζοντας την φωτογραφία της μάνας του και ένα δάκρυ τρέχει και από τα δικά μου μάτια. Είναι μια συναρπαστική ερμηνεία που σε συγκλονίζει και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Μας φορτίζει συγκινησιακά.

Ας κρατήσουμε το όνομά του νεαρού ηθοποιού, αλλά και μουσικού και συνθέτη, Τάσου Σωτηράκη. Θα μας απασχολήσει πολύ για πολλά χρόνια. Γιατί βλέποντάς τον, παρακολούθησα ένα πολύ έμπειρο, «μεγάλο» ηθοποιό.

 

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στον Βασίλη Μπισμπίκη και μου άρεσε η σκηνοθετική ματιά του. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικά στιγμιότυπα στο video wall, που μας θυμίζουν ιστορικά γεγονότα και καθοδηγεί τον νεαρό ηθοποιό σταθερά και με νεύρο στο δύσκολο ρόλο του. Δεν παρακολουθείς μία αφήγηση, ένα μονόλογο, ζεις μια ολόκληρη εποχή.

Δυνατό ατού της παράστασης είναι και η μουσική που συνδυάζει τα δημοτικά τραγούδια και το ροκ. Ακόμα και η δυνατή ένταση σε κάποιες στιγμές είναι στα συν της παράστασης

Οι σκοτεινοί, αλλά απόλυτα ταιριαστοί στην παράσταση φωτισμοί, ανήκουν στον Λάμπρο Παπούλια.

Το σκηνικό λιτό και απλό, μας μεταφέρει στην όχι και τόσο μακριν, επώδυνη εποχή της πατρίδας μας. Εντυπωσιακό το στρατιωτικό ντύσιμο του Άρη.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, βάζοντας στην άκρη τα πολιτικά πιστεύω. Μια παράσταση που σε βάζει σε σκέψεις, σε προβληματίζει για όλα όσα έγιναν και για αυτά που θα γίνουν.

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

-Toν ξέρεις τον Άρη;

-Nαι, μου λέει. Τον ξέρω.

-Τον είδες ποτέ σου;

-Όχι. Μα τόνε ξέρω

-Πώς είναι;

-Τρεις βολές πιο αψηλός από τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία»

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης.

Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel 

 Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη. 

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη 

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας 

Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης-Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού 

Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης-Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή 

Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:  Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ γενική είσοδος, 8 ευρώ μειωμένο, 5 ευρώ για ανέργους.

Τόπος: Τεχνοχώρος Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας-τηλ. 693 989 8258)

Frida

Aγάπησα την Frida Kahlo από τo αφιέρωμα της Λουκίας Μητσάκου για την ζωή της. Εκεί γνώρισα αυτή την μικροκαμωμένη, ταλαντούχα, έξυπνη, δυναμική, πεισματάρα γυναίκα. Στη συνέχεια παρακολούθησα την υπέροχη ταινία για την ζωή της με την Σάλμα Χάγιεκ. Αυτή η γυναίκα με γοήτευε όλο και περισσότερο.

Γεννημένη στο Μεξικό (1907), στο διάσημο σήμερα «μπλέ» σπίτι στο Κογιοακάν. Η ζωγραφική της επηρεάστηκε από την καταγωγή της και γι αυτό χαρακτηρίζεται από πολύ έντονα χρώματα. Στην τρυφερή ηλικία των έξι ετών αρρώστησε από πολιομυελίτιδα, αρρώστια που της άφησε βαριά αναπηρία στα πόδια. Ένα ατύχημα στα 18 της την οδήγησε τριάντα πέντε φορές στο χειρουργείο.

frida01

Ερωτεύτηκε τον διάσημο τότε ζωγράφο Diego Rivera, όταν πήγε να του δείξει κάποιους πίνακές της. Έζησαν ένα θυελλώδη έρωτα και παντρεύτηκαν, παρά τις μεγάλες αντιρρήσεις της μητέρας της. Χώρισαν, λόγω των εξωσυζυγικών σχέσεων του Diego Rivera, αλλά αργότερα ξαναπαντρεύτηκαν.

0_aa040_aed47fc_L

Πέθανε σε ηλικία 47 μόνο ετών το 1954, αφού προηγουμένως είχε καθηλωθεί σε αναπηρική καρέκλα.

Η Φρίντα είναι η γυναίκα που μας έμαθε πως «εκεί που δεν μπορείς να αγαπήσεις, μην χάνεις τον χρόνο σου».

«Είμαι σαν τις γάτες, προσγειώνομαι με τα τέσσερα».

Το τελευταίο πράγμα που έγραψε στο ημερολόγιό της ήταν: «Ελπίζω η έξοδος να είναι χαρούμενη και να μην επιστρέψω ποτέ ξανά».

Η παράσταση Frida παρουσιάστηκε στο Θέατρο Αλκμήνη.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τα σκηνικά της Δήμητρας Παράσχου και Δέσποινας Γκουγκουλιάνα μας παραπέμπουν σε ένα μεξικάνικο σπίτι.

Η σκηνοθεσία (Έλενα Βισέρη-Πέτρος Παπαζήσης) εστιάζει στην προσωπική, αλλά και κοινωνική ζωή της ζωγράφου.

Τα κοστούμια της Δέσποινας Γκουγκουλιάνα, φανταχερά, παραδοσιακά μεξικάνικα.

Η νεαρή ηθοποιός Έλλη Χρονιάρη κέρδισε τις εντυπώσεις με την πληθωρική, ορμητική, καταιγιστική ερμηνεία της. Ερμήνευσε όχι μόνο την Φρίντα, αλλά και άλλους πολλούς ρόλους από ανθρώπους που σημάδεψαν την ζωή της Φρίντα. Δεν είχες την αίσθηση ότι παρακολούθησες μία αφήγηση, ένα μονόλογο.

22426358_1490632814317431_2058857780135549124_o

Ζωντάνια, χρώμα, μουσική, χορός, πόνος, δάκρυα, χαρές, πόθοι, πείσμα, όνειρα, απιστίες, αγάπη. Όλα ανάμεικτα σε μία παράσταση. Μήπως έτσι δεν είναι η ζωή μας :

Mια πολύ όμορφη παράσταση για την ζωή της Φρίντα Κάλο.

frida-kahlo-paintings-artwork-broken-column

«Οι πίνακες, τα γράμματα, το ημερολόγιό της. Οι άλλοι. Μια γειτόνισσα, μια μητέρα, μια αδελφή, ένας αγαπημένος, ένας τελωνειακός, μια φίλη, ένας μαθητής, μια νοσοκόμα. Το Μεξικό. Ένας ιδιαίτερος πολιτισμός. Ένας άλλος κόσμος.
Μια παράσταση με αφορμή τη διάσημη ζωγράφο. Ένα άτομο επί σκηνής.

Η Φρίντα αντιμέτωπη με το σώμα, την κοινωνία, την εποχή. Μετέτρεψε τον θάνατο από απειλή σε κίνητρο. Προσπέρασε τα εμπόδια που της έβαζαν, φύση και κοινωνία, επιλέγοντας τη ζωή ως μόνη λύση. Viva! Viva! Viva!

The-Two-Fridas-Frida-Kahlo-detail-865x577

Η απόδοση της ζωής μιας τόσο ενδιαφέρουσας και αεικίνητης γυναίκας ήταν μεγάλη πρόκληση. Πόσω μάλλον η προσέγγιση της αίσθησης, καθώς του χρόνου και του τόπου, μέσα στον οποίο διαμορφώθηκε και κινήθηκε η Κάλο: το Μεξικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Η έρευνα στηρίχθηκε στη μελέτη της εποχής, των έργων και του ημερολογίου της. Σε βιογραφίες, γράμματα, φωτογραφίες και βίντεο. Η παράσταση και το κείμενο διαμορφώθηκαν με κύριο άξονα τη Φρίντα ως άνθρωπο. Με τη φωνή της ίδιας, αλλά και των υπόλοιπων – εννιά – προσώπων, δημιουργείται ένας ολόκληρος κόσμος, σκιαγραφείται μια εποχή και χτίζεται ολόκληρο το πλαίσιο, μέσα στο οποίο υπάρχει η Φρίντα» αναφέρεται στο πρόγραμμα της παράστασης.

FRIDA - POSTER

Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία: Έλενα Βισέρη, Πέτρος Παπαζήσης
Σκηνικά: Δήμητρα Παράσχου, Δέσποινα Γκουγκουλιάνα
Κοστούμια: Δέσποινα Γκουγκουλιάνα
Δραματουργία: Έλενα Βισέρη , Κωνσταντίνα Δούκα-Γκόση
Φωτισμοί: Κωνσταντίνα Δούκα-Γκόση, Πέτρος Παπαζήσης
Ηθοποιός: Έλλη Χρονιάρη
Φωτογραφίες: Buba Soso Gadebava, Παρθένα Χαριστέα, Δήμητρα Παράσχου

Από 2 Οκτωβρίου και για 12 παραστάσεις

Δευτέρα & Τρίτη στις 19:30
Διάρκεια : 75’ χωρίς διάλειμμα
Τιμές : κανονικό 10€, μειωμένο 8€