Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Βρίσκομαι καθισμένη στο μεγαλοπρεπές σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού. Το πιο όμορφο σαλόνι της Αθήνας. Πολύτιμα έπιπλα, επώνυμοι πίνακες, υπέροχα χαλιά, ασημικά, κρύσταλλα. Διερωτώμαι ποιες προσωπικές της πολιτικής και πολιτιστικής Αθήνας, του περασμένου αιώνα έχουν βρεθεί εδώ.

Ο Φαίδων Καστρής, ο πρωταγωνιστής του μονολόγου «Σοφία», που θα παρακολουθήσω, κάθεται ακίνητος, σιωπηλός και περιμένει. Από τον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού έχω μία υπέροχη οπτική θέα του πρωταγωνιστή, με την φωτισμένη Βουλή απέναντι. Τολμώ και τον φωτογραφίσω, μέσα από τον καθρέφτη.

«Σοφία» ο τίτλος του μονολόγου. Σοφία η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία η πριγκίπισσα της Ελλάδος. Σοφία η γυναίκα.

Με αργές κινήσεις ο Φαίδων Καστρής, σηκώνεται. Η Βασίλισσα Σοφία βρίσκεται μπροστά στο φέρετρο του αγαπημένου της συζύγου, του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, του Χουανίτο της, μερικά χρόνια μετά. Και είναι μια συννεφιασμένη, βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα. «Έτσι αρμόζει στους βασιλείς να πεθαίνουν. Η βροχή κρύβει τα δάκρυα», μονολογεί.

Όχι δεν υποδύεται ότι είναι η Σοφία. Yπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ταλαντούχου Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο Φαίδων Καστρής είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας. Είναι οι σκέψεις της, τα όνειρά της, οι εφιάλτες της. «Εικόνες ιστορίας μέσα σε σπασμένους καθρέφτες. Στιγμές μοναξιάς σε δωμάτια της μνήμης. Αέναες περιπλανήσεις αναζητώντας τη σιωπή. Η Σοφία στους λαβύρινθους του μυαλού της… το κοριτσάκι με τη σαλοπέτα, η ερωτευμένη πριγκίπισσα, η βασίλισσα μια ξένης χώρας… Η Σοφία της θλιμμένης αξιοπρέπειας να χαμογελά αινιγματικά για το τέλος μιας εποχής. Όπως σε έναν πίνακα του Antonio López» Αυτές είναι οι σκέψεις του σκηνοθέτη που τον οδήγησαν την σκηνοθεσία του.

Είναι η διαδρομή της Σοφίας μέσα από τους σκοτεινούς λαβύρινθους των σκέψεων της. Θυμάται. Την παιδική της ηλικία στο Τατόι, την εξορία στην Αίγυπτο, τις όμορφες στιγμές στην Ρώμη, με τον αδελφό της, το φλερτ της με τον Χουάν, τον γάμο της, την ενθρόνισή της ως Βασίλισσα της Ισπανίας. Είναι η Βασίλισσα Σοφία και συγχρόνως η Σοφία. Μία δεύτερη φωνή δονείται μέσα στο μυαλό της και καθοδηγεί τις σκέψεις της.

«Όταν πήρα το κείμενο στα χέρια μου αναρωτήθηκα εάν αυτό μπορεί να παρασταθεί, να παιχθεί. Πέρυσι είχε παιχθεί στην Μαδρίτη από μια ηθοποιό, ενώ όπως μας εξήγησε ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε το έργο με την προοπτική να παιχθεί από άνδρα. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό, είναι η δεύτερη φωνή που ακούγεται μέσα στο μυαλό της Σοφίας. Είχα την εμπειρία από την Μαρί Πιέρ στο “Την Τρίτη στο σούπερ μάρκετ”, όπου έπαιζα και τον πατέρα της. Έχω βιώσει το πώς είναι αυτό το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο και πώς αυτό χτίζεται με απόλυτα καθαρό τρόπο απέναντι στον θεατή έτσι ώστε να μην τον μπερδεύει καθόλου. Εδώ είναι βέβαια κάτι πολύ πιο σύνθετο» ,λέει σε μια συνέντευξή του ο ταλαντούχος ηθοποιός.

Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι στο κείμενό του δεν «χαρίζεται» στην Σοφία. Της θυμίζει την προίκα των εννέα εκατομμυρίων δραχμών που πήρε από τον ελληνικό λαό το 1960, όταν η Ελλάδα ζούσε μία μεγάλη οικονομική κρίση. «Ξένη και στις δύο χώρες» την αποκαλεί. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ισπανικός λαός αγάπησε την Σοφία. Το νέο Μουσείο της Μαδρίτης πήρε το όνομά της “Reina Sofia”.

Ο Φαίδων Καστρής έχει «κεντήσει» ψιλοβελονιά την προσωπικότητα της Σοφίας. Με μεγάλη ευκολία αλλάζει ρόλους και πρόσωπα. Έχει μία εκπληκτική, μοναδική ερμηνεία που σε καθηλώνει. Ανέδειξε με ένα μοναδικό τρόπο όλες τις πτυχές της προσωπικότητας της Σοφίας, από μικρό κοριτσάκι έως το σήμερα και όλα τα πρόσωπα που σφράγισαν την ζωή της.

Εντυπωσιακό και το κοστούμι που φορούσε ο πρωταγωνιστής, της Όλγας Ντέντα.

Η Βασίλισσα Σοφία, μόνη πια, επιστρέφει στην Αθήνα, με αθλητικά παπούτσια και τζην παντελόνι. Αυτό σημαίνει το τέλος μιας εποχής ;

Η παράσταση με εντυπωσίασε. Θα ήθελα να την ξαναδώ. Προτείνω να μην την χάσετε. Είναι μία θεατρική εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη.

Ταυτότητα Παράστασης

ΣΟΦΙΑ του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Όλγα Ντέντα
Διαμόρφωση ηχητικών τοπίων: Νίκος Παπαρρόδου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Τσακίρης
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεύει ο Φαίδων Καστρής

Παραστάσεις: Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα τον Οκτώβριο και όλες τις Δευτέρες του Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934965340

Advertisements

Tο ταξίδι του Φερεϋντούν του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου

Ο μικρός Φερεϋντούν παίζει ξέγνοιαστος πετώντας μαζί με τους φίλους του τους πολύχρωμους χαρταετούς τους στην ειρηνική πόλη Χαραμσάρ της Περσίας. Ένα «μαύρο πουλί» εμφανίζεται στον ουρανό και διακόπτει βίαια όχι μόνο το ήσυχο παιχνίδι των παιδιών, αλλά και την ίδια τους την ζωή με ένα άγριο τρόπο. Το «μαύρο πουλί», όπως φάνηκε στα μάτια των αθώων παιδιών ήταν ένα βομβαρδιστικό. Ένας ακόμη άδικος πόλεμος έχει αρχίσει. Η μικρή πόλη που ζούσε ο  Φερεϋντούν καταστρέφεται ολοσχερώς. Μόνος του κλαίει μέσα στα συντρίμμια του πατρικού του σπιτιού. Αναζητώντας τους δικούς του, μαθαίνει από τον γείτονά του ότι οι γονείς του σκοτώθηκαν στον βομβαρδισμό «γιατί πάντα πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά». Το μόνο που του είχε απομείνει είναι το μικρό βιβλιαράκι που του είχε χαρίσει ο πατέρας του, λέγοντάς του να το έχει πάντα μαζί του.

Και το μοναχικό ταξίδι του φοβισμένου μικρού παιδιού αρχίζει. Μόνος, χωρίς οικογένεια, χαμένος σε έναν εχθρικό και σκληρό κόσμο. Ξεκινά ένα ταξίδι επιβίωσης. Δεν είναι όμως εντελώς μόνος. Συνοδοιπόρος του και οδηγός του ο αγαπημένος του χαρταετός. Αυτός του δείχνει και του φωτίζει τον δρόμο. Του κρατά συντροφιά, του μιλά, του δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσει όλες τις δυσκολίες που συναντά,  ένα ασυνόδευτο προσφυγόπουλο.

22041921_1484099408303794_3855446926206232775_o (1)

Το υπέροχο αυτό βιβλίο του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου γράφτηκε το 2013, πριν το μεταναστευτικό πρόβλημα πάρει τις τρομακτικές σημερινές διαστάσεις. Προκρίθηκε για το Κρατικό Βραβείο του 2013, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Αναγνώστη.

Την ιστορία του μικρού Φερεϋντούν έχουν γνωρίσει περισσότερα από 40.000 μαθητές στην Ελλάδα και είχαν την χαρά να το συζητήσουν με τον ίδιο τον συγγραφέα, ο οποίος επισκέφθηκε μειονοτικά, ιδιωτικά και δημόσια σχολεία.

Ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Έχει εκδώσει διηγήματα, ποίηση, νουβέλες, μυθιστορήματα, παραμύθια και θεατρικά έργα. Ένας δημοφιλής συγγραφέας που τον διακρίνει η σεμνότητα και η ευαισθησία.

grigors

Η ιστορία του βιβλίου δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας. Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία από την ζωή του Πέρση ποιητή Φερεϋντούν Φαριάντ,  που, αφού διέσχισε μόνος του την αχανή Περσία και Τουρκία,  έφθασε στην Ελλάδα σαν πρόσφυγας, χωρίς χαρτιά. Στην Ελλάδα, που αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα του.

Ο Φερεϋντούν Φαριάντ (6 Δεκεμβρίου 1949 – 5 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Ιρανός ποιητής, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφραστής, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων. Γεννήθηκε στο Χοραμσάρ της Περσίας ως Φερεϋντούν Ραχίμι. Είχε κάνει πανεπιστημιακές σπουδές στην Τεχεράνη. Ήρθε στην Ελλάδα το 1980 και συναντήθηκε με τον Έλληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσο στη Σάμο. Στη συνέχεια γύρισε στην πατρίδα του, όπου είχε ξεσπάσει o πόλεμος του Ιράν με το Ιράκ και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1985 μετά την ολική καταστροφή της γενέτειράς του. Με την βοήθεια του Γιάννη Ρίτσου, που τον αγκάλιασε σαν παιδί του, του Αντώνη Σαμαράκη, του Τίτου Πατρίκιου και της Κικής Δημουλά, ελληνοποιήθηκε. Ζούσε και εργαζόταν στην Ελλάδα σαν ποιητής,  συγγραφέας και μεταφραστής. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα αραβικά, γαλλικά και αγγλικά. Του άρεσε να αποκαλείται Πέρσης και όχι  Ιρανός, γιατί ο Γιάννης Ρίτσος μια μέρα του είχε πει: «Θα λες είμαι Πέρσης και θα καμαρώνεις, γιατί οι Έλληνες και οι Πέρσες συνδεόμαστε ιστορικά από την εποχή των Μηδικών Πολέμων». Αποσπάσματα ποίησης του Φαριάντ, που είχε μεταφράσει ο ίδιος ο Ρίτσος στα Ελληνικά, διδάσκονται σε ανθολόγια του Δημοτικού Σχολείου.

tumblr_ln4twocQtL1qg2zqr

Το έργο του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου, μεστό κείμενο, συγκινητικό, αληθινό, σημερινό, ευτύχησε στην θεατρική του μεταφορά, γιατί η σκηνοθέτης και εκπαιδευτικός  Κατερίνα Βαρδακαστάνη, που έχει και την εικαστική επιμέλεια,  μας παρέδωσε μία παράσταση «όνειρο». Μία παράσταση «ποίημα». Σεβόμενη την πολιτιστική παράδοση του «άλλου λαού», μας μετέφερε σαν μέσα από παραμύθι, τα βαθειά νοήματα που πιστεύω θέλει να μας πει ο συγγραφέας.

Να κατανοήσουμε μέσα από αυτή την παραμυθένια παράσταση την «διαφορετικότητα». Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν έχουμε το ίδιο χρώμα, δεν έχουμε την ίδια θρησκεία. Πρέπει να σεβόμαστε όλοι την διαφορετικότητα. Και όπως είπε και ο συγγραφέας στον τέλος της παράστασης «ας κοιτάξουμε γύρω μας. Κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον». Αν μπορέσουμε να αποδεχθούμε την διαφορετικότητα, η ζωή των ανθρώπων θα είναι καλύτερη.

Η αγάπη να μπορέσει να φωλιάσει στις ψυχές μας. Γιατί η αγάπη δίνει δύναμη στον άνθρωπο να προχωρά. Και, τέλος, η δύναμη της αλληλεγγύης στον συνάνθρωπο. Να κοιτάξουμε επιτέλους με καλοσύνη, συμπάθεια, αγάπη τον διπλανό μας. Να σκύψουμε στα προβλήματα του.

fereyntoun2 (1)

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλα αυτά γίνονταν κάποια μέρα πραγματικότητα. Γιατί αν όλοι οι κήποι ήταν γεμάτοι από ίδια λουλούδια, αν οι άνθρωποι και τα ζώα είχαν την ίδια όψη, δεν θα υπήρχε κανένα ενδιαφέρον σ’ αυτό τον κόσμο. Αυτό που υποστήριζε πάντα και ενίσχυε με τα λόγια του, τα ποιήματά του, τα παραμύθια του και τις μεταφράσεις του, ο Φερεϋντούν Φαριάντ, θα γίνει ποτέ πραγματικότητα ;

Θα μπορέσουμε ποτέ να αντιληφθούμε, όπως έχω ξαναπεί, ότι όλοι είμαστε «εν δυνάμει» πρόσφυγες, όταν οι μεγάλες δυνάμεις που κυβερνούν τον κόσμο βάλουν στο στόχαστρο και την δική μας πατρίδα;

22095898_10214519621208419_8880681268805284658_o (1)

Στην αρτιότητα της παράστασης συνετέλεσαν εκτός από τις υπέροχες ερμηνείες όλων των ηθοποιών, ο σύγχρονος χορός, η υπέροχη μουσική επένδυση,  η τέχνη του video art με τις καταπληκτικές εικόνες και οι υπέροχοι φωτισμοί. Το σκηνικό απλό και λιτό.

Όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό  και μας χάρισαν μία υπέροχη παράσταση Ο Λευτέρης Τσάτσης υποδύθηκε τον Φερευντούν σε ώριμη ηλικία. Σαν αφηγητής της παράστασης μας περιέγραψε την ζωή του Πέρση ποιητή. Ο Σπύρος Κοντορίζος ενσάρκωσε τον Φερευντούν σε νεαρή ηλικία.  Η Μαρία Δρακοπούλου και ο Κωστής Σαββιδάκης ήταν οι γονείς του μικρού παιδιού. Ο Βασίλης Παπαδημητρίου ενσάρκωσε τον δάσκαλο.  Δεν θα ήθελα να αναλύσω την ερμηνευτική τους δεινότητα ξεχωριστά. Θέλω μόνο να σταθώ σε μία σκηνή που με συγκίνησε ιδιαίτερα και προσωπικά μου προκάλεσε μια ανατριχίλα. Την σκηνή που η νεκρή μητέρα του μικρού παιδιού, Μαρία Δρακοπούλου, εμφανίζεται στα ολόλευκα, σαν οπτασία και  θυμίζει στον γιο της ότι πάντα θα είναι δίπλα του και ας μην την βλέπει, γιατί «όταν αγαπάς κάποιον δεν τον εγκαταλείπεις ποτέ» και  επανέλαβε  την συμβουλή της:  «Φερεϋντούν, ν’ αγαπάς το Φως, την ομορφιά και τη Γνώση».

22096301_10214519624528502_1318305266671270213_o (1)

Ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος γράφει για την παράσταση:  “Μέσα από το Ταξίδι του Φερεϋντούν, ταξίδεψα κι εγώ. Βίωσα τη φυγή, τον πόλεμο, το χτυποκάρδι του πρόσφυγα, τον πόνο του μετανάστη. Συνταξιδέψαμε στα ψηλά βουνά, στα δάση, στα ποτάμια και στα οροπέδια της Περσίας. Αγκαλιαστήκαμε και γίναμε ένα κορμί, μια ψυχή καθώς περνούσαμε τα αφρισμένα κύματα του Αιγαίου πάνω στη λαστιχένια βάρκα μας. Τον ακολούθησα παντού. Έζησα τη θλίψη του όταν ο ρατσισμός τού χτυπούσε την πόρτα. Είδα στο βλέμμα του την απογοήτευση όταν πεινούσε και κρύωνε, αλλά περπάτησα και στους φωτεινούς δρόμους που άνοιγε η ποίησή του.

Τι τύχη να έχεις συνοδοιπόρο σου εκείνον που κατόρθωσε με την δύναμη της πένας του και το μεγαλείο της καρδιάς του να συγκινήσει δυο λαούς: τον περσικό και τον ελληνικό!
Τι μαγικό που ήταν το ταξίδι μου μαζί του!

Φερεϋντούν, σου οφείλω τη γνώση για όσα δεν ήξερα ,αλλά και για την ομορφιά με την οποία οι λέξεις ντύνουν τα όνειρα. Μα πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ για την αγάπη που πήρα απ’ τα παιδιά. Εσύ ήσουν η αιτία! Γιατί το ταξίδι σου, φίλε Φερεϋντούν, υπήρξε και παραμένει ταξίδι όλων μας…»

«Φερεϋντούν, ν’ αγαπάς το Φως, την ομορφιά και τη Γνώση».

Η παράσταση χαρακτηρίζεται «παιδική» και παρουσιάζεται στην Παιδική και Εφηβική σκηνή του Θεάτρου Κνωσός, που συμπλήρωσε 30 χρόνια λειτουργίας του. Η προσωπική μου γνώμη είναι να την παρακολουθήσουν εκπαιδευτικοί  και γονείς γιατί το μικρόβιο του ρατσισμού, η μη αποδοχή της διαφορετικότητας «φωλιάζει» στις ψυχές των μεγάλων και μεταδίδεται μετά στα παιδιά.

Μια παράσταση που μου άρεσε πολύ και σας συνιστώ να μην την χάσετε.

 21740260_1484099488303786_6185787550159703006_n (1)

Ταυτότητα Παράστασης

  • Συγγραφέας: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος
  • Σκηνοθεσία – Εικαστική επιμέλεια: Κατερίνα Βαρδακαστάνη
  • Χορογραφίες: Κάλλια Θεοδοσιάδη
  • Φωτισμοί: Δημήτρης Παπαδόπουλος
  • Video Art: Ευγένιος Αρβανιτάκης
  • Κοστούμια: Βεστιάριο L.TSAGAS
  • Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης
  • Βοηθός Ενδυματολόγου : Μυρτώ Σταματοπούλου
  • Κατασκευές: Φίλις Μέμου
  • Φωτογραφίες: Κλεώ Καλλέργη
  • Παραγωγή: Θέατρο Κνωσός
  • Παίζουν:Λευτέρης Τσάτσης, Κωστής Σαββιδάκης, Μαρία Δρακοπούλου, Σπύρος Κοντορίζος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Κάλλια Θεοδοσιάδη

Ημέρες παραστάσεων: Κυριακή 15:00 

Διάρκεια: 90 λεπτά (με διάλειμμα)

Έναρξη παραστάσεων: Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

Γενική είσοδος για σχολεία και οργανωμένες παραστάσεις: 6 ευρώ

Θέατρο Κνωσός

  • Κνωσσού 11 & Πατησίων 195, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα
  • Τηλέφωνο: 210.8677070 και 6983004857

 

 

 

 

 

 

 

 

Γουρούνι στο σακί του Georges Feydeau

To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης παρουσιάζει για πρώτη φορά σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την κωμωδία του Ζωρζ Φειντώ «Γουρούνι στο σακί».

O Zωρζ Φειντώ είναι γάλλος θεατρικός συγγραφέας. (1862-1921). Με την παρότρυνση του Εζέν Λαμπίς, διάσημου συγγραφέα έργων του βωντβίλ έγραφε μονολόγους, τους οποίους ερμήνευε ο ίδιος. Στη συνέχεια ανανεώνει το είδος του βωντβίλ, με μια πιο βαθιά μελέτη των χαρακτήρων  και συνθέτει συζυγικές φάρσες, όπου το κωμικό είναι ανελέητο και σπαραξικάρδιο.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει γράψει: «Ο Φεϊντώ είναι κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής, κλασικής πια, φάρσας, που είναι καθαρό θέατρο. Υπακούει στην αριστοτελική διαπίστωση ότι είναι δηλαδή μίμηση πράξεως και όχι μίμηση ανθρώπων. Έχει λοξή ματιά, διαβολικό ρυθμό, ανατρεπτική διάθεση, παιδική αφέλεια, παιγνιώδες χιούμορ και σκανδαλώδη πρόθεση. Κύριος στόχος της τα μικροαστικά και αστικά ήθη, η σεμνοτυφία, η υποκρισία και η κάθε μορφής ασέλγεια των χορτάτων. Ιδού λοιπόν, πεδίον λαμπρό για τους θιάσους».

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Την κωμωδία «Γουρούνι στο σακί» με μία πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών μας, παρακολούθησα στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Και σε αυτό το έργο του ο συγγραφέας με καυστικό τρόπο διακωμωδεί τον νεοπλουτισμό των ανθρώπων. Άνθρωποι που αποκτώντας ξαφνικά χρήματα, πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράσουν τα πάντα. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι πρέπει πάση θυσία να ανέβουν στην υψηλή κοινωνία, με μόνο εφόδιο το χρήμα. Το έργο γράφτηκε το 1888, για να καυτηριάσει την μετριότητα της αστικής τάξης, την οποία γελοιοποιεί, αλλά μοιάζει σημερινό. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Ο Πακαρέλ, ένας ευκατάσταστος νεόπλουτος, για να ανέβει στην υψηλή κοινωνία έχει διακαή πόθο να παρουσιάσει στην Όπερα των Παρισίων ένα έργο που συνέθεσε η μοναχοκόρη του. Αναζητώντας τον τενόρο, που φυσικά θα πληρώσει αδρά, παρασύρεται από μια σειρά αναπάντεχων παρεξηγήσεων. Όλα τα πρόσωπα του έργου μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι συμπτώσεων, αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις με το δικό τους τρόπο και οι σχέσεις τους οδηγούνται σε απίθανες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όμορφες κυρίες, ευυπόληπτες αναζητούν την περιπέτεια, ένα φλερτ, με έναν νέο άνδρα , ένα κρυφό ραντεβού και οι παρεξηγήσεις δεν έχουν τέλος, προκαλώντας σε μας ένα ασυγκράτητο γέλιο.

Πρόκειται για μια κωμωδία που συνδυάζει τη λογική και το παράλογο, οδηγώντας τους ήρωες μας στα άκρα .Καυτηριάζει και γελοιοποιεί την νεόπλουτη κοινωνία, που θέλει να φαίνεται σοβαρή και «αγία».

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη, είναι γρήγορη, και με ένα εύστοχο τρόπο μας οδηγεί στα ήθη της κοινωνίας του περασμένου αιώνα.

Τα σκηνικά απλά και λιτά είναι του Αντώνη Χαλκιά.

Τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα.

Ο ρόλος του νεόπλουτου Πακαρέλ ταιριάζει «γάντι» στον Δημήτρη Πιατά. Λες και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Απολαυστικός, αφελής, ανυπόμονος, μας χάρισε μία υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο «τενόρος», όπως τον φαντάστηκε ο Πακαρέλ, είναι συναρπαστικός. Με μία αφοπλιστική απλότητα μπλέκεται άθελά του σε καταστάσεις και προκαλεί το συνεχές γέλιο μας.

Ξεκαρδιστικός και καταπληκτικός ο Γιάννης Δρακόπουλος στο ρόλο του Λανουά Ντε Βω.

Οι τρεις κυρίες της παράστασης: η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, σύζυγος του Πακαρέλ, η Μαρία Γεωργιάδου, σύζυγος του γιατρού και η Δήμητρα Σιγάλα, κόρη της οικογένειας ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Ο σοβαρός γιατρός, Γιώργος Γιαννόπουλος, έμπειρος ηθοποιός, έχει μία εξαιρετική εμφάνιση.

Ο υπηρέτης, Βασίλης Πουλάκος, παρακολουθεί τα πάντα πανταχού παρών.

Η μουσική συντροφεύει τη βραδιά μας και εμείς παρακολουθήσαμε μια πολύ όμορφη, ανάλαφρη κωμωδία καταστάσεων, κοιτώντας πάντα «την θετική πλευρά της ζωής», αφού το τραγούδι «Always look on the bright side of life», επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά την διάρκειά της.

Μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη παράσταση, που μου άρεσε πολύ.

 

Μετάφραση   Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία   Γιάννης Καραχισαρίδης
Σκηνικά   Αντώνης Χαλκιάς
Κοστούμια   Βάλια Μαργαρίτη
Βοηθός σκηνοθέτη   Έλια Βεργανελάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν:

Πακαρέλ   Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ   Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός)   Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ)   Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ)   Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί   Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βώ   Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ)   Βασίλης Πουλάκος

Πέρσες του Αισχύλου

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή το 472 π.Χ. Οκτώ χρόνια μετά το θρίαμβο των Ελλήνων στην Σαλαμίνα και επτά από την συντριπτική νίκη των Ελλήνων στις Πλαταιές. Νίκη που σήμαινε και την οριστική κατάρρευση της Περσικής αυτοκρατορίας. Το «Βατερλώ» των Περσών.

Μέσα από τους «Πέρσες» ο Αισχύλος στηλιτεύει την αλαζονεία της υπερδύναμης. Πώς μια υπερδύναμη, υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις της και υποτιμώντας τους άλλους λαούς, μπορεί να καταστραφεί. Όταν η αλαζονεία κυριαρχεί, πολλά άσχημα μπορούν να συμβούν. Φαντάζει τρομακτικά επίκαιρο.

Γίνεται σύγκριση του πολιτεύματος της  Δημοκρατίας και της  μοναρχίας. Σε ένα πόλεμο πρωτεύοντα ρόλο δεν παίζει ο  πολυάριθμος στρατός αλλά η σύμπνοια του στρατού. Όταν ένας λαός πολεμά για να σώσει την πατρίδα του, τα ιερά, την οικογένειά του, η ψυχική δύναμη μπορεί να νικήσει και τα τελειότερα των όπλων.

Οι Πέρσες είναι η παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία κι θεωρείται το κατ’ εξοχήν αντι-πολεμικό έργο του Αισχύλου, καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι οι Αθηναίοι, αλλά οι αντίπαλοί τους, οι Πέρσες. Το κοινό παρακολουθεί την οδύνη τους, τη στιγμή που μαθαίνουν για τη συντριπτική ήττα του στρατού τους στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Οι Πέρσες συνιστούν όχι μόνο «ιστορική», αλλά και ποιητική και ιδεολογική διάθλαση των όσων συνέβησαν στην Σαλαμίνα. Ο ίδιος ο Αισχύλος είχε πολεμήσει στο Μαραθώνα.

Ο χορός των Περσών γερόντων και η βασίλισσα Άτοσσα, περιμένουν την επιστροφή του περσικού στρατού του Ξέρξη στην πατρίδα. Η επιστροφή αργεί και εντείνει τα κακά προαισθήματα. Η Βασίλισσα είναι ανήσυχη μετά από ένα δύσκολο και άσχημο όνειρο που είδε.

Ο αγγελιαφόρος που φθάνει μεταφέρει την ήττα της περσικής αυτοκρατορίας και περιγράφει την ναυμαχία και τις συνέπειές της. Το κομμάτι αυτό είναι ίσως από τις μεγαλειώδεις στιγμές της αρχαίας τραγωδίας.

Perses_Aisxylou_798429931

Τη σκηνοθεσία και τη μουσική δραματουργία υπογράφει ο  νεαρός Άρης Μπινιάρης, που έχει διακριθεί για τις εκρηκτικές παραστάσεις του τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ αυτών «Το Θείο Τραγί» και το «21» είχαν αποσπάσεις τις καλύτερες κριτικές.

Η παράσταση είναι μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.

Με τους Πέρσες προτείνει μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης. Στις παραστάσεις του νέου και αξιόλογου σκηνοθέτη σημαντικό ρόλο παίζει η μουσική και η μουσικότητα του λόγου. Κρατά ακέραιο το κείμενο,  γεγονός που μου άρεσε πολύ. Και η μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά       είναι κατανοητή και μπορεί εύκολα να την αντιληφθεί ο θεατής.

«Στις παραστάσεις μου είναι σημαντική η μουσική και η ανάδειξη της μουσικότητας του λόγου. Και στα προηγούμενα έργα μου, και στους Πέρσες τώρα, είναι σημαντικό ότι η όλη μουσική προσέγγιση έχει να κάνει με το πώς αναδεικνύεται η ίδια η μουσικότητα του ποιητικού λόγου. Είναι σημαντικό να κρατήσουμε το ενδιαφέρον του θεατή αλλά και να προκαλέσουμε συγκίνηση. Η μουσική και οι ερμηνείες των ηθοποιών συντονίζουν τον θεατή ώστε να προσλαμβάνει το νόημα καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου και να βιώσει μια συγκίνηση, να αγγίξει τις αισθήσεις του.» λέει σε μία συνέντευξή του ο σκηνοθέτη της παράστασης.

Με την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του, δίνει κίνηση, ρυθμό, ορμή σε ένα δυναμικό αλλά στατικό κυρίως έργο. Όλο το έργο εξελίσσεται στην αυλή του παλατιού των Περσών.  Και με όχημα την μουσική, συνοδεία ενός τζουρά και ενός τυμπάνου, φθάνει στον πυρήνα της τραγωδίας. Η μουσική «κινείται» από ανατολίτικη και φθάνει στην σημερινή ραπ.

Το σκηνικό του  Κωνσταντίνου Λουκά  απλό  και αφαιρετικό.

Στους «Πέρσες» ο χορός ανοίγει την παράσταση.  Όχι ένας χορός γερόντων, όπως είχαμε συνηθίσει, αλλά ένας χορός που αποτελείται από 13 νέα παιδιά,  (Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής)   που τραγουδούν, χορεύουν, με έναν τρόπο πολεμικό, άγριο, παίζουν, φορώντας πολεμικές στολές. Έχουν ιδιαίτερη κίνηση και δεσπόζουν στην σκηνή. Είναι κυρίαρχοι της σκηνής. Έχουν ρυθμό, συγχρονισμό και μία εκπληκτική κινησιολογική αρτιότητα.

perses-mpiniaris6

Ο Αγγελιαφόρος, Χάρης Χαραλάμπους, σε μία συναρπαστική ερμηνεία, μας διηγείται την ήττα των Περσών. Μας καθηλώνει και μας συγκλονίζει.  Μια δυνατή σκηνή της παράστασης από έναν ηθοποιό που διαρκώς μας εκπλήσσει ευχάριστα με την υποκριτική του δεινότητα.

Χάρης_Χαραλάμπους@Στέλιος_Καλλινίκου

Η Καριοφυλιά Καραμπέτη στο ρόλο της βασίλισσας Άτοσσας, εκπληκτική. Μας απέδειξε ότι εκτός από τις τρομερές υποκριτικές της ικανότητες, διαθέτει και απίστευτες σωματικές δυνατότητες. Αποδεικνύει για άλλη μία φορά πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι.

Πέρσες_Καραμπέτη@Στέλιος_Καλλινίκου

Εισέρχεται στην  σκηνή με την βασιλική περιβολή της (κοστούμια  Ελένης Τζιρκαλλή).  Το γέλιο της την στιγμή που ο αγγελιοφόρος της αναγγέλει ότι ο γιός της ζει, αντήχησε σε όλο το Ηρώδειο.  Ζητά όμως από τον χορό να υποδεχθεί τον ηττημένο γιό της, χωρίς να του ζητήσουν να απολογηθεί για την καταστροφή της αυτοκρατορίας των Περσών. Και μετά ο πόνος, η θλίψη, η απόγνωση για τον άδικο χαμό τόσων ανθρώπων. Προσωπικά υποκλίθηκα στο μεγαλείο των άρτιων υποκριτικών της ικανοτήτων.

persew 1

Κορυφαία η σκηνή της επίκλησης από τον κάτω κόσμο του ειδώλου του νεκρού συζυγου της και βασιλιά Δαρείου, που προμαντεύει και άλλα δεινά στον περσικό λαό. Παρακολουθήσαμε μια ιεροτελεστία. Μία τελετουργία.  Επί 10 τουλάχιστον λεπτά, ευρισκόμενη σαν σε  έκσταση. Στριφογυρίζει το κεφάλι της. Τα μακριά της μαλλιά ανεμίζουν. Και όταν ο Δαρείος (Νίκος Ψαρράς) εμφανίζεται,  η ίδια συνεχίζει να μας συνεπαίρνει σαν περιστρεφόμενος δερβίσης, με έναν στροβιλισμό γύρω από τον άξονα του σώματός της, χωρίς ούτε για ένα λεπτό να χάσει τον βηματισμό της.  Και ο χορός της αυτός να μοιάζει να φθάνει σε ένα μεταφυσικό επίπεδο. Σε αυτήν την αίσθηση βοηθούν και οι υπέροχοι έντονοι φωτισμοί του Γεώργιου Κουκουμά.

3h2a1262_copy

Η μετρική διδασκαλία είναι του Θεόδωρου Στεφανόπουλου.

Ο Νίκος Ψαρράς, ως βασιλιάς Δαρείος, είχε μία απλότητα και αμεσότητα στην ερμηνεία του, ως έμπειρος και μεστός ηθοποιός.

Νίκος_Ψαρράς@Στέλιος_Καλλινίκου

 

«Να χαίρεστε την ηδονή της κάθε μέρας, γιατί τα πλούτη στους νεκρούς διόλου δεν ωφελούν»

Ο Ξέρξης (Αντώνης Μυριαγκός ) θρηνεί την τύχη της «πολύχρυσης» , πλην αλλαζονικής του αυτοκρατορίας με απόλυτη συντριβή.

Α.Μυριαγκός_Χορός@Στέλιος_Καλλινίκου

To θερμό και παρατεταμένο χειροκρότητα του κοινού του Ηρωδείου, που δεν άφηνε τους ηθοποιούς να απομακρυνθούν, αποδεικνύει την τεράστια επιτυχία της παράστασης.

Μια εξαιρετική, εντυπωσιακή παραγωγή, που με ενθουσίασε. Την θεωρώ από τις κορυφαίες του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών- Επιδαύρου.

perses 2

Tαυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς
Σκηνοθεσία – Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης
Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού
Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος
Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς
Σκηνοθεσία – Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης
Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού
Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Λουκά
Κοστούμια: Ελένη Τζιρκαλλή
Κινησιολογία: Λία Χαράκη
Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς
Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Χριστοφή
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Μαρία Καλλίδου
Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα), Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος), Νίκος Ψαρράς (Δαρείος), Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης)
Χορός: Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

Με αγγλικούς υπέρτιτλους
Διάρκεια : 75’

 

 

Προμηθέας Δεσμώτης/Ικέτιδες του Αισχύλου, σκηνοθεσία Olivier Py

Περπατώ για τελευταία φορά για φέτος, με την πανσέληνο για οδηγό, τον χωματόδρομο με τις ολάνθιστες πορτοκαλιές για να φθάσω στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, που φέτος μας χάρισε μεγάλες συγκινήσεις.

Ο «αιρετικός» ηθοποιός, ποιητής και σκηνοθέτης Olivier Py, όπως τον χαρακτηρίζει το Δελτίο Τύπου του Ελληνικού Φεστιβάλ, αγαπά την Ελλάδα. Την έχει επισκεφτεί πολλές φορές και έχουμε δει δείγματα της δουλειάς του. Το 2008 στο Θέατρο Rex παρουσίασε «Το ποτάμι με τις τουρλίδες» του Μπενζαμίν Μπρίττεν. Το 2013 σκηνοθέτησε το «Βιτριόλι» του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Εθνικό Θέατρο. Το 2013 πάλι μας σύστησε την «Miss Knife», στην Πειραιώς 260, την περσόνα την οποία δημιούργησε ο ίδιος.

Στην τελευταία αυτή παράσταση του Μικρού Θεάτρου ο Ολιβιέ Πυ, μετέφρασε και σκηνοθέτησε δύο τραγωδίες του αγαπημένου του Αισχύλου: Τον «Προμηθέα Δεσμώτη» και τις «Ικέτιδες».

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_4

Aπόψε παρακολουθήσαμε ένα έργο που πρωτοπαρουσίασε πέρυσι το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, μία μινιμαλιστική σκηνική ανάγνωση του Αισχύλου, σε δική του μετάφραση και σπονδυλωτή σκηνοθεσία, με μία διανομή τριών ηθοποιών Φιλίπ Ζιράρ (Philippe Girard), Φρεντερίκ Λε Σακριπάν (Frederic La Sacripan) και Μιρέιγ Χερμπστμάγιερ (Mireille Herbstmeyer). Μέχρι σήμερα, η παράσταση έχει ανέβει σε διάφορους απρόβλεπτους και μη θεατρικούς χώρους, όπως σχολεία, γυμναστήρια, ακόμη και σε ένα εκθετήριο της αυτοκινητοβιομηχανίας BMW.

Ποιος είναι όμως ο Ολιβιέ Πυ; «Γεννήθηκα στο Γαλλικό Νότο. Οι ρίζες μου είναι κάπου γύρω από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Είμαι λίγο Ισπανός, λίγο Ιταλός, λίγο Άραβας. Οι γονείς μου ήρθαν μετανάστες στη Γαλλία από την Αλγερία. Άρα, δεν έχω συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα. Η ταυτότητά μου είναι Μεσογειακή» μας εξομολογείται σε μία συνέντευξή του.

ΟΛΙΒΙΕ

Γεννήθηκε στην πόλη Γκρας της Γαλλίας στις 24 Ιουλίου του 1965. Είναι θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, σκηνοθέτης, ηθοποιός, δοκιμιογράφος. Το 2006 ανέλαβε Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου του Οντεόν. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν.

Απόψε επιχειρεί να νοηματοδοτήσει το παρόν μέσα από την επανάγνωση εμβληματικών έργων που παρελθόντος.

Στο πρώτο μέρος μάς παρουσιάζει τον Προμηθέα Δεσμώτη.

Στον Προμηθέα Δεσμώτη, έργο συγχρόνως μεταφυσικό και βαθιά πολιτικό, ένας τιτάνας βασανίζεται από τους θεούς εξαιτίας της αγάπης που τρέφει για την ανθρωπότητα. Μετατρέπεται έτσι σε αιώνιο σύμβολο ανυπακοής, ένας κατεξοχήν πολιτικός κρατούμενος. Ο Προμηθέας, κατά τον Πυ, μας «διδάσκει την έννοια της εξέγερσης». Η τιμωρός εξουσία δείχνει την δύναμή της σε όποιον τολμά να αντισταθεί. Η βαναυσότητα σε όποιον τολμήσει να αντιδράσει, να μην υπακούσει.

Το σκηνικό λιτό και απέριττο. Μια εξέδρα που επεκτείνεται σε όλο το μήκος της σκηνής, έχοντας τρία σκαλιά από την μια του πλευρά. Και εδώ πάνω στην απλή αυτή «πλατφόρμα», με τρεις μόνο ηθοποιούς, δύο άνδρες και μία γυναίκα θα παρακολουθήσουμε τις δύο αυτές τραγωδίες.

olivier_py

Ρούχα μοντέρνα, σύγχρονα, μαύρα, του Pierre Andre Weitz.

Ο Προμηθέας, Frederickn La Sacripan, με ένα μαύρο παντελόνι και από την μέση και πάνω γυμνός, αντιδρά, αντιστέκεται, μονολογεί με μία εκπληκτική ερμηνεία.

O Philippe Girard άλλαζε με ταχύτητα ρούχα και ρόλους της τραγωδίας – Κράτος –Ήφαιστος – Ιώ (μου άρεσε ιδιαίτερα, σε αυτόν τον ρόλο -άνδρας με σκουφάκι) – Ερμής. Επιβλητικός και συναρπαστικός.

Ωκεανίδες η Mireille Herbstmeyer, σε μία γαλήνια, όμορφη ερμηνεία.

H τραγωδία έχει «συμπυκνωθεί», χωρίς όμως να χάνει την συνοχή της, την πιστή τήρηση του κειμένου. Ακόμα και κάποιος που δεν την έχει διαβάσει ή δεν την έχει ξαναδεί, εύκολα την κατανοεί.

Ένα διάλειμμα 15 λεπτών και οι «Ικέτιδες» είναι μπροστά μας. Ένα κλαδί ελιάς, σύμβολο ειρήνης και συμφιλίωσης, κρατά στο χέρι της η Μireille Herbstmeyer.

pi3

Οι Δαναΐδες βρίσκονται εδώ, στην αργολική γη, εγκαταλείποντας μαζί με τον πατέρα τους την πατρική γη τους, την Αίγυπτο, για να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο με τους γιους του Αιγύπτου. Εκλιπαρούν, παρακαλούν τον Βασιλιά του Άργους, Πελαργό, για άσυλο.

Ένας ύμνος στη δημοκρατία και στην αξιοπρέπεια της γυναίκας.

Πενήντα οι Δαναΐδες. Στην παράσταση του Ολιβιέ Πυ, μία: η Mireille Herbstmeyer. Nα παρακαλά, να αγωνιά, βουβή να προσεύχεται, μόνο με χειρονομίες. Ένας πόνος βουβός. Να μας συναρπάζει με την ερμηνεία της. Πατέρας της ο Philippe Girard και βασιλέας Πέλαργος ο Frederick La Sacripan.

Αλλά και οι Ικέτιδες θίγουν διαχρονικά πολιτικά ζητήματα, μεταξύ αυτών τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, τον νόμο, τον σεβασμό για τον ξένο και για τη γυναίκα, την μετανάστευση. Το έργο απηχεί την άποψη του Αισχύλου ότι ο νόμος δεν μπορεί να είναι η απάντηση για τα πάντα. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, το θέατρο καθίσταται απαραίτητο ως χώρος που προσφέρεται για δημόσια συζήτηση και στοχασμό. Η παραδοσιακή έννοια της κάθαρσης, ως πράξη θεαματικής εκκαθάρισης, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί: ο θυμός δεν πρέπει να επικρατήσει.

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_5

Η παράσταση είναι στην γαλλική γλώσσα. Με όμορφη και ποιητική μετάφραση στα ελληνικά της Λουίζας Μητσάκου. Eπίσης υπάρχει μετάφραση και στα αγγλικά.

Το θερμό και συνεχές χειροκρότημα των θεατών επιβεβαίωσε την επιτυχία της παράστασης.

044

Κατηφορίζοντας για να φθάσω στο όμορφο λιμανάκι της Επιδαύρου αισθανόμουν ότι παρακολούθησα μία αυθεντική αρχαία τραγωδία. Τα συναισθήματα πολλά. Μια όμορφη γυναίκα – η αρχαία τραγωδία – δεν χρειάζεται πολλά στολίδια, βαρύ μακιγιάζ, για να αναδειχθεί η ομορφιά της. Είναι όμορφη, προικισμένη από την φύση. Έτσι και απόψε, μέσα στην απλότητα και την λιτότητα, ο Ολιβιέ Που και οι ηθοποιοί με συγκίνησαν και μου χάρισαν μια συναισθηματική πληρότητα, που είχα καιρό να νιώσω.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Olivier_Py_Promitheas_Desmotis_Site_6

Photo : Christophe RAYNAUD DE LAGE

Tαυτότητα παράστασης

Γαλλικό κείμενο – Σκηνοθεσία: Olivier Py
Καλλιτεχνική συνεργασία – Κοστούμια: Pierre André Weitz
Ελληνικοί υπέρτιτλοι: Λουίζα Μητσάκου
Παίζουν: Philippe Girard, Frédéric Le Sacripan, Mireille Herbstmeyer
Παραγωγή του Φεστιβάλ της Αβινιόν. Résidence FabricA Φεστιβάλ της Αβινιόν
Περιοδεύουσα παράσταση. Πρώτη παρουσίαση: 6.07. 2016 στο πλαίσιο του 70ού Φεστιβάλ της Αβινιόν
Υπό την αιγίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
4-5 Αυγούστου 2017
Στα γαλλικά, με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

 

 

 

 

Ζητάτε να σας πω

Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι μία κλασική Ορχήστρα θα συμπράξει με έναν ηθοποιό και θα μας χαρίσουν αξέχαστες μελωδίες που όλοι ξέρουμε και έχουμε τραγουδήσει; Θα απορούσατε;

Mια νύχτα μαγική ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Μια κλασσική ορχήστρα, η Brillante Classic Orchesta, υπό την διεύθυνση της γνωστής και ικανοτάτης Μαέστρου Κατερίνας Βαφειάδου. Ένας δημοφιλής ηθοποιός, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ερμήνευσε με τον δικό του θεατρικό τρόπο, τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε. Αλησμόνητα τραγούδια των Θεοδωράκη,, Ξαρχάκου, Πλέσσα, Αττικ, .Γιαννίδη.

IMG_2640

Μια γοητευτική και εξαιρετική performer-τραγουδίστρια η Ντέπη Σακελλαρίου. Πανέμορφη και ξεχωριστή παρουσία,με την υπέροχη φωνή της μας ταξίδεψε και αυτή με την σειρά της.

IMG_2671

Ακούσαμε τραγούδια από τον παλιό καλό κινηματογράφο που πάντα μας συγκινούν.
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης τραγούδησε, προλόγισε τα τραγούδια, χόρεψε και κέρδισε την αγάπη και τις καρδιές μας. Με ένα πλατύ, γοητευτικό χαμόγελο μας ταξίδεψε. Απρόβλεπτη αλλά ρομαντική και όμορφη η στιγμή που ο Αλέξανδρος χόρεψε με την μέλλουσα σύζυγό του που ήταν ανάμεσα στο κοινό, ένα ρομαντικό μπλουζ.

IMG_2728

Με το τραγούδι «Ομορφη πόλη» του Μίκυ Θεοδωράκη άρχισε η παράσταση και συνέχισε με πολλά ακόμα, παλιά, αλλά δημοφιλή τραγούδια. Τραγούδια που ένα κατάμεστο θέατρο τραγούδησε και η χαρά μου ήταν ότι πολλά νέα παιδιά ήξεραν τους στίχους. Θα μου πείτε ποιος δεν έχει τραγουδήσει τις «θαλασσιές τις χάνδρες, που τρελάναν τα Πετράλωνα και κάψαν τα Σεπόλια».

IMG_2668

Ποιος δεν ερωτεύτηκε κάτω από ένα ουρανό με αστέρια, ποιος δεν ορκίστηκε αιώνια αγάπη και δεν είπε «αν σε αρνηθώ αγάπη μου». Ποιος δεν ξύπνησε την αγαπημένη μου λέγοντάς της «ξύπνα αγάπη μυ, η νύχτα πέρασε, τα αστέρια χάθηκαν». Και μετά ήρθαν και άλλα πολλά τραγούδια. Όπως τα «μάτια βουρκωμένα».

IMG_2709

Αεικίνητος πάνω στην σκηνή, πότε μόνος και πότε ντουέτο με την γοητευτική και αέρινη Ντέπη Σακελλαρίου, η οποία μας χάρισε και μόνη της όμορφες, γοητευτικές στιγμές.
Το τελευταίο τραγούδι ήταν το πασίγνωστο ¨Ηθοποιός σημαίνει φως» που πάντα με συγκινεί και που ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης το είπε με ένα δικό του υπέροχο ξεχωριστό θεατράλε τρόπο. Δίνοντας το δικό του στίγμα.

Συγκινηθήκαμε μαθαίνοντας την ιστορία του τραγουδιού «Ζητάτε να σας πω» που είναι και ο τίτλος της μουσικοθεατρικής αυτής παράστασης. Ακούσαμε ιστορίες για παλιούς αγαπημένους ηθοποιούς.

Δεμένη και προσεγμένη η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Μπουρδούμη.

Ήταν μία υπέροχη βραδιά. Με πολύ καλή μουσική. Ανάμεσα στα δένδρα και στο καινούργιο φεγγάρι που ήταν απέναντί μου. Και του έριχνα κλεφτές ματιές. Κάτω από έναν ουρανό με αστέρια.

Η παράσταση συνεχίζει την περιοδεία της.
Μην χάσετε την ευκαιρία να τραγουδήσετε, να χαμογελάσετε, να θυμηθείτε έρωτες και απογοητεύσεις, να απολαύσετε μία υπέροχη βραδιά.

IMG_2737

Ταυτότητα Παράστασης
ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ
Ενορχήστρωση-Διεύθυνση Ορχήστρας Κατερίνα Βαφειάδου
Σκηνοθετική Επιμέλεια Αλέξανδρος Μπουρδούμης
Συμμετέχουν οι : Aλέξανδρος Μπουρδούμης, Ντέπη Σακελλαρίου,
Brillante Classic Orchestra, Κατερίνα Βαφειάδου, Μαέστρος

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

Eίναι η πρώτη φορά που παρακολουθώντας μία παράσταση τριών ωρών για δεύτερη φορά, όχι μόνο δεν κουράστηκα, αλλά την βρήκα πιο συναρπαστική, πιο ενδιαφέρουσα.

Ναι είναι μία υπερπαραγωγή. Ναι ήταν ένα πραγματικό sold out για το Ηρώδειο.

Μα φυσικά μιλάω για το σπουδαιότερο επίτευγμα του Broadway, το Sweeney Todd, O δαιμόνιος κουρέας της Fleet Strett, μεταφρασμένο στα ελληνικά, με την 35μελή Καμεράτα, υπό την διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου και ένα 26μελή θίασο.

O Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής-, αναγνωρισμένοι διεθνώς για τις ποιοτικές και άρτιες παραστάσεις τους. παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler. Το μουσικό θρίλερ που επαναπροσδιόρισε το μουσικό θέατρο του 20ου αιώνα.

20424175_162991494248832_5627799292433833916_o

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.
Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp.

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας. Mια σκηνοθεσία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, χωρίς κενά.

20375904_1012371508904784_5391357471829024977_n

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μαγική. Μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

20429881_1012371525571449_2581030333980893613_n

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης από τους ίδιους τους ηθοποιούς.

17191338_1012371418904793_1556321641012435435_n

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν στην βικτωριανή εποχή.
Εκπληκτικοί οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου δημιούργησαν μοναδικές σκηνές.
Η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων. Η παρουσία της, θεατρική και μουσική, είναι εκπληκτική. Παρά τα μικρά προβληματάκια που υπήρξαν για κάποια λεπτά στον ήχο, μας εξέπληξε. Φωνητικές και υποκριτικές ικανότητες στα ύψη. Της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για αυτό που μας προσέφερε.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής, με την εκπληκτική φωνή και σκηνική παρουσία της να μας συγκλονίζει.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της Lucy Parker- ζητιάνας μας κατακτά. Μια ακόμα υπέροχη και εκπληκτική παρουσία. Μια δυνατή ερμηνεία που δύσκολα ξεχνάς.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο Χριστόφορος Σταμπόγλου, σαν δικαστής, αλλά όχι αδέκαστος. Μια στοιβαρή ερμηνεία. Μια υπέροχη φωνή.

Ο Γιάννης Καλύβας, ο ερωτευμένος Άντονυ. Αεικίνητος και εκπληκτικός.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

20430049_1012371725571429_8502972315225613171_n
Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερα.

IMG_8937-Edit-Recovered

Η πιο συγκλονιστική και σπουδαία ακριβή υπερ-παραγωγή του φετινού καλοκαιριού, κατέκτησε το κοινό που ενθουσιασμένο χειροκροτούσε για πολλή ώρα.

Μετά το sold out και την τεράστια απήχηση της, η παράσταση επαναλαμβάνεται στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 31 Αυγούστου 2017. Αν δεν την είδατε, μην χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την μαγική αυτή παράσταση. Θα σας ενθουσιάσει!

2185249

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας
Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής
Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής
Συμμετέχουν οι:
Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.

 

Άφιξις/Με αφετηρία τη Μνηστηροφονία από την Οδύσσεια

H παράσταση άρχισε από το όμορφο λιμανάκι της Αρχαίας Επιδαύρου. Την ώρα που η θάλασσα έπαιρνε ένα διαφορετικό χρώμα, καθώς ο ήλιος έδυε. Εκεί όλοι οι συντελεστές της παράστασης, μαζί με τους θεατές, αλλά και τους απλούς επισκέπτες περιμέναμε την άφιξη του Οδυσσέα. Δέκα χρόνια περιπλάνησης. Πόσο γλυκιά μοιάζει η επιστροφή στην Ιθάκη. Τελειώνει ο νόστος του Οδυσσέα για την Ιθάκη του.

Επτά ομάδες, όσοι και οι ηθοποιοί.

Και κάθε ένας μας διηγείται και μία περιπέτεια του Οδυσσέα εκεί στο μικρό λιμάνι. Παρακολουθούμε εκστασιασμένοι το πρωτότυπο και όμορφο αυτό δρώμενο. Και μετά ανάλογα με το χρώμα ενός αποκόμματος που μας έδωσαν με το εισιτήριό μας ακολουθούμε και έναν ηθοποιό. Εγώ, έχοντας το μαύρο χαρτάκι, ακολούθησα τον Γιώργο Παπαγεωργίου. Τραγουδήσαμε το Τhat ‘s amore, ακολουθήσαμε το μονοπάτι με τις ολάνθιστες πορτοκαλιές, έχοντας μία φανταστική θέα του λιμανιού της Eπιδαύρου. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μάς αφηγήθηκε ένα κομμάτι από την Οδύσσεια και φθάσαμε στον Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

Μπαίνοντας στο Μικρό Θέατρο, στην σκηνή μας περίμενε ένα νέο δρώμενο: Ο Οδυσσέας και η Ευρύκλεια στέκονταν εκεί, περιμένοντας να καθίσουμε στις θέσεις μας. Παίζουν σιωπηλά.

Το παλάτι του Οδυσσέα το οριοθετούν οι φωτεινοί ράβδοι από λάμπες «νέον» (Πρωτότυποι φωτισμοί Αλέκου Αναστασίου). Σκηνικά Άννας Φιοντόροβα.

Η σκηνοθέτης Ιώ Βουλγαράκη, που είχε και την δραματουργική επεξεργασία, στάθηκε πάνω στο γνωστό μας κείμενο της Οδύσσειας, έχοντας όχημα την σπουδαία μετάφραση του Δ.Ν.Μαρωνίτη και επένδυσε στην αφήγηση και όχι στον ρεαλισμό. Η νέα αυτή παράσταση από την Ιώ Βουλγαράκη και την ομάδα ΠΥΡ, επιχειρεί να φωτίσει την ψυχική μας σύνδεση με μια από τις πιο αιματηρές σκηνές της ευρωπαικής λογοτεχνίας.

Ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη του. Σε ποια Ιθάκη όμως; Είκοσι χρόνια απουσίας είναι πολλά. Όλα έχουν αλλάξει στο παλάτι του. Οι μνηστήρες γλεντοκοπούν και χαίρονται την περιουσία του, περιμένοντας την πιστή Πηνελόπη να αποφασίσει ποιον θα παντρευτεί και ποιος θα είναι ο νέος βασιλιάς.

H Θεά Αθηνά έρχεται στην Ιθάκη για να τον βοηθήσει. Πηγαίνει τον Οδυσσέα στην φτωχική καλύβα του Εύμαιου. Εκεί φέρνει και τον γιο του Τηλέμαχο, όπου καταστρώνουν το σχέδιο εξόντωσης των μνηστήρων.

Εμφανίζεται στο παλάτι σαν βοσκός (κοστούμια Μαγδαληνής Αυγερινού). Κανείς δεν τον αναγνωρίζει.

Χωρίς έλεος, χωρίς να ακούσει τα παρακάλια και τις ικεσίες των μνηστήρων εκατόν οκτώ μνηστήρες κείτονται νεκροί από τα βέλη του. Μαζί τους και όσες από τις υπηρέτριες του παλατιού ήταν με το μέρος τους. Μία σφαγή χωρίς όρια. Ανείπωτος πόνος, ανείπωτη θλίψη.

Σκληρή η εκδίκηση του Οδυσσέα και όπως μας λέει η σκηνοθέτης: «Ο Οδυσσέας γυρίζει σε έναν τόπο που κανείς εκτός της οικογενείας του δεν τον θυμάται πια. Σε τι επιστρέφει ο Οδυσσέας; Ποιος θυμάται πια τον απόντα βασιλιά; H παράσταση επικεντρώνεται στην στιγμή της επιστροφής, για να μιλήσει ακριβώς για το ανέφικτο της επιστροφής. Ο χρόνος κινείται αμείλικτα μόνο προς τα μπρος. Έτσι ο Οδυσσέας επιστρέφει σε ένα «φάντασμα ονείρου. Ο Οδυσσέας δεν σκοτώνει για λόγους τιμής ή εκδίκησης, αλλά για να αφανίσει ό,τι μαρτυρά την εικοσαετή απουσία από το σπίτι και με τον τρόπο αυτό να καταφέρει να επιστρέψει. Όμως αυτή η πράξη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία».

Η μουσική είναι της Σαβίνας Γιαννάτου και γλυκαίνει με την ομορφιά της την παράσταση, ενώ στον βάθος της σκηνής με ηχητικούς αυτοσχεδιασμούς βρίσκεται ο Γιάννης Δεσποτάκης.

Μεγάλη ώθηση στην παράσταση δίνει η κινησιολογία της Σοφίας Πάσχου. Όλοι οι ηθοποιοί κινήθηκαν σύμφωνα με τις οδηγίες της, κάνοντας την παράσταση ιδιαίτερη και δίνοντας ένα ιδιαίτερο στίγμα στην παράσταση.

Και οι επτά ηθοποιοί ήταν υπέροχοι.
Ο Αργύρης Ξάφης, στον ρόλο του Οδυσσέα, για άλλη μια φορά μας δείχνει τις ικανότητες του. Με πείσμα, κύρος, πυγμή, ορμή, μας παρουσιάζει τον μεγάλο ήρωα.

Η Δέσποια Κούρτη, η πιστή Πηνελόπη, «που την μέρα πλέκω, αλλά όλη την νύχτα ξηλώνω» όπως μας σιγοτραγουδά, μου άρεσε ιδιαίτερα. Μέσα στο ονειρεμένο φόρεμά της, μοιάζει σαν μια οπτασία που κινείται επί σκηνής και μας μαγεύει με την ερμηνεία και το τραγούδι της.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, παίζει τους ρόλους μνηστήρων. Γοητευτικός, φοβισμένος όταν εκλιπαρεί για την ζωή του. Ένας ηθοποιός με πολύ μεγάλες δυνατότητες.

Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, υποδυόμενος και αυτός κάποιους από τους πολλούς μνηστήρες ήταν εκπληκτικός.

Εξέχουσα η παρουσία του έμπειρου και μεγάλου ηθοποιού μας Γιώργου Μπινιάρη, στον ρόλο του Εύμαιου. Με μια απίστευτη ενεργητικότητα και νεανικότητα μας γοήτευσε από την αρχή από τα δρώμενα στο παλιό λιμάνι και σε όλη την διάρκεια της παράστασης.

Η Μαίρη Μηνά στον ρόλο της Αθηνάς ξετυλίγει σιγά-σιγά το ταλέντο της.

Ο Γιώργος Δικαίος στον ρόλο του Τηλέμαχου νέος και ταλαντούχος ηθοποιός.

Μια ιδιαίτερη παράσταση με την υπογραφή της ταλαντούχας Ιώς Βουλγαράκη. Βλέπουμε από μία διαφορετική οπτική γωνία την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη του.

Ταυτότητα παράστασης

Aφιξις
Μετάφραση: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά: Άννα Φιοντόροβα
Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: Σαβίνα Γιαννάτου
Κίνηση: Σοφία Πάσχου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Σχεδιασμός προβολών: Μάριος Γαμπιεράκης, Χρυσούλα Κοροβέση
Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Χριστοδουλοπούλου
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Αγγελική Κοκκώνη

Παίζουν: Γιώργος Δικαίος, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαίρη Μηνά, Γιώργος Μπινιάρης, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου
Μουσικός αυτοσχεδιασμός επί σκηνής: Γιάννης Δεσποτάκης
Sound design: Μανώλης Μανουσάκης
Ηχογράφηση: Studio 19st
Τις πανοπλίες έφτιαξε η Ιωάννα Πλέσσα. Τις κομμώσεις των κυρίων Λογοθέτη, Ξάφη, Παπαγεωργίου επιμελήθηκαν οι Talkin’ Heads.
Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
Παρασκευή 7 και Σάββατο 8 Ιουλίου 2017, στις 9.30 μ.μ.

 

Mήδεια

Απόγευμα Παρασκευής 30 Ιουνίου. Το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου ανοίγει τις πύλες του μέσα σε έναν πρωτόγνωρο καύσωνα.

Στο μικρό, όμορφο και γραφικό λιμανάκι της Αρχαίας Επιδαύρου πολύς κόσμος στα εγκαίνια της έκθεσης «Αγροτουρισμός» που είχε καθιερώσει ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης.

Περπατώντας δίπλα στη θάλασσα και μετά μπαίνοντας στον χωματόδρομο με τις φορτωμένες καρπούς πορτοκαλιές, φθάσαμε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.
Κάθισα ψηλά στο διάζωμα και είχα μία υπέροχη θέα του αργολικού κάμπου και ενός μικρού κομματιού θάλασσας.

Τρεις άνδρες με μαύρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα και μαύρες γραβάτες στέκονταν ακίνητοι στο πάνω μέρος της σκηνής. Ο Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης και Μιχάλης Σαράντος.

Κατέβηκαν με αργά βήματα.

Εντυπωσιακότατο, πρωτότυπο το σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου. Ολόκληρη η σκηνή του θεάτρου «στρωμένη» με λευκά γυψωμένα γυναικεία, «νεκρά» φορέματα, κορσέδες.

19875352_1968749490072648_5229807004705185289_n

Στη μέση της σκηνής ένα κλαδί, ένα μικρό δενδράκι που φωτίστηκε όταν άρχισε η παράσταση. Οι τρεις ηθοποιοί στάθηκαν γύρω του. Όλη η σκηνή έμοιαζε σαν να στεκόντουσαν πάνω από νεκρό σώμα.

Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, έπαιξαν με το λευκό και το μαύρο, προκαλώντας υπέροχες σκηνές. Για κάποια λεπτά, καθώς το μαύρο έπεφτε πάνω στα λευκά φορέματα, το σκηνικό μου θύμισε την Γκερνίκα του Πικάσο. Θρήνος, πόνος, θλίψη, απόγνωση, προβληματισμός.

Εντυπωσιακή η σκηνή που οι τρεις ηθοποιοί αρχίζουν να πετάνε, να ξεκολλούν από το πάτωμα τα γυψωμένα φορέματα και στην μέση της σκηνής, να εμφανίζεται ένας εκτυφλωτικός ήλιος που δημιουργούσε oμόκεντρους κύκλους. Ήλιος ο πρόγονος της Μήδειας.

Τρεις άνδρες-υποκριτές βρίσκονται πάνω στην σκηνή. Δεν «παίζουν» ρόλους. Διηγούνται, αφηγούνται. Προσπαθούν να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα της Μήδειας. Ο Γιώργος Γάλλος είναι η Μήδεια, ενώ ο Χρήστος Λούλης είναι ο Κρέοντας, ο Ιάσονας, ο Αιγέας. Ο Μιχάλης Σαράντος είναι η τροφός, ο αγγελιοφόρος, ο χορός.  Κινήσεις αργές, ρυθμικές, πάντα κρατώντας κάποια απόσταση μεταξύ τους, εκτός από τις ολιγόλεπτες στιγμές εναγκαλιασμού. Τέλεια κινησιολογία από τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Παύσεις. Ψίθυροι. Υπέροχοι όταν κάνουν τριφωνία. Και μέσα από την αφήγηση τους μας γεννιούνται συναισθήματα.

Δεν υπάρχει στον κόσμο άλλο ον που πληρώνει για να βάλει τύραννο στην ζωή και στο κρεβάτι του.

Μήδεια. Ένα πρόσωπο μυθικό. Ένα πρόσωπο τραγικό. Μια αντιφατική προσωπικότητα. Βαρβαρικής καταγωγής, όπως την κατηγορεί ο Ιάσωνας.

Χρησιμοποιεί σαν όργανο εκδίκησης τα ίδια της τα παιδιά. Ζητά εκδίκηση. Νιώθει αδικημένη. Πρόδωσε την πατρίδα της, σκότωσε τον αδελφό της, δεν λυπήθηκε στον πόνο του πατέρα της. Ακολούθησε μόνο και βοήθησε τον Ιάσωνα. Τον πίστεψε. Έζησαν ευτυχισμένοι για κάποια χρόνια. Απέκτησαν δύο παιδιά. Και τώρα «που το νέο διώχνει το παλιό», αυτή προδίδεται ερωτικά και αντιμετωπίζει συγχρόνως και την εξορία. Να πάει πού με τα δυο της παιδιά;

Μήδεια, ένας χαμαιλέων, που μεταμορφώνεται ανάλογα με το πρόσωπο που έχει απέναντί της και τι θέλει να ζητήσει.

19756651_1968749876739276_3649132783678594392_n

Mιλά, μαλακά, ικετευτικά, όταν έχει μπροστά της τον Κρέοντα, θέλοντας να αποφύγει την εξορία. Αγριεύει, βρίζει τον Ιάσωνα για την απιστία του και την αχαριστία του. «Ιάσωνα μου χρωστάς έναν αδελφό». Και πάλι γλυκαίνει όταν παρακαλά τον Αιγέα, τον βασιλιά της Αθήνας, για να εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο.

Ζει για να εκδικηθεί τον Ιάσωνα. Μας γεννά μια προσωρινή συμπάθεια, αλλά μετά γίνεται αποκρουστική στα μάτια μας γιατί ενώ έχει πάρει εκδίκηση σκοτώνοντας με ύπουλο τρόπο την αντίζηλό της και τον πατέρα της, προχωρά το αποτρόπαιο έγκλημά της, σκοτώνοντας τα ίδια της τα παιδιά. «Μην κλαις», απαντά στον Ιάσωνα, «θα έχεις χρόνο μέχρι τα βαθειά σου γεράματα να θρηνείς τα μονάκριβά σου τέκνα». Δείγμα σκληρής και αδίστακτης προσωπικότητας.

Το κείμενο της παράστασης –εκτός από τη Μήδεια του Ευριπίδη σε μετάφραση Μίνου Βολανάκη,–περιέχει και χωρία από το έργο Μήδειας υλικό του Χάινερ Μύλλερ , σε μετάφραση. Νίκου Φλέσσα, το σενάριο της ομώνυμης ταινίας του Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανιτάκη (Εκδόσεις Καστανιώτη) και το ομώνυμο έργο του Ζαν Ανούιγ, σε μετάφραση Φώντα Κονδύλη (Εκδόσεις Δωδώνη).

19895062_1968750006739263_1138734618820343001_n

Ο νεαρός και ικανότατος σκηνοθέτης δεν αποβλέπει με την ματιά του να εστιάσει στην ζήλεια, στην εκδίκηση της Μήδειας. «Ολη η παράσταση είναι η διαδρομή για να ξαναβρεί η Μήδεια την ιερή της σχέση με την γη, την ιερή της σχέση με τον ήλιο. Μια διαδρομή πως η Μήδεια θα ξαναφτάσει στο ποθητό της σημείο. Στον ήλιο» εξηγεί ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του.

Δεν με ενόχλησε ότι έπαιζε άνδρας τον ρόλο της Μήδειας. Ας θυμηθούμε ότι στο αρχαίο θέατρο πρωταγωνιστούσαν μόνο άνδρες.

Μια ιδιαίτερη παράσταση που μου άρεσε πολύ.

19959382_1968749653405965_4948029517442261458_n

Ταυτότητα Παράστασης
Μήδεια
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου.
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Διασκευή – Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καραντζάς, Θεοδώρα Καπράλου
Μουσική: Ανρί Κεργκομάρ
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Βοηθός Σκηνογράφου: Δημήτρης Αγγέλης
Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης, Μιχάλης Σαράντης


.

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

H Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής- παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler.

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.

Την Δευτέρα 26 Ιουνίου παρακολουθήσαμε την ανοιχτή πρόβα. H παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουλίου στο Ηρώδειο και είναι μία από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp, υπάρχουν όμως κάποιες διαφορές από το θέαμα που παρακολουθήσαμε στο Ηρώδειο.

sweeney-todd-708

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας.

c52e4b23e75ec27253444e795c47ca64_XL

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

IMG_8937-Edit-Recovered

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης.

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή.
Οι φωτισμοί είναι του Γιώργου Τέλλου και η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

2185249

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της ζητιάνας μας κατακτά.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερας.

Στην επίσημη πρεμιέρα μάς περιμένουν διάφορα εφέ, που θα πλουτίσουν ακόμα πιο πολύ την παράσταση .

Τα μαγικά χαρτάκια-εισιτήρια για την πρεμιέρα της 29ης Ιουλίου λιγοστεύουν. Προλάβετε να απολαύσετε μια ακριβή υπερπαραγωγή. Κρίμα που είναι για μία μόνο βραδιά. Ευχόμαστε να δοθούν περισσότερες παραστάσεις.

koyreaw1

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής

Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής

Συμμετέχουν οι:

Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.