Προμηθέας Δεσμώτης/Ικέτιδες του Αισχύλου, σκηνοθεσία Olivier Py

Περπατώ για τελευταία φορά για φέτος, με την πανσέληνο για οδηγό, τον χωματόδρομο με τις ολάνθιστες πορτοκαλιές για να φθάσω στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, που φέτος μας χάρισε μεγάλες συγκινήσεις.

Ο «αιρετικός» ηθοποιός, ποιητής και σκηνοθέτης Olivier Py, όπως τον χαρακτηρίζει το Δελτίο Τύπου του Ελληνικού Φεστιβάλ, αγαπά την Ελλάδα. Την έχει επισκεφτεί πολλές φορές και έχουμε δει δείγματα της δουλειάς του. Το 2008 στο Θέατρο Rex παρουσίασε «Το ποτάμι με τις τουρλίδες» του Μπενζαμίν Μπρίττεν. Το 2013 σκηνοθέτησε το «Βιτριόλι» του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Εθνικό Θέατρο. Το 2013 πάλι μας σύστησε την «Miss Knife», στην Πειραιώς 260, την περσόνα την οποία δημιούργησε ο ίδιος.

Στην τελευταία αυτή παράσταση του Μικρού Θεάτρου ο Ολιβιέ Πυ, μετέφρασε και σκηνοθέτησε δύο τραγωδίες του αγαπημένου του Αισχύλου: Τον «Προμηθέα Δεσμώτη» και τις «Ικέτιδες».

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_4

Aπόψε παρακολουθήσαμε ένα έργο που πρωτοπαρουσίασε πέρυσι το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, μία μινιμαλιστική σκηνική ανάγνωση του Αισχύλου, σε δική του μετάφραση και σπονδυλωτή σκηνοθεσία, με μία διανομή τριών ηθοποιών Φιλίπ Ζιράρ (Philippe Girard), Φρεντερίκ Λε Σακριπάν (Frederic La Sacripan) και Μιρέιγ Χερμπστμάγιερ (Mireille Herbstmeyer). Μέχρι σήμερα, η παράσταση έχει ανέβει σε διάφορους απρόβλεπτους και μη θεατρικούς χώρους, όπως σχολεία, γυμναστήρια, ακόμη και σε ένα εκθετήριο της αυτοκινητοβιομηχανίας BMW.

Ποιος είναι όμως ο Ολιβιέ Πυ; «Γεννήθηκα στο Γαλλικό Νότο. Οι ρίζες μου είναι κάπου γύρω από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Είμαι λίγο Ισπανός, λίγο Ιταλός, λίγο Άραβας. Οι γονείς μου ήρθαν μετανάστες στη Γαλλία από την Αλγερία. Άρα, δεν έχω συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα. Η ταυτότητά μου είναι Μεσογειακή» μας εξομολογείται σε μία συνέντευξή του.

ΟΛΙΒΙΕ

Γεννήθηκε στην πόλη Γκρας της Γαλλίας στις 24 Ιουλίου του 1965. Είναι θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, σκηνοθέτης, ηθοποιός, δοκιμιογράφος. Το 2006 ανέλαβε Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου του Οντεόν. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν.

Απόψε επιχειρεί να νοηματοδοτήσει το παρόν μέσα από την επανάγνωση εμβληματικών έργων που παρελθόντος.

Στο πρώτο μέρος μάς παρουσιάζει τον Προμηθέα Δεσμώτη.

Στον Προμηθέα Δεσμώτη, έργο συγχρόνως μεταφυσικό και βαθιά πολιτικό, ένας τιτάνας βασανίζεται από τους θεούς εξαιτίας της αγάπης που τρέφει για την ανθρωπότητα. Μετατρέπεται έτσι σε αιώνιο σύμβολο ανυπακοής, ένας κατεξοχήν πολιτικός κρατούμενος. Ο Προμηθέας, κατά τον Πυ, μας «διδάσκει την έννοια της εξέγερσης». Η τιμωρός εξουσία δείχνει την δύναμή της σε όποιον τολμά να αντισταθεί. Η βαναυσότητα σε όποιον τολμήσει να αντιδράσει, να μην υπακούσει.

Το σκηνικό λιτό και απέριττο. Μια εξέδρα που επεκτείνεται σε όλο το μήκος της σκηνής, έχοντας τρία σκαλιά από την μια του πλευρά. Και εδώ πάνω στην απλή αυτή «πλατφόρμα», με τρεις μόνο ηθοποιούς, δύο άνδρες και μία γυναίκα θα παρακολουθήσουμε τις δύο αυτές τραγωδίες.

olivier_py

Ρούχα μοντέρνα, σύγχρονα, μαύρα, του Pierre Andre Weitz.

Ο Προμηθέας, Frederickn La Sacripan, με ένα μαύρο παντελόνι και από την μέση και πάνω γυμνός, αντιδρά, αντιστέκεται, μονολογεί με μία εκπληκτική ερμηνεία.

O Philippe Girard άλλαζε με ταχύτητα ρούχα και ρόλους της τραγωδίας – Κράτος –Ήφαιστος – Ιώ (μου άρεσε ιδιαίτερα, σε αυτόν τον ρόλο -άνδρας με σκουφάκι) – Ερμής. Επιβλητικός και συναρπαστικός.

Ωκεανίδες η Mireille Herbstmeyer, σε μία γαλήνια, όμορφη ερμηνεία.

H τραγωδία έχει «συμπυκνωθεί», χωρίς όμως να χάνει την συνοχή της, την πιστή τήρηση του κειμένου. Ακόμα και κάποιος που δεν την έχει διαβάσει ή δεν την έχει ξαναδεί, εύκολα την κατανοεί.

Ένα διάλειμμα 15 λεπτών και οι «Ικέτιδες» είναι μπροστά μας. Ένα κλαδί ελιάς, σύμβολο ειρήνης και συμφιλίωσης, κρατά στο χέρι της η Μireille Herbstmeyer.

pi3

Οι Δαναΐδες βρίσκονται εδώ, στην αργολική γη, εγκαταλείποντας μαζί με τον πατέρα τους την πατρική γη τους, την Αίγυπτο, για να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο με τους γιους του Αιγύπτου. Εκλιπαρούν, παρακαλούν τον Βασιλιά του Άργους, Πελαργό, για άσυλο.

Ένας ύμνος στη δημοκρατία και στην αξιοπρέπεια της γυναίκας.

Πενήντα οι Δαναΐδες. Στην παράσταση του Ολιβιέ Πυ, μία: η Mireille Herbstmeyer. Nα παρακαλά, να αγωνιά, βουβή να προσεύχεται, μόνο με χειρονομίες. Ένας πόνος βουβός. Να μας συναρπάζει με την ερμηνεία της. Πατέρας της ο Philippe Girard και βασιλέας Πέλαργος ο Frederick La Sacripan.

Αλλά και οι Ικέτιδες θίγουν διαχρονικά πολιτικά ζητήματα, μεταξύ αυτών τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, τον νόμο, τον σεβασμό για τον ξένο και για τη γυναίκα, την μετανάστευση. Το έργο απηχεί την άποψη του Αισχύλου ότι ο νόμος δεν μπορεί να είναι η απάντηση για τα πάντα. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, το θέατρο καθίσταται απαραίτητο ως χώρος που προσφέρεται για δημόσια συζήτηση και στοχασμό. Η παραδοσιακή έννοια της κάθαρσης, ως πράξη θεαματικής εκκαθάρισης, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί: ο θυμός δεν πρέπει να επικρατήσει.

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_5

Η παράσταση είναι στην γαλλική γλώσσα. Με όμορφη και ποιητική μετάφραση στα ελληνικά της Λουίζας Μητσάκου. Eπίσης υπάρχει μετάφραση και στα αγγλικά.

Το θερμό και συνεχές χειροκρότημα των θεατών επιβεβαίωσε την επιτυχία της παράστασης.

044

Κατηφορίζοντας για να φθάσω στο όμορφο λιμανάκι της Επιδαύρου αισθανόμουν ότι παρακολούθησα μία αυθεντική αρχαία τραγωδία. Τα συναισθήματα πολλά. Μια όμορφη γυναίκα – η αρχαία τραγωδία – δεν χρειάζεται πολλά στολίδια, βαρύ μακιγιάζ, για να αναδειχθεί η ομορφιά της. Είναι όμορφη, προικισμένη από την φύση. Έτσι και απόψε, μέσα στην απλότητα και την λιτότητα, ο Ολιβιέ Που και οι ηθοποιοί με συγκίνησαν και μου χάρισαν μια συναισθηματική πληρότητα, που είχα καιρό να νιώσω.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_6

Photo : Christophe RAYNAUD DE LAGE

Tαυτότητα παράστασης

Γαλλικό κείμενο – Σκηνοθεσία: Olivier Py
Καλλιτεχνική συνεργασία – Κοστούμια: Pierre André Weitz
Ελληνικοί υπέρτιτλοι: Λουίζα Μητσάκου
Παίζουν: Philippe Girard, Frédéric Le Sacripan, Mireille Herbstmeyer
Παραγωγή του Φεστιβάλ της Αβινιόν. Résidence FabricA Φεστιβάλ της Αβινιόν
Περιοδεύουσα παράσταση. Πρώτη παρουσίαση: 6.07. 2016 στο πλαίσιο του 70ού Φεστιβάλ της Αβινιόν
Υπό την αιγίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
4-5 Αυγούστου 2017
Στα γαλλικά, με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

 

 

 

 

Ζητάτε να σας πω

Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι μία κλασική Ορχήστρα θα συμπράξει με έναν ηθοποιό και θα μας χαρίσουν αξέχαστες μελωδίες που όλοι ξέρουμε και έχουμε τραγουδήσει; Θα απορούσατε;

Mια νύχτα μαγική ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Μια κλασσική ορχήστρα, η Brillante Classic Orchesta, υπό την διεύθυνση της γνωστής και ικανοτάτης Μαέστρου Κατερίνας Βαφειάδου. Ένας δημοφιλής ηθοποιός, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ερμήνευσε με τον δικό του θεατρικό τρόπο, τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε. Αλησμόνητα τραγούδια των Θεοδωράκη,, Ξαρχάκου, Πλέσσα, Αττικ, .Γιαννίδη.

IMG_2640

Μια γοητευτική και εξαιρετική performer-τραγουδίστρια η Ντέπη Σακελλαρίου. Πανέμορφη και ξεχωριστή παρουσία,με την υπέροχη φωνή της μας ταξίδεψε και αυτή με την σειρά της.

IMG_2671

Ακούσαμε τραγούδια από τον παλιό καλό κινηματογράφο που πάντα μας συγκινούν.
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης τραγούδησε, προλόγισε τα τραγούδια, χόρεψε και κέρδισε την αγάπη και τις καρδιές μας. Με ένα πλατύ, γοητευτικό χαμόγελο μας ταξίδεψε. Απρόβλεπτη αλλά ρομαντική και όμορφη η στιγμή που ο Αλέξανδρος χόρεψε με την μέλλουσα σύζυγό του που ήταν ανάμεσα στο κοινό, ένα ρομαντικό μπλουζ.

IMG_2728

Με το τραγούδι «Ομορφη πόλη» του Μίκυ Θεοδωράκη άρχισε η παράσταση και συνέχισε με πολλά ακόμα, παλιά, αλλά δημοφιλή τραγούδια. Τραγούδια που ένα κατάμεστο θέατρο τραγούδησε και η χαρά μου ήταν ότι πολλά νέα παιδιά ήξεραν τους στίχους. Θα μου πείτε ποιος δεν έχει τραγουδήσει τις «θαλασσιές τις χάνδρες, που τρελάναν τα Πετράλωνα και κάψαν τα Σεπόλια».

IMG_2668

Ποιος δεν ερωτεύτηκε κάτω από ένα ουρανό με αστέρια, ποιος δεν ορκίστηκε αιώνια αγάπη και δεν είπε «αν σε αρνηθώ αγάπη μου». Ποιος δεν ξύπνησε την αγαπημένη μου λέγοντάς της «ξύπνα αγάπη μυ, η νύχτα πέρασε, τα αστέρια χάθηκαν». Και μετά ήρθαν και άλλα πολλά τραγούδια. Όπως τα «μάτια βουρκωμένα».

IMG_2709

Αεικίνητος πάνω στην σκηνή, πότε μόνος και πότε ντουέτο με την γοητευτική και αέρινη Ντέπη Σακελλαρίου, η οποία μας χάρισε και μόνη της όμορφες, γοητευτικές στιγμές.
Το τελευταίο τραγούδι ήταν το πασίγνωστο ¨Ηθοποιός σημαίνει φως» που πάντα με συγκινεί και που ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης το είπε με ένα δικό του υπέροχο ξεχωριστό θεατράλε τρόπο. Δίνοντας το δικό του στίγμα.

Συγκινηθήκαμε μαθαίνοντας την ιστορία του τραγουδιού «Ζητάτε να σας πω» που είναι και ο τίτλος της μουσικοθεατρικής αυτής παράστασης. Ακούσαμε ιστορίες για παλιούς αγαπημένους ηθοποιούς.

Δεμένη και προσεγμένη η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Μπουρδούμη.

Ήταν μία υπέροχη βραδιά. Με πολύ καλή μουσική. Ανάμεσα στα δένδρα και στο καινούργιο φεγγάρι που ήταν απέναντί μου. Και του έριχνα κλεφτές ματιές. Κάτω από έναν ουρανό με αστέρια.

Η παράσταση συνεχίζει την περιοδεία της.
Μην χάσετε την ευκαιρία να τραγουδήσετε, να χαμογελάσετε, να θυμηθείτε έρωτες και απογοητεύσεις, να απολαύσετε μία υπέροχη βραδιά.

IMG_2737

Ταυτότητα Παράστασης
ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ
Ενορχήστρωση-Διεύθυνση Ορχήστρας Κατερίνα Βαφειάδου
Σκηνοθετική Επιμέλεια Αλέξανδρος Μπουρδούμης
Συμμετέχουν οι : Aλέξανδρος Μπουρδούμης, Ντέπη Σακελλαρίου,
Brillante Classic Orchestra, Κατερίνα Βαφειάδου, Μαέστρος

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

Eίναι η πρώτη φορά που παρακολουθώντας μία παράσταση τριών ωρών για δεύτερη φορά, όχι μόνο δεν κουράστηκα, αλλά την βρήκα πιο συναρπαστική, πιο ενδιαφέρουσα.

Ναι είναι μία υπερπαραγωγή. Ναι ήταν ένα πραγματικό sold out για το Ηρώδειο.

Μα φυσικά μιλάω για το σπουδαιότερο επίτευγμα του Broadway, το Sweeney Todd, O δαιμόνιος κουρέας της Fleet Strett, μεταφρασμένο στα ελληνικά, με την 35μελή Καμεράτα, υπό την διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου και ένα 26μελή θίασο.

O Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής-, αναγνωρισμένοι διεθνώς για τις ποιοτικές και άρτιες παραστάσεις τους. παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler. Το μουσικό θρίλερ που επαναπροσδιόρισε το μουσικό θέατρο του 20ου αιώνα.

20424175_162991494248832_5627799292433833916_o

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.
Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp.

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας. Mια σκηνοθεσία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, χωρίς κενά.

20375904_1012371508904784_5391357471829024977_n

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μαγική. Μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

20429881_1012371525571449_2581030333980893613_n

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης από τους ίδιους τους ηθοποιούς.

17191338_1012371418904793_1556321641012435435_n

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν στην βικτωριανή εποχή.
Εκπληκτικοί οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου δημιούργησαν μοναδικές σκηνές.
Η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων. Η παρουσία της, θεατρική και μουσική, είναι εκπληκτική. Παρά τα μικρά προβληματάκια που υπήρξαν για κάποια λεπτά στον ήχο, μας εξέπληξε. Φωνητικές και υποκριτικές ικανότητες στα ύψη. Της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για αυτό που μας προσέφερε.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής, με την εκπληκτική φωνή και σκηνική παρουσία της να μας συγκλονίζει.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της Lucy Parker- ζητιάνας μας κατακτά. Μια ακόμα υπέροχη και εκπληκτική παρουσία. Μια δυνατή ερμηνεία που δύσκολα ξεχνάς.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο Χριστόφορος Σταμπόγλου, σαν δικαστής, αλλά όχι αδέκαστος. Μια στοιβαρή ερμηνεία. Μια υπέροχη φωνή.

Ο Γιάννης Καλύβας, ο ερωτευμένος Άντονυ. Αεικίνητος και εκπληκτικός.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

20430049_1012371725571429_8502972315225613171_n
Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερα.

IMG_8937-Edit-Recovered

Η πιο συγκλονιστική και σπουδαία ακριβή υπερ-παραγωγή του φετινού καλοκαιριού, κατέκτησε το κοινό που ενθουσιασμένο χειροκροτούσε για πολλή ώρα.

Μετά το sold out και την τεράστια απήχηση της, η παράσταση επαναλαμβάνεται στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 31 Αυγούστου 2017. Αν δεν την είδατε, μην χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την μαγική αυτή παράσταση. Θα σας ενθουσιάσει!

2185249

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας
Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής
Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής
Συμμετέχουν οι:
Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.

 

Mήδεια

Απόγευμα Παρασκευής 30 Ιουνίου. Το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου ανοίγει τις πύλες του μέσα σε έναν πρωτόγνωρο καύσωνα.

Στο μικρό, όμορφο και γραφικό λιμανάκι της Αρχαίας Επιδαύρου πολύς κόσμος στα εγκαίνια της έκθεσης «Αγροτουρισμός» που είχε καθιερώσει ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης.

Περπατώντας δίπλα στη θάλασσα και μετά μπαίνοντας στον χωματόδρομο με τις φορτωμένες καρπούς πορτοκαλιές, φθάσαμε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.
Κάθισα ψηλά στο διάζωμα και είχα μία υπέροχη θέα του αργολικού κάμπου και ενός μικρού κομματιού θάλασσας.

Τρεις άνδρες με μαύρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα και μαύρες γραβάτες στέκονταν ακίνητοι στο πάνω μέρος της σκηνής. Ο Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης και Μιχάλης Σαράντος.

Κατέβηκαν με αργά βήματα.

Εντυπωσιακότατο, πρωτότυπο το σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου. Ολόκληρη η σκηνή του θεάτρου «στρωμένη» με λευκά γυψωμένα γυναικεία, «νεκρά» φορέματα, κορσέδες.

19875352_1968749490072648_5229807004705185289_n

Στη μέση της σκηνής ένα κλαδί, ένα μικρό δενδράκι που φωτίστηκε όταν άρχισε η παράσταση. Οι τρεις ηθοποιοί στάθηκαν γύρω του. Όλη η σκηνή έμοιαζε σαν να στεκόντουσαν πάνω από νεκρό σώμα.

Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, έπαιξαν με το λευκό και το μαύρο, προκαλώντας υπέροχες σκηνές. Για κάποια λεπτά, καθώς το μαύρο έπεφτε πάνω στα λευκά φορέματα, το σκηνικό μου θύμισε την Γκερνίκα του Πικάσο. Θρήνος, πόνος, θλίψη, απόγνωση, προβληματισμός.

Εντυπωσιακή η σκηνή που οι τρεις ηθοποιοί αρχίζουν να πετάνε, να ξεκολλούν από το πάτωμα τα γυψωμένα φορέματα και στην μέση της σκηνής, να εμφανίζεται ένας εκτυφλωτικός ήλιος που δημιουργούσε oμόκεντρους κύκλους. Ήλιος ο πρόγονος της Μήδειας.

Τρεις άνδρες-υποκριτές βρίσκονται πάνω στην σκηνή. Δεν «παίζουν» ρόλους. Διηγούνται, αφηγούνται. Προσπαθούν να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα της Μήδειας. Ο Γιώργος Γάλλος είναι η Μήδεια, ενώ ο Χρήστος Λούλης είναι ο Κρέοντας, ο Ιάσονας, ο Αιγέας. Ο Μιχάλης Σαράντος είναι η τροφός, ο αγγελιοφόρος, ο χορός.  Κινήσεις αργές, ρυθμικές, πάντα κρατώντας κάποια απόσταση μεταξύ τους, εκτός από τις ολιγόλεπτες στιγμές εναγκαλιασμού. Τέλεια κινησιολογία από τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Παύσεις. Ψίθυροι. Υπέροχοι όταν κάνουν τριφωνία. Και μέσα από την αφήγηση τους μας γεννιούνται συναισθήματα.

Δεν υπάρχει στον κόσμο άλλο ον που πληρώνει για να βάλει τύραννο στην ζωή και στο κρεβάτι του.

Μήδεια. Ένα πρόσωπο μυθικό. Ένα πρόσωπο τραγικό. Μια αντιφατική προσωπικότητα. Βαρβαρικής καταγωγής, όπως την κατηγορεί ο Ιάσωνας.

Χρησιμοποιεί σαν όργανο εκδίκησης τα ίδια της τα παιδιά. Ζητά εκδίκηση. Νιώθει αδικημένη. Πρόδωσε την πατρίδα της, σκότωσε τον αδελφό της, δεν λυπήθηκε στον πόνο του πατέρα της. Ακολούθησε μόνο και βοήθησε τον Ιάσωνα. Τον πίστεψε. Έζησαν ευτυχισμένοι για κάποια χρόνια. Απέκτησαν δύο παιδιά. Και τώρα «που το νέο διώχνει το παλιό», αυτή προδίδεται ερωτικά και αντιμετωπίζει συγχρόνως και την εξορία. Να πάει πού με τα δυο της παιδιά;

Μήδεια, ένας χαμαιλέων, που μεταμορφώνεται ανάλογα με το πρόσωπο που έχει απέναντί της και τι θέλει να ζητήσει.

19756651_1968749876739276_3649132783678594392_n

Mιλά, μαλακά, ικετευτικά, όταν έχει μπροστά της τον Κρέοντα, θέλοντας να αποφύγει την εξορία. Αγριεύει, βρίζει τον Ιάσωνα για την απιστία του και την αχαριστία του. «Ιάσωνα μου χρωστάς έναν αδελφό». Και πάλι γλυκαίνει όταν παρακαλά τον Αιγέα, τον βασιλιά της Αθήνας, για να εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο.

Ζει για να εκδικηθεί τον Ιάσωνα. Μας γεννά μια προσωρινή συμπάθεια, αλλά μετά γίνεται αποκρουστική στα μάτια μας γιατί ενώ έχει πάρει εκδίκηση σκοτώνοντας με ύπουλο τρόπο την αντίζηλό της και τον πατέρα της, προχωρά το αποτρόπαιο έγκλημά της, σκοτώνοντας τα ίδια της τα παιδιά. «Μην κλαις», απαντά στον Ιάσωνα, «θα έχεις χρόνο μέχρι τα βαθειά σου γεράματα να θρηνείς τα μονάκριβά σου τέκνα». Δείγμα σκληρής και αδίστακτης προσωπικότητας.

Το κείμενο της παράστασης –εκτός από τη Μήδεια του Ευριπίδη σε μετάφραση Μίνου Βολανάκη,–περιέχει και χωρία από το έργο Μήδειας υλικό του Χάινερ Μύλλερ , σε μετάφραση. Νίκου Φλέσσα, το σενάριο της ομώνυμης ταινίας του Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανιτάκη (Εκδόσεις Καστανιώτη) και το ομώνυμο έργο του Ζαν Ανούιγ, σε μετάφραση Φώντα Κονδύλη (Εκδόσεις Δωδώνη).

19895062_1968750006739263_1138734618820343001_n

Ο νεαρός και ικανότατος σκηνοθέτης δεν αποβλέπει με την ματιά του να εστιάσει στην ζήλεια, στην εκδίκηση της Μήδειας. «Ολη η παράσταση είναι η διαδρομή για να ξαναβρεί η Μήδεια την ιερή της σχέση με την γη, την ιερή της σχέση με τον ήλιο. Μια διαδρομή πως η Μήδεια θα ξαναφτάσει στο ποθητό της σημείο. Στον ήλιο» εξηγεί ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του.

Δεν με ενόχλησε ότι έπαιζε άνδρας τον ρόλο της Μήδειας. Ας θυμηθούμε ότι στο αρχαίο θέατρο πρωταγωνιστούσαν μόνο άνδρες.

Μια ιδιαίτερη παράσταση που μου άρεσε πολύ.

19959382_1968749653405965_4948029517442261458_n

Ταυτότητα Παράστασης
Μήδεια
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου.
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Διασκευή – Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καραντζάς, Θεοδώρα Καπράλου
Μουσική: Ανρί Κεργκομάρ
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Βοηθός Σκηνογράφου: Δημήτρης Αγγέλης
Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης, Μιχάλης Σαράντης


.

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

H Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής- παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler.

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.

Την Δευτέρα 26 Ιουνίου παρακολουθήσαμε την ανοιχτή πρόβα. H παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουλίου στο Ηρώδειο και είναι μία από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp, υπάρχουν όμως κάποιες διαφορές από το θέαμα που παρακολουθήσαμε στο Ηρώδειο.

sweeney-todd-708

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας.

c52e4b23e75ec27253444e795c47ca64_XL

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

IMG_8937-Edit-Recovered

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης.

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή.
Οι φωτισμοί είναι του Γιώργου Τέλλου και η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

2185249

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της ζητιάνας μας κατακτά.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερας.

Στην επίσημη πρεμιέρα μάς περιμένουν διάφορα εφέ, που θα πλουτίσουν ακόμα πιο πολύ την παράσταση .

Τα μαγικά χαρτάκια-εισιτήρια για την πρεμιέρα της 29ης Ιουλίου λιγοστεύουν. Προλάβετε να απολαύσετε μια ακριβή υπερπαραγωγή. Κρίμα που είναι για μία μόνο βραδιά. Ευχόμαστε να δοθούν περισσότερες παραστάσεις.

koyreaw1

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής

Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής

Συμμετέχουν οι:

Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.

ΠΕΤΑΕΙ – ΠΕΤΑΕΙ του Marc Camoletti

Παλαιότερα- μακρινά καλοκαίρια στην Αθήνα. Ζέστη ανυπόφορη. Δεν υπήρχαν air-conditions, oύτε πισίνες. Ευτυχώς και οι πολυκατοικίες ήταν πολύ λιγότερες. Δροσιά βρίσκαμε τα βράδια στα θερινά τα σινεμά, με αγιόκλημα και γιασεμιά, που τραγούδησε και ο Λουκιανός. Μυρωδιές που δρόσιζαν την ψυχή μας. Και ένας ουρανός γεμάτος αστέρια.

Εκτός από τα θερινά τα σινεμά, διασκέδασή μας ήταν και τα αναψυκτήρια. Πρώτο το αναψυκτήριο στο Πεδίον του Άρεως με τον Γιώργο Οικονομίδη. Το Green Park, με τον Όμηρο Αθηναίο. Το Άκρον στην οδό Λένορμαν, με τον Γιάννη Μπουρνέλλη, τα Αστέρια στο Σταθμό Λαρίσης και αρκετά άλλα. Εκεί γνωρίσαμε μεγάλους καλλιτέχνες και οι βραδιές μας είχαν κάτι δροσερό, ονειρικό.

Αυτός είναι και ο λόγος που λατρεύω τον κήπο του Θεάτρου Χυτήριο. Μου θυμίζει εκείνες τις όμορφες βραδιές. Το Θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό είναι ένα πολιτιστικό κέντρο. Διαθέτει χειμερινή αίθουσα θεάτρου, εντυπωσιακό και ατμοσφαιρικό μπαρ και έναν υπέροχο κήπο, όαση στην καρδιά της ανεπανόρθωτα λαβωμένης Αθήνας μας. Διοργανώνει θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις.

Απόψε παρακολούθησα την κωμωδία «Πετάει – Πετάει» του Marc Camoletti σε μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου, διασκευή Γιώργου Βάλαρη και Στέλιου Παπαδόπουλου. Η κωμωδία έχει γίνει γνωστή με το όνομα “Boeing – Boeing” και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Μάνος (Μάνος Ιωάννου) είναι ένας πετυχημένος αρχιτέκτονας. Του αρέσει να κοροϊδεύει την ζωή και να παίζει με τις γυναίκες. Έχει καρδιά «αεροδρόμιο». Έτσι έχει σχέσεις συγχρόνως με τρεις κοπέλες αεροσυνοδούς από διαφορετικές εταιρίες, για να μην μπερδεύεται και με τις ώρες των πτήσεων. Μία Τουρκάλα (Αγγελική Δαλιάνη), μια Ιταλίδα (Μαρία Κορινθίου) και μία Γερμανίδα (Βίκυ Κάβουρα). Όλα κυλούν ομαλά για τον νεαρό μας «μαχαραγιά» μέχρι την στιγμή που φτάνει στο σπίτι του ο ξάδελφός του ο Σήφης (Μάνος Παπαγιάννης) και μια μέρα ακυρώνονται και μπερδεύονται οι πτήσεις. Τότε αρχίζει και το μεγάλο μπέρδεμα στην ζωή του Μάνου. Ακολουθούν τραγελαφικές στιγμές, απρόοπτα, κωμικές ανατροπές, που προκαλούν το αβίαστο γέλιο μας. Χωρίς βωμολοχίες, αλλά με όμορφες ατάκες. Με την βοήθεια της πανέξυπνης οικονόμου του Κούλας (Σοφία Βογιατζάκη) θα προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση.

O Mάνος Παπαγιάννης στο ρόλο του Σήφη, κλέβει την παράσταση. Με την κρητική του διάλεκτο, τις ατάκες του, την αφέλειά του, τις όμορφες μαντινάδες του, απογειώνει την παράσταση. Μια αξέχαστη ερμηνεία, ίσως η καλύτερη θεατρική στιγμή του μέχρι τώρα. Ικανότατος πιλότος σε μία πτήση γέλιου.

Αγγελική Δαλιάνη, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση και ερμηνεία. Με την τούρκικη προφορά της, την εκπληκτική σκηνική της παρουσία, κερδίζει το χειροκρότημά μας.

Η Μαρία Κορινθίου, ιταλίδα, ναζιάρα, ζηλιάρα και καταπληκτική ερμηνεία.

Η Βίκυ Κάβουρα πανέμορφη, δροσερή, αγαπησιάρα, έχει μία καταπληκτική παρουσία στο θεατρικό σανίδι.

Μοναδική, πληθωρική η σκηνική παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη, με αφοπλιστική αφέλεια και φοβερές ατάκες.

Πολύ καλός ο Μάνος Ιωάννου στο ρόλο του νεαρού που ζει για την εφήμερη ευτυχία.

Όλα εγγυώνται ένα αξέχαστο, ξένοιαστο καλοκαιρινό βράδυ. Και οι ερμηνείες και η όμορφη μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου. Και η διασκευή των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη.

Ο Γιώργος Βάλαρης έχει και την σκηνοθεσία, καλοδουλεμένη, με γρήγορο ρυθμό.

Όμορφo το νέο σκηνικό του Διονύση Χριστοφιλογιάννη, με χρωματιστές πινελιές.

Εντυπωσιακά, μοντέρνα και πολύχρωμα τα κοστούμια του Αλέξη Φούκου.

Αξέχαστα τραγούδια δεκαετίας 1970 μας συντροφεύουν. Όμορφες και οι κρητικές μαντινάδες..

Παρακολούθησα την παράσταση απολαμβάνοντας το ποτό μου και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ουρανό. Είχε και καινούργιο φεγγάρι.

Κυρίες και κύριοι προσδεθείτε. Η πτήση ξεκινά και προβλέπονται δύο ώρες αναταράξεων γέλιου.

Μην χάσετε να δείτε την παράσταση στην αυλή του Χυτήριου. Άλλη αίσθηση.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Χυτήριο

Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου
Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Σκηνικά: Διονύσης Χριστοφιλογιάννης
Κοστούμια: Αλέξης Φούκος
Φωτισμοί: Λοίζος Λοίζου
Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Κοτζαηλία
Χορογραφία: Nancy Lemon
Φωτογράφιση παράστασης: Ρούλα Ρέβη

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Σοφία Βογιατζάκη, Αγγελική Δαλιάνη, Μάνος Ιωάννου, Βίκυ Κάβουρα, Μαρία Κορινθίου,  Μάνος Παπαγιάννης.

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Tο νεοκλασικό της οδού Σπάρτης 14 αποτελεί ένα κόσμημα για την πολύπαθη περιοχή. Ο πολυχώρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ κερδίσει το θεατρόφιλο κοινό, με τις ποιοτικές παραστάσεις και συναυλίες του. Είχα την χαρά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου κ.Βασίλης Βλάχος να μου κάνει μία μικρή ξενάγηση στο υπέροχο αρχοντικό, με τον πανέμορφο κήπο. Το κτίριο χτίστηκε την δεκαετία του 1930. Τότε που το ένα μετά το άλλο πανέμορφα νεοκλασικά χτίζονταν στην Αθήνα και δυστυχώς αργότερα έπεσαν θύματα της αντιπαροχής.

Στο όμορφο αυτό νεοκλασικό πέρασε ένα μέρος της ζωής του ο μεγάλος μας συγγραφέας Μ.Καραγάτσης. Αγοράστηκε από Έλληνα που ζούσε στην Αίγυπτο.

Στον χώρο αιωρείται ο αέρας της παλιάς του αίγλη. Στον όμορφο προθάλαμό του προσφέρονται στους θεατές αναψυκτικά, κρασί. Και εκεί στο σαλόνι του Καραγάτση κάθομαι και περιμένω να δω την παράσταση «Μακτούμπ» της Μαίης Σεβαστοπούλου. Το θέατρο κατάμεστο και αναμένοντας την έναρξη σκέπτομαι πόσοι «μεγάλοι» της εποχής του Καραγάτση, έχουν καθίσει στον ίδιο χώρο και τι όμορφες φιλολογικές συζητήσεις θα έχουν γίνει.

Σε ένα αστικό μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Δύο αδελφές. Η μία με ασθενική και ευαίσθητη υγεία. Ζει σχεδόν κλεισμένη στον εαυτό της και στους τέσσερις τοίχους, παρέα με τα χάπια της και τις αναμνήσεις της. Η δεύτερη αδελφή αγωνίζεται. Η σύνταξη μικρή. Η κρίση τις λυγίζει. Πρέπει να εργαστεί. Κάνει όμως ακόμα όνειρα για το μέλλον. Η τρίτη αδελφή, αν και δεν έμενε μαζί τους, εμφανίζεται από το πουθενά, αν και ποτέ δεν έφυγε από τις σκέψεις των άλλων αδελφών.

Τρεις αδελφές, που παιδούλες ακόμα, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις ρίζες τους, να φύγουν για πάντα από την Αίγυπτο, την Αλεξάνδρεια της καρδιάς του. Την Αλεξάνδρεια των παιδικών τους χρόνων. Αναμνήσεις γλυκές περνούν από τα μάτια τους, το μυαλό τους. Μπροστά και στα δικά μας μάτια.

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Έχουν υποταχτεί στην μοίρα τους. «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. «Μακτούμπ» έλεγαν οι Αιγύπτιοι εννοώντας το ίδιο. Είναι γραμμένο. Είναι γραφτό. Έτσι ήταν τυχερό να γίνει. Λέξεις γνωστές μας. Δεν ξέρω αν αυτή η μοιρολατρία βοηθά την ψυχολογία μας, να πιστεύουμε ότι όλα είναι γραμμένα από την ώρα γέννησής μας, ότι δεν μπορούμε να πράξουμε αλλιώς και κάποιο αόρατο χέρι, οι μοίρες, έγραψαν το μέλλον μας και εμείς ανήμποροι ακολουθούμε τα γραμμένα. ‘Ισως να μας βοηθά να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις αντιξοότητες της ζωής. Να έχουμε το άλλοθι ότι «αυτό ήταν το πεπρωμένο μας».

Το κείμενο της Μαίης Σεβαστοπούλου γλυκό, σαν γλυκό σερμπέτι της Αλεξάνδρειας. Μας γεμίζει ανάμικτα συναισθήματα, πικρά και χαρούμενα, τρυφερά και σκληρά. Βιωματικές οι αφηγήσεις της – η μεγάλη ηθοποιός και σκηνοθέτης – έχει γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια. Αγάπη και μίσος στις καρδιές των αδελφών. Τι θα υπερισχύσει; Παλιά μυστικά, καλά φυλαγμένα βαθειά στις ψυχές τους έρχονται στην επιφάνεια. Μέχρι το τέλος της παράστασης βρισκόμαστε σε αγωνία.

Η σκηνοθεσία της Μαίης Σεβαστοπούλου έχει ενέργεια, γρήγορους ρυθμούς. Εστιάζει στις προσωπικότητες των τριών αδελφών και μας κρατά σε εγρήγορση διαρκώς.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι συναρπαστικές και πολύ δεμένες μεταξύ τους. Θα χαρακτήριζα την παράσταση σαν ένα «διαμάντι» θεατρικό. Ένα υπέροχο κείμενο, συνάντησε τρεις καταπληκτικές και συγκλονιστικές ερμηνείες. Με την όμορφη, νοσταλγική μουσική, τα παλιά παραμύθια, τα παιχνίδια των παιδικών χρόνων, τις αναμνήσεις  της Αλεξάνδρειας της τέχνης και του πολιτισμού, τον αργό καρσιλαμά, τους ωραίους φωτισμούς, να δημιουργούν ένα θεατρικό κέντημα.

Η Μαίη Σεβαστοπούλου, η τρίτη αδελφή, που έρχεται ξαφνικά να «αναστατώσει» τις ζωές των υπολοίπων, είναι συναρπαστική στην ερμηνεία της. Ένα φοβισμένο όν που ζητά απεγνωσμένα βοήθεια και συγχρόνως έχει μια αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια. Βιώνει όπως πάντα τον ρόλο της. Δεν παίζει, ζει αυτό που κάνει.

Η Δέσποινα Πόγκα, δεν τα παρατά. Θέλει να ζήσει. Θέλει να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Αγκιστρωμένη στο να βοηθά όλη της την ζωή, ήρθε ο καιρός να σκεφτεί και τον εαυτό της. Φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες. Το «μακτούμπ» όμως, άλλα έχει γράψει για αυτήν. Γλυκιά, υπομονετική, συμπαθής. Μια ακόμη εξαιρετική, φυσική, όμορφη ερμηνεία.

Η Μαρία Μακρή, η αδελφή με την εύθραυστη υγεία, αποδεικνύεται ένα πονεμένο πλάσμα, που η ζωή την αδίκησε, της έδειξε το άσχημο, σκληρό πρόσωπό της. Άλλη μία εκπληκτική ερμηνεία. Παίζει με τις κινήσεις των ματιών, των χεριών της, του σώματός της. Πικρόχολη, έντρομη. Εκμεταλλεύεται την υγεία της για να έχει δίπλα την αδελφή της. Εκπληκτικές οι σκηνές Μαρίας Μακρή και Μαίης Σεβαστοπούλου. Το παρελθόν τις ενώνει και τις χωρίζει ταυτόχρονα. Η σκληρότητα των προσώπων γαληνεύει μπροστά στις αναμνήσεις που τις ενώνουν.

Συγκινητικό το φινάλε με τις τρεις πρωταγωνίστριες να θυμούνται τα παιδικά τους παιχνίδια και τραγούδια.

Μια παράσταση που με άγγιξε πολύ, μου άρεσε και λόγω του περιορισμένου αριθμού παραστάσεων για φέτος, πρέπει να έχει το θεατρόφιλο κοινό την ευκαιρία να την απολαύσει και του χρόνου. Εγώ θα την ξαναδώ με χαρά!

Ταυτότητα Παράστασης

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια

Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Κείμενο-σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου

Πρωταγωνιστούν :

Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Μαίη Σεβαστοπούλου

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Ημέρες παραστάσεων:
Σάββατο20, Κυριακή 21, Δευτέρα22, Τρίτη23 Μαΐου
Σάββατο 27, Κυριακή 28, Δευτέρα 29, Τρίτη 30 καιΤετάρτη 31 Μαΐου2017
Ώρες παραστάσεων:
Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη: ώρα 9:00 μμ
Κυριακήώρα 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 10 ευρώ, 8 ευρώ(φοιτητικό), 6 ευρώ(ανέργων)
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-8673.655, 6974-40.80.16

Eλευθέριος Βενιζέλος του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

O oραματιστής της Ελλάδος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, στέκεται στο γραφείο του.

Παρίσι . Μάρτιος του 1936. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στέκεται σιωπηλός. Στέκεται και σκέπτεται τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, αλλά και τα λάθη που ίσως έκανε. Κάνει ένα flash back της ζωής του. Δίπλα του η δεύτερη σύζυγός του η Έλενα Βενιζέλου (Γιούλη Ζήκου). Αγάπησε τον «Ελευθέριο» βαθειά, αληθινά, ολοκληρωτικά. Εκείνος όμως ; Πάντα την έκαιγε να μάθει τι σήμαινε αυτή για τον μεγάλο ηγέτη. «Με αγάπησες Ελευθέριε, αλλά ποτέ δεν με ερωτεύτηκες» ήταν το πικρό παράπονό της.

Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο Θέατρο «Τέσσερις εποχές-Γιάννης Μόρτζος» στην πάλαι ποτέ αριστοκράτισσα Πλατεία Αμερικής. Το θέατρο στεγάζεται σε ένα υπέροχο νεοκλασικό κτίριο, που το αγκαλιάζουν οι μπουκαμβίλιες. Και είναι η δεύτερη χρονιά λειτουργίας του στην νέα του στέγη. Μετά την μεγάλη περσινή επιτυχία «Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ», φέτος συνεχίζει με το ιστορικό έργο «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου.

17191145_1851642895105016_3597408164811359188_n

Η προσωπικότητα του Ελευθέριου Βενιζέλου μεταφέρεται στην σκηνή του Θεάτρου με τον Γιάννη Μόρτζο να κρατά τον ρόλο του Βενιζέλου και να έχει και την σκηνοθεσία.

Το κείμενο είναι του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου. Ο συγγραφέας γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και ερευνητής. Εξέδωσε διηγήματα, ποίηση, νουβέλες, μυθιστορήματα, παραμύθια και θεατρικά έργα. Το έργο του Ελευθέριος Βενιζέλος έρχεται 80 χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου ηγέτη. Το κείμενο μεστό, κατανοητό, αντικειμενικό, χωρίς υπερβολές, δεν προσπαθεί να αγιοποιήσει τον Βενιζέλο. Μας παρουσιάζει τις πτυχές της ζωής του τόσο ως ηγέτη, αλλά και ως άνθρωπο. Με τις αδυναμίες του, τις ερωτικές ιστορίες του. Γνωρίζουμε άγνωστες μέχρι τώρα λεπτομέρειες της ζωής του.

«Με το έργο αυτό, πραγματώνεται μια επιθυμία μου κι ένα όνειρο πολλών ετών. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποτελεί την σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα της σύγχρονης ιστορίας μας. Κι ο δικός μου σκοπός, είναι να αποδώσω τη ζωή και το έργο του με τη μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα» αποκαλύπτει σε συνέντευξη του ο Γιάννης Μόρτζος.

«Οι πολιτισμένοι λαοί κερδίζουν την εξουσία με την ψήφο των πολλών, κυβερνώνται με την ικανότητα των ολίγων και μεγαλουργούν με την πνοή του ενός»

Η καταπληκτική ομοιότητα του Γιάννη Μόρτζου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο είναι το πρώτο πράγμα που με ξαφνιάζει ευχάριστα. Ήρεμος, γαλήνιος, προβληματισμένος κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Μπροστά του περνά σαν όνειρο η ζωή του, κάνοντας στάσεις σε σημαντικά γεγονότα, σε γεγονότα που τον σημάδεψαν στην πολιτική και στην ιδιωτική του ζωή. Στην Κρήτη των νεανικών του χρόνων, στην Κρητική επανάσταση, στον πρώτο του γάμο. Το πάθος του να μεγαλώσει τα σύνορα της μικρής τότε Ελλάδας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, οι αγώνες του, οι διαφωνίες του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, η απόπειρα δολοφονίας του, ο εθνικός διχασμός.

Η Μικρασιατική καταστροφή του καίει την ψυχή. Οι έρωτες του .Όλα περνούν μπροστά του σαν κινηματογραφική ταινία που με την σκηνοθετική δεινότητα του μεγάλου μας ηθοποιού, κατορθώνει να μας μεταδώσει τα αισθήματά του. Να γνωρίσουμε και εμείς τα όνειρά του, τους φόβους του. Μέσα από μία προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια σκηνοθεσία καταφέρνει να μας συγκινήσει, να μας προβληματίσει. Σε μία «μικρή σκηνή» κατορθώνει να χωρέσει την ιστορία της πατρίδας μας, με απλότητα και άπλετη αγάπη.

18301539_1298331063596862_7335354993831311386_n

Ο Γιάννης Μόρτζος πολύ φυσικός, ήρεμος. Μεγάλος ηθοποιός μας, Άλλη μία φορά κερδίζει ένα δύσκολο στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό του, διαλέγοντας να ενσαρκώσει τον Ελ.Βενιζέλο. Με την συγκλονιστική του ερμηνεία μας αποδεικνύει το μεγάλο του ταλέντο. Λόγω και της μικρασιατικής καταγωγής μου η ερμηνεία του με γοήτευσε και με συγκίνησε. Συγχαρητήρια Δάσκαλε.

Η Γιούλη Ζήκου είναι μία υπέροχη παρουσία στην σκηνή. Αφοπλιστικά απλή, αριστοκρατική, φυσική, τρυφερή, ευαίσθητη, αληθινή. Μια γυναίκα που λατρεύει τον άνδρα της, του συμπαραστέκεται στα δύσκολα. Τον ενθαρρύνει. Μια ερμηνεία που τολμώ να πω ότι με συνεπήρε και με ταξίδεψε. Συγκινητική η στιγμή που κλείνει για πάντα τα μάτια στον μεγάλο της έρωτα.

18275007_1298330933596875_4432689076385119405_n

Η νεαρή Ελεάννα Πουλίδα υποδύεται την πρώτη γυναίκα του Ελ. Βενιζέλου, την Μαρία Κατελούζου. Την νεαρή κοπέλα που ερωτεύθηκε στα νιάτα του, του χάρισε τους γιούς του, αλλά η μοίρα θέλησε να χωριστούν νωρίς, με τον ανεπάντεχο θάνατό της. Η όμορφη ηθοποιός μοιάζει σαν οπτασία στην σκηνή, όπως την ονειρεύεται ο Ελ.Βενιζέλος, κάνοντας την επισκόπηση της ζωής του. Ονειρική η παρουσία της.

18301786_1298331110263524_6973042715958131002_n

Ο Άγγελος Πετρόπουλος υποδύεται τον πιστό σύντροφο και γραμματέα του Ελ.Βενιζέλου, τον Αντώνη, με δύναμη και φυσικότητα.

ben5

Ο Νίκος Κανατάς, στο ρόλο του Κεμάλ, σε μια προσπάθεια να συμφιλιωθούν οι δύο λαοί. Σε μια δυνατή συνάντηση της ιστορίας. Πολύ καλός ερμηνευτικά και στο ρόλο του δημοσιογράφου Γιώργου Στρατικάκη.

Ο Μανώλης Γεραπετρίτης, στο ρόλο του Κωστή Χαιρόπουλου, του Κουντουριώτη. Μου άρεσε ιδιαίτερα στον ρόλο του Ζαίμη. Άνδρας που δεν μετρά τα λόγια του. Μιλά στοιβαρά και αληθινά, λέγοντας τα πράγματα όπως είναι. Ωμά. «Δεν καταγίνομαι με το χι συν ψι. Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς, βυθιζόμενος στα ύδατα.». . Και πράγματι η πατρίδα μας όταν χρειάστηκε να αναμετρηθεί στο έμψυχο δυναμικό της στηρίχθηκε και θριάμβευσε. Πολύ καλές οι ερμηνείες του με πολύ όμορφη παρουσία επί σκηνής.

15940351_10211700781336262_8090797809003868424_n

Ο Βασίλης Σαμαριτάκης στο ρόλο του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Σθενερός στην στάση του. Αμείλικτος απέναντι στον Βενιζέλο. Η εχθρότητα των δύο ανδρών φαίνεται έντονη στις συνομιλίες, στον τόνο της φωνής του. Άλλη μία καλή ερμηνεία.

Η Τιτίκα Ποθητή Μαρίνου είναι η νεαρή ερωμένη του Βενιζέλου, η Παρασκευούλα Μπλουμ, που ο ηγέτης επισκεπτόταν όταν πήγαινε στην Κρήτη. Το όνειρό της να γίνει η δεύτερη σύζυγός του έμεινε ανεκπλήρωτο. Μπριόζα και ναζιάρα στην σκηνή. Πολύ καλή ερμηνευτικά

Η παράσταση είναι εμπλουτισμένη με ηχογραφήσεις και ιστορικά ντοκουμέντα που παρακολουθούμε στο videowall, επιμέλεια της Χριστίνας Οικονόμου.

Τα κοστούμια είναι της Λαμπρινής Καρδαρά. Κοστούμια εποχής, πολύ προσεγμένα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όλα ξεχωρίζουν για το καλό γούστο τους. Ειδικά τα φορέματα, το παλτό, τα καπέλα της Έλενας Βενιζέλου μας μεταφέρουν στην εποχή που διαδραματίζεται η παράσταση. Γύρω στο 1930.

ben2

Το λιτό σκηνικό, με το γραφείο του Ελ. Βενιζέλου και το κόκκινο χαλί, είναι επίσης έμπνευση της Λαμπρινής Καρδαρά.

Όμορφη και η μουσική του Φίλιππου Περιστέρη.

Η παράσταση λόγω μεγάλης ζήτησης από το κοινό έχει δώσει άλλη μία παράταση. Προλαβαίνετε να την απολαύσετε.

18422262_1331603936918040_4605678252156213195_o

Ταυτότητα της παράστασης:

Συγγραφέας: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόρτζος
Σκηνικά – κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης
Video – οπτική απεικόνιση: Χριστίνα Οικονόμου
Φωτισμοί: Τάκης Ποδαρόπουλος
Φωτογραφίες: Δημήτρης Ασπιώτης
Γραφικά: Βαγγέλης Καλαϊτζής
Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Βασίλης Σαμαριτάκης, Νικόλαος Κανατάς,
Γιάννης Μόρτζος, Γιούλη Ζήκου, Ελεάννα Πουλίδα, Ευάγγελος Πετρόπουλος, Μανώλης Γεραπετρίτης και Τιτίκα Μαρίνου

Θέατρο Τέσσερις Εποχές –Γιάννης Μόρτζος
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
(από 6/5 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων):
Σάββατο: 21:15
Κυριακή: 19:30(λαϊκή απογευματινή)

To Φως του Γκαζιού του Πάτρικ Χάμιλτον

Λονδίνο 1890. Στο αρχοντικό της Μπέλλας. Mόλις έχει παντρευτεί τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Τζακ, πιστεύοντας ότι κοντά του θα βρει αγάπη και σιγουριά. Μένουν στην παλιά βίλα της θείας της- εδώ που εκείνη δολοφονήθηκε πριν αρκετά χρόνια. Ο δολοφόνος δεν βρέθηκε ποτέ, ούτε η συλλογή με τα πολύτιμα διαμάντια της. Η ευτυχία γρήγορα, όμως, την εγκαταλείπει. Η συμπεριφορά του συζύγου αλλάζει. Είναι ένας άλλος άνθρωπος.

Μουντό και παγερό το νέο περιβάλλον της. Στην ατμόσφαιρα αιωρείται τρόμος και φόβος.

Τα βράδια μόνο το φως του γκαζιού που σιγοτρέμει κρατά συντροφιά στην όμορφη Μπέλλα (Τάνια Τρύπη). Μόνη, φοβισμένη, τρομαγμένη, μοιάζει με ένα αγρίμι. Αισθάνεται ότι τρελαίνεται, ακολουθώντας τα χνάρια της μητέρας της. Παγωμάρα, απελπισία κυριεύει την ψυχή της. Τα βήματα που ακούει από τον επάνω όροφο του σπιτιού, όταν ο σύζυγός της Τζακ (Στέφανος Κυριακίδης) λείπει είναι αληθινά ή αποκύημα της ταραγμένης προσωπικότητάς της; Δεν θυμάται αρκετά πράγματα. Αντικείμενα, λογαριασμοί εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Ναι, είναι σίγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά με την ίδια. Κάτι σοβαρό της συμβαίνει, μέχρι την ημέρα που ο επιθεωρητής Ραφ (Παναγιώτης Πετράκης) της χτυπά την πόρτα. Η ψυχολογία της σιγά-σιγά αλλάζει. Το κουβάρι ξετυλίγεται, το πέπλο μυστηρίου απομακρύνεται από τα μάτια της. Βλέπει καθαρά, ανακαλύπτει τι της συμβαίνει.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΚΑΖΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

Το έργο γράφτηκε το 1938 από τον Βρετανό συγγραφέα Πάτρικ Χάμιλτον. (17 Μαρτίου 1904 – 23 Σεπτεμβρίου 1962). Κάποια από τα θεατρικά έργα που τον έκαναν ιδιαίτερα γνωστό και πλούσιο από σχετικά μικρή ηλικία, ήταν τα Gas Light, Rope και The Duke in Darkness. Ένα τρομακτικό ατύχημα τον παραμόρφωσε. Όταν η καριέρα του άρχισε να φθίνει οδηγήθηκε σε μελαγχολία και τελικά απεβίωσε πρόωρα.

3215762

Το Φως του Γκαζιού είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ και ακολουθεί την παράδοση των σπουδαίων θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ και της Άγκαθα Κρίστι. Στην Ελλάδα έχει ξαναπαιχτεί αρκετές φορές με μεγάλες πρωταγωνίστριές μας. Πρώτη η Μαρίκα Κοτοπούλη και ακολούθησαν οι Κατερίνα Ανδρεάδη, η Αντιγόνη Βαλάκου, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η Κάκια Αναλυτή και η Βάσια Παναγοπούλου. Και φυσικά έχει κάνει και μία λαμπρή πορεία στον κινηματογράφο, το 1944, αποσπώντας επτά βραβεία Όσκαρ με την Ίνγκριντ Μπέργμαν, τον Σαρλ Μπουαγέ και τον Τζόζεφ Κότερν σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κιούκορ με τον τίτλο “Gaslight”.

Ο όρος Gaslighting είναι ένας όρος γνωστός στην ψυχιατρική και στην ψυχολογία. Είναι μία μέθοδος που συχνά χρησιμοποιείται από ανθρώπους ψυχοπαθείς ή ναρκισσιστές. Είναι μια μορφή χειραγώγησης που προσπαθεί να βάλει υποψίες σε έναν άνθρωπο (υποψήφιο θύμα) και να το κάνει να αμφισβητήσει την ίδια του την μνήμη, την λογική του, να αποσταθεροποιήσει το ίδιο το άτομο και να καταστρέψει την αντίληψη της πραγματικότητας του. Να πιστεύει ότι η αλήθεια είναι ψέμα και το ψέμα είναι αλήθεια. Συναντάται συχνά σαν ψυχιατρικός όρος και σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας κατά των γυναικών.

18402062_10210595315891766_2993526009593239848_o

Ο Αλέξανδρος Κοέν έχει κάνει την μετάφραση και την σκηνοθεσία στο έργο. Μία ενδιαφέρουσα μετάφραση με ωραίο και μεστό λόγο. Απρόοπτο και διαφορετικό το τέλος της παράστασης από το τέλος του βιβλίου. Η σκηνοθεσία του έχει δώσει βαρύτητα στην ψυχολογική κατάσταση της πρωταγωνίστριας. Παρουσιάζει ένα δυνατό θρίλερ χωρίς πομπώδεις σκηνές τρόμου. Πράγματι πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική του ματιά.

Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου εντυπωσιακοί, εντείνουν το μυστήριο και την αγωνία μας.

Τα σκηνικά της Χριστίνας Κωστέα μάς παραπέμπουν σε μία αριστοκρατική έπαυλη βικτωριανής εποχής. Βαριά επίπλωση, μακριές βελούδινες κουρτίνες, πολύτιμα σκεύη και πανάκριβοι πίνακες στολίζουν το σαλόνι.

Τα κοστούμια της ιδίας, όμορφα, πολυτελή μας μεταφέρουν στην εποχή που διαδραματίζεται η παράστασή μας. Yπέροχος ο συνδυασμός χρωμάτων.

Ο συγγραφέας θίγει το θέμα της επιβολής εξουσίας . Στην συγκεκριμένη περίπτωση του συζύγου προς την γυναίκα του.

Στο έργο του «1984», που φέτος έγινε πασίγνωστο, μετά το ανέβασμά του σε αθηναϊκή σκηνή, ο Όργουελ αναφέρει «Αληθινή δύναμη δεν είναι η δύναμη πάνω στα πράγματα, αλλά πάνω στους ανθρώπους. Δύναμη είναι να κομματιάζεις το ανθρώπινο μυαλό και να το ξανασυναρμολογείς δίνοντάς του το σχήμα που επιθυμείς». Αυτό ακριβώς κάνει και ο σύζυγος. Με τον φόβο που προκαλεί, σημαδεύει κατ’ ευθείαν στο μυαλό της Μπέλλας. Την κάνει άβουλη και υποχείριό του. Την κάνει να αμφιβάλλει για την ψυχική της υγεία.

Και οι τέσσερις ηθοποιοί δείχουν ότι έχουν «δουλέψει» πολύ τις ερμηνείες του.

Η Τάνια Τρύπη, που την έχουμε δει και θαυμάσει σε εντελώς διαφορετικούς ρόλους έχει μία εκπληκτική ερμηνεία. Ευάλωτη, σαστισμένη, καταπιεσμένη, κακοποιημένη, αδύναμη, χαμένη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχει να αναμετρηθεί σε ρόλο που έχουν παίξει μεγάλες πρωταγωνίστριες του θεάτρου μας και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Τόλμησε όμως να αναλάβει ένα δύσκολο ρόλο και μας εξέπληξε ευχάριστα με τις δυνατότητές της και την ερμηνευτική της δεινότητα. Μας γοήτευσε.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΚΑΖΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

Ο Στέφανος Κυριακίδης, στο ρόλο του συζύγου, πιστεύει ότι είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, μέχρι την στιγμή που γίνεται ο ίδιος θύμα. Αδίστακτος, εριστικός. Έμπειρος, ικανότατος ηθοποιός ξέρει πώς να σταθεί άνετα στην σκηνή και να αποσπάσει τα θερμά συγχαρητήριά μας. Άλλος ένας ρόλος που του «ταίριαζε γάντι» και τον ερμήνευσε υπέροχα.

Έκπληξη η ερμηνεία του Παναγιώτη Πετράκη στο ρόλο του επιθεωρητή Ραφ. Άνετος στην σκηνή. Άρτιος υποκριτικά. Σοβαρός και απολαυστικός. Με γοήτευσε. Συγχρόνως με κάποιες ατάκες του κατά την ανάκριση, προκάλεσε το γέλιο μας που πράγματι χρειαζόμασταν. Μου άρεσε ιδιαίτερα και έδωσε μία «δυνατή ώθηση» στην παράσταση.

Στο ρόλο της καλοσυνάτης, διακριτικής και πιστής υπηρέτριας Νάνσυ, η καλή μας ηθοποιός Αλίκη Μπομποτά, προκάλεσε το ενδιαφέρον μας με την πολύ καλή ερμηνεία και παρουσία της.

Η νεαρή Μελίνα Βαμβακά σαν Ελίζαμπεθ, έπαιξε με μπρίο και νεανική ορμή.

Μια πολύ αξιόλογη παράσταση, που μου άρεσε ιδιαίτερα και σας συνιστώ να μην την χάσετε. Στο ιστορικό και αγαπημένο θέατρο Βεάκη μέχρι τέλος Μαίου.

FOS 1

Ταυτότητα Παράστασης
Το φως του γκαζιού
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Τίφανη Δανιήλ
Φωτογραφίες: Νικόλας Κομίνης
Δημόσιες σχέσεις – προβολή: Μαργαρίτα Δρούτσα
Πρωταγωνιστούν
Στέφανος Κυριακίδης (Τζακ),
Τάνια Τρύπη (Μπέλλα),
Παναγιώτης Πετράκης (Ραφ),
Αλίκη Μπομποτά (Νάνσυ)
Μελίνα Βαμβακά (Ελίζαμπεθ)
Θέατρο Βεάκη
Στουρνάρη 32
• Τηλέφωνο: 210 5223522
• Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00
• Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος 16 ευρώ. Ανέργων, φοιτητικό, παιδικό, ΑΜΕΑ 12 ευρώ
• Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (Χωρίς διάλειμμα)

Eλιγμοί του Eduardo Gallan

Στο Θέατρο 104 ανέβηκε σε πανελλήνια πρώτη το έργο του Ισπανού συγγραφέα Eduardo Gallan σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά και μετάφραση Μαρίας Φωτεινάτου.

O Eduardo Galán γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1957 και είναι δραματουργός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και καθηγητής Λογοτεχνίας. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία (Premio Calderón de Teatro για το έργο La sombra del poder, Premio Lazarillo de Tormes de Teatro για το έργο La silla voladora, Premio de Teatro Enrique Llovet για το έργο La amiga del rey).

imagen_1024x768_476

Το έργο αναφέρεται στα όρια της εξουσίας. Στην κατάχρηση της εξουσίας. Πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι στους άλλους όταν έχουν στα χέρια τους οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Είτε είναι ένας σκηνοθέτης που σε ένα casting για ένα ρόλο εκβιάζει τον υποψήφιο ηθοποιό, είτε είναι ένας υπολοχαγός που κάνει κατάχρηση της εξουσίας του σε μία γυναίκα-στρατιώτη. Ποιος ο ρόλος του θύτη και ποιος του θύματος; Kαι πώς θα αντιδράσει το υποψήφιο θύμα; Θα αμυνθεί ή θα παραδοθεί αμαχητί;

Ο Αβραάμ Λίνκολν έλεγε πως «σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις αντιξοότητες, αλλά αν θες να δοκιμάσεις το χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώσε του εξουσία». Και αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Δεν είναι ακριβές το ότι ο άνθρωπος μεταμορφώνεται με το που του δίνεται εξουσία. Η αλήθεια είναι πως η εξουσία λειτουργεί σαν καθρέφτης και φανερώνει το πραγματικό πρόσωπο του καθενός.

Κάθε εξουσία είναι εντελώς ταπεινωτική. Εξευτελίζει τόσο εκείνον που την ασκεί όσο κι εκείνον που την υφίσταται -Oscar Wilde

O σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς μας παρουσιάζει μία καλοστημένη και καλοδουλεμένη παράσταση με την ειδική σκηνοθετική του ματιά. Κάθε ηθοποιός έχει «τον χώρο» του. Ξεχωρίζει τις ιστορίες.

Τα σκηνικά απλά, λιτά της Κασσιανής Λεοντιάδου. Τέσσερις καθρέφτες διπλής όψεως κοσμούν και δεσπόζουν στον τοίχο και τραβούν την προσοχή μας. Την αντανάκλαση των προσώπων των ηθοποιών στους καθρέφτες χρησιμοποιεί και ο σκηνοθέτης.

Οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη ιδιαίτεροι. Φωτίζουν τα πρόσωπα των ηθοποιών και το απόλυτο σκοτάδι χωρίζει τις ιστορίες μεταξύ τους.

Η Δήμητρα Στάικου στο ρόλο μιας νεαρής κοπέλας με όνειρα για καριέρα στρατιωτικού, όπως ο πατέρας της. Ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία σκληρή πραγματικότητα. Μάχεται, φωνάζει, διαμαρτύρεται. Ντροπιάστηκε και ζητά δικαίωση. Ζητά εκδίκηση. Να τιμωρηθεί ο στρατιωτικός που κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας του την κουρέλιασε ψυχικά και σωματικά. Πολύ καλή και δυνατή στην ερμηνεία της. Από μία γλυκιά, ερωτευμένη νεαρή κοπέλα μεταμορφώνεται σε ύαινα.

Δήμητρα-Στάικου-Ελιγμοί-1
Ο Άλεξ Νταβρής, ο υπολοχαγός, αυστηρός, άκαμπτος, ειρωνικός, έχοντας επίγνωση της δύναμης του και της εξουσίας που ασκεί στους άλλους, μεταμορφώνεται σε ένα σκληρό, αδίστακτο βιαστή, αδιαφορώντας για το κακό που προκαλεί σε ένα νεαρό κορίτσι και στα όνειρά του για στρατιωτική καριέρα. Γίνεται ένας κοινός εκβιαστής και απειλεί την κοπέλα για το τι θα της συμβεί αν τον καταγγείλει. Η ερμηνεία του δυνατή και συναρπαστική.

Αλέξανδρος-Νταβρής-Ελιγμοί-1

Ο Τάκης Παρασκευόπουλος είναι ο έμπειρος σκηνοθέτης. Εκμεταλλεύεται την δύναμή του και την ασκεί στους ηθοποιούς που ζητούν έναν ρόλο σε μία ταινία, σε μία θεατρική παράσταση. «Θα σε κάνω μεγάλο ηθοποιό». Αρκεί να υποκύψει στις ερωτικές του διαθέσεις. Ξέρει τον τρόπο να «χρησιμοποιεί» και να εκμεταλλεύεται το υποψήφιο θύμα του. Μία πολύ όμορφη ερμηνεία του νεαρού ηθοποιού, που με κάποιες πιο ανάλαφρες ατάκες, καταφέρνει να αποφορτίσει την βαριά ατμόσφαιρα.

Τάκης-Παρασκευόπουλος-Ελιγμοί-1 (1)

Ο Λάζαρος Βασιλείου, νεαρός ηθοποιός, ψάχνει για εργασία. Θέλει πάση θυσία να κερδίσει τον ρόλο στην παράσταση «Ο θάνατος του εμποράκου». Πηγαίνει με μεγάλη αισιοδοξία στο casting, έχει μάθει απταίστως τον ρόλο του. Όμως δεν είναι το πόσο καλά θα παρουσιάσει τον ρόλο, αλλά πόσο καλά θα φερθεί στον σκηνοθέτη. Ξαφνιασμένος, απογοητευμένος, νιώθει απαίσια, νιώθει ντροπιασμένος. Πολύ όμορφη η σκηνική του παρουσία.

Λάζαρος-Βασιλείου-Ελιγμοί-1

Οι νεαροί ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και μας έδειξαν ότι έχουν ένα λαμπρό θεατρικό μέλλον. Με εντυπωσιακές, γεμάτες νεύρο και νεανική ορμή ερμηνείες.

« Όσο όμως κι αν οι ήρωες επιχειρούν να «αν-ελιχτούν», το κοινωνικό σύστημα επεμβαίνει, περιορίζοντας τα περιθώρια τους και στερώντας τους την ικανότητα να εξουσιάζουν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό».

Μια νεανική παράσταση που θίγει και αναφέρεται όχι μόνο στα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας , αλλά στην προαιώνια σχέση θύτη – θύματος. Στη κατάχρηση της εξουσίας. Στην αλλοίωση των χαρακτήρων των ανθρώπων, όταν αποκτήσουν εξουσία.
Δείτε την !

«Ελευθερία χωρίς εξουσία καταντάει χάος, και εξουσία χωρίς τον σεβασμό της ελευθερίας, τυραννία» – Στέφαν Τσβάιχ

Ελιγμοί-promo-poster

 Ταυτότητα της παράστασης
Θέατρο 104 – Ευμολπιδών

Κείμενο: Eduardo Galan
Μετάφραση: Μαρία Φωτεινάτου
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνικά: Κασσιανή Λεοντιάδου
Artworks on scene: Frank Moth
Ενδυματολόγος: Σοφία Λεγάτου
Μουσική: Ketsa (look up)
Φωτογραφία promo/artwork: Γιώργος Γιαννίμπας

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Λάζαρος Βασιλείου, Αλέξανδρος Νταβρής, Τάκης Παρασκευόπουλος, Δήμητρα Στάικου

Παραστάσεις: Από 26 Απριλίου 2017 και για 14 μόνο παραστάσεις
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 μμ
Εισιτήρια: 12 κανονικό και 8 μειωμένο
Διάρκεια: 80 λεπτά
Πληροφορίες θεάτρου:
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, T. 210 3455.020