Άρης της Σοφίας Αδαμίδου

Η Αθήνα γιορτάζει την 73η επέτειο της απελευθέρωσής της από τους Γερμανούς. Φιέστες, ομιλίες. Μια μέρα μετά ο Άρης περπατά στους δρόμους της Αθήνας. Της Αθήνας με τους άστεγους. Περπατά και φαίνεται τίποτα να μην έχει αλλάξει. Φτώχεια πάλι, άνθρωποι στους δρόμους. Δυστυχία. Tι να σκέφτεται άραγε;

Το video με τον Άρη προβάλλεται πριν αρχίσει η παράσταση  «Άρης».

Βρίσκομαι στο θέατρο Cartel για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της παράστασης Άρης σε κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου.

Ο Άρης μπαίνει στην σκηνή κρατώντας ένα φανάρι. Το σβήνει και αρχίζει την αφήγηση της ζωής του. Η ζωή του Άρη μέσα από την ματιά του Άρη.

Σε όλη την διάρκεια της παράστασης στο video wall, παρατηρούμε αληθινά περιστατικά των γεγονότων της πολυτάραχης εκείνης εποχής

Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΛΑΣ. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Μιζέριας. Η ανατίναξη του Γοργοπόταμου. Ο αρνητής της Βάρκιζας. Το τέλος που ο ίδιος διάλεξε για την ζωή του. Βήμα-βήμα η πορεία ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε παράφορα  και μισήθηκε θανατηφόρα.

«Ακούω και δεν ακούω τα όσα μου σούρουν. Δηλωσίας, αποστάτης, τον διέγραψε το κόμμα του, επαναστάτης, είχε δίκιο, είχε άδικο, ήρωας, εγκληματίας».

To κείμενο της παράστασης είναι της Σοφίας Αδαμίδου. Eίναι λεπτομερές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Έχει επικεντρωθεί όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα της εποχής, αλλά και στην προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη.

Ο νεαρός ηθοποιός Τάσος Σωτηράκης έχει μια εκπληκτική εμφάνιση στην σκηνή. Μοιάζει καταπληκτικά με τις φωτογραφίες που έχουμε δει με τον Άρη Βελουχιώτη. Έχει κάνει δικό του το κείμενο. Φαίνεται ότι ο Άρης έχει μπει στο «αίμα» του. Ζει με την ψυχή του, την καρδιά του, την ερμηνεία του. Με ορμή, τόλμη, θάρρος, νεύρο, θυμό, δάκρυ ενσαρκώνει τον Άρη.

«Αχ, ρε μάνα!» μονολογεί, κοιτάζοντας την φωτογραφία της μάνας του και ένα δάκρυ τρέχει και από τα δικά μου μάτια. Είναι μια συναρπαστική ερμηνεία που σε συγκλονίζει και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Μας φορτίζει συγκινησιακά.

Ας κρατήσουμε το όνομά του νεαρού ηθοποιού, αλλά και μουσικού και συνθέτη, Τάσου Σωτηράκη. Θα μας απασχολήσει πολύ για πολλά χρόνια. Γιατί βλέποντάς τον, παρακολούθησα ένα πολύ έμπειρο, «μεγάλο» ηθοποιό.

 

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στον Βασίλη Μπισμπίκη και μου άρεσε η σκηνοθετική ματιά του. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικά στιγμιότυπα στο video wall, που μας θυμίζουν ιστορικά γεγονότα και καθοδηγεί τον νεαρό ηθοποιό σταθερά και με νεύρο στο δύσκολο ρόλο του. Δεν παρακολουθείς μία αφήγηση, ένα μονόλογο, ζεις μια ολόκληρη εποχή.

Δυνατό ατού της παράστασης είναι και η μουσική που συνδυάζει τα δημοτικά τραγούδια και το ροκ. Ακόμα και η δυνατή ένταση σε κάποιες στιγμές είναι στα συν της παράστασης

Οι σκοτεινοί, αλλά απόλυτα ταιριαστοί στην παράσταση φωτισμοί, ανήκουν στον Λάμπρο Παπούλια.

Το σκηνικό λιτό και απλό, μας μεταφέρει στην όχι και τόσο μακριν, επώδυνη εποχή της πατρίδας μας. Εντυπωσιακό το στρατιωτικό ντύσιμο του Άρη.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, βάζοντας στην άκρη τα πολιτικά πιστεύω. Μια παράσταση που σε βάζει σε σκέψεις, σε προβληματίζει για όλα όσα έγιναν και για αυτά που θα γίνουν.

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

-Toν ξέρεις τον Άρη;

-Nαι, μου λέει. Τον ξέρω.

-Τον είδες ποτέ σου;

-Όχι. Μα τόνε ξέρω

-Πώς είναι;

-Τρεις βολές πιο αψηλός από τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία»

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης.

Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel 

 Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη. 

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη 

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας 

Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης-Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού 

Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης-Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή 

Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:  Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ γενική είσοδος, 8 ευρώ μειωμένο, 5 ευρώ για ανέργους.

Τόπος: Τεχνοχώρος Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας-τηλ. 693 989 8258)

Advertisements

Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Βρίσκομαι καθισμένη στο μεγαλοπρεπές σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού. Το πιο όμορφο σαλόνι της Αθήνας. Πολύτιμα έπιπλα, επώνυμοι πίνακες, υπέροχα χαλιά, ασημικά, κρύσταλλα. Διερωτώμαι ποιες προσωπικές της πολιτικής και πολιτιστικής Αθήνας, του περασμένου αιώνα έχουν βρεθεί εδώ.

Ο Φαίδων Καστρής, ο πρωταγωνιστής του μονολόγου «Σοφία», που θα παρακολουθήσω, κάθεται ακίνητος, σιωπηλός και περιμένει. Από τον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού έχω μία υπέροχη οπτική θέα του πρωταγωνιστή, με την φωτισμένη Βουλή απέναντι. Τολμώ και τον φωτογραφίσω, μέσα από τον καθρέφτη.

«Σοφία» ο τίτλος του μονολόγου. Σοφία η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία η πριγκίπισσα της Ελλάδος. Σοφία η γυναίκα.

Με αργές κινήσεις ο Φαίδων Καστρής, σηκώνεται. Η Βασίλισσα Σοφία βρίσκεται μπροστά στο φέρετρο του αγαπημένου της συζύγου, του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, του Χουανίτο της, μερικά χρόνια μετά. Και είναι μια συννεφιασμένη, βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα. «Έτσι αρμόζει στους βασιλείς να πεθαίνουν. Η βροχή κρύβει τα δάκρυα», μονολογεί.

Όχι δεν υποδύεται ότι είναι η Σοφία. Yπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ταλαντούχου Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο Φαίδων Καστρής είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας. Είναι οι σκέψεις της, τα όνειρά της, οι εφιάλτες της. «Εικόνες ιστορίας μέσα σε σπασμένους καθρέφτες. Στιγμές μοναξιάς σε δωμάτια της μνήμης. Αέναες περιπλανήσεις αναζητώντας τη σιωπή. Η Σοφία στους λαβύρινθους του μυαλού της… το κοριτσάκι με τη σαλοπέτα, η ερωτευμένη πριγκίπισσα, η βασίλισσα μια ξένης χώρας… Η Σοφία της θλιμμένης αξιοπρέπειας να χαμογελά αινιγματικά για το τέλος μιας εποχής. Όπως σε έναν πίνακα του Antonio López» Αυτές είναι οι σκέψεις του σκηνοθέτη που τον οδήγησαν την σκηνοθεσία του.

Είναι η διαδρομή της Σοφίας μέσα από τους σκοτεινούς λαβύρινθους των σκέψεων της. Θυμάται. Την παιδική της ηλικία στο Τατόι, την εξορία στην Αίγυπτο, τις όμορφες στιγμές στην Ρώμη, με τον αδελφό της, το φλερτ της με τον Χουάν, τον γάμο της, την ενθρόνισή της ως Βασίλισσα της Ισπανίας. Είναι η Βασίλισσα Σοφία και συγχρόνως η Σοφία. Μία δεύτερη φωνή δονείται μέσα στο μυαλό της και καθοδηγεί τις σκέψεις της.

«Όταν πήρα το κείμενο στα χέρια μου αναρωτήθηκα εάν αυτό μπορεί να παρασταθεί, να παιχθεί. Πέρυσι είχε παιχθεί στην Μαδρίτη από μια ηθοποιό, ενώ όπως μας εξήγησε ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε το έργο με την προοπτική να παιχθεί από άνδρα. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό, είναι η δεύτερη φωνή που ακούγεται μέσα στο μυαλό της Σοφίας. Είχα την εμπειρία από την Μαρί Πιέρ στο “Την Τρίτη στο σούπερ μάρκετ”, όπου έπαιζα και τον πατέρα της. Έχω βιώσει το πώς είναι αυτό το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο και πώς αυτό χτίζεται με απόλυτα καθαρό τρόπο απέναντι στον θεατή έτσι ώστε να μην τον μπερδεύει καθόλου. Εδώ είναι βέβαια κάτι πολύ πιο σύνθετο» ,λέει σε μια συνέντευξή του ο ταλαντούχος ηθοποιός.

Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι στο κείμενό του δεν «χαρίζεται» στην Σοφία. Της θυμίζει την προίκα των εννέα εκατομμυρίων δραχμών που πήρε από τον ελληνικό λαό το 1960, όταν η Ελλάδα ζούσε μία μεγάλη οικονομική κρίση. «Ξένη και στις δύο χώρες» την αποκαλεί. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ισπανικός λαός αγάπησε την Σοφία. Το νέο Μουσείο της Μαδρίτης πήρε το όνομά της “Reina Sofia”.

Ο Φαίδων Καστρής έχει «κεντήσει» ψιλοβελονιά την προσωπικότητα της Σοφίας. Με μεγάλη ευκολία αλλάζει ρόλους και πρόσωπα. Έχει μία εκπληκτική, μοναδική ερμηνεία που σε καθηλώνει. Ανέδειξε με ένα μοναδικό τρόπο όλες τις πτυχές της προσωπικότητας της Σοφίας, από μικρό κοριτσάκι έως το σήμερα και όλα τα πρόσωπα που σφράγισαν την ζωή της.

Εντυπωσιακό και το κοστούμι που φορούσε ο πρωταγωνιστής, της Όλγας Ντέντα.

Η Βασίλισσα Σοφία, μόνη πια, επιστρέφει στην Αθήνα, με αθλητικά παπούτσια και τζην παντελόνι. Αυτό σημαίνει το τέλος μιας εποχής ;

Η παράσταση με εντυπωσίασε. Θα ήθελα να την ξαναδώ. Προτείνω να μην την χάσετε. Είναι μία θεατρική εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη.

Ταυτότητα Παράστασης

ΣΟΦΙΑ του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Όλγα Ντέντα
Διαμόρφωση ηχητικών τοπίων: Νίκος Παπαρρόδου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Τσακίρης
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεύει ο Φαίδων Καστρής

Παραστάσεις: Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα τον Οκτώβριο και όλες τις Δευτέρες του Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934965340

“Mόνος Κόσμος” της ‘Eμιλυ Ντίκινσον

 

Η Έμιλυ ανοίγει διστακτικά την πόρτα του σαλονιού της και μας υποδέχεται σαστισμένη. Είναι από τις ελάχιστες φορές που δέχεται να δει κόσμο. Ζει μόνη και απομονωμένη με τα βιβλία και την μοναξιά της στο πατρικό της σπίτι, στο Άμερστ της Μασαχουσέτης.

Η ‘Eμιλυ Ελίζαμπεθ Ντίκινσον (1830 – 1886) ήταν αμερικανίδα ποιήτρια και μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές ποιητικές φωνές του 19ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το πέρασε απομονωμένη στο σπίτι των γονιών της και όλα της τα έργα παρέμειναν ανέκδοτα μέχρι τον θάνατό της. «Θα σου πω πώς έχουν τα πράγματα – έχω και εγώ την συνήθεια να γράφω» είχε εκμυστηρευτεί σε ένα φίλο της. Η Έμιλυ – γνωστή και ως η κυρία με τα λευκά – είχε πει κάποτε : «Μακάρι να ήμασταν πάντα παιδιά, δεν ξέρω πώς να μεγαλώσω». Το πρώτο της ποίημα το έγραψε σε ηλικία μόλις 20 ετών. Υπήρξε ιδιαιτέρως παραγωγική και συνήθιζε να στέλνει ό,τι έγραφε σε φίλους της μέσω αλληλογραφίας. Τα ποιήματα που γνωρίζουμε σήμερα ως δικά της ξεπερνούν τα 800. Όπως συνήθιζε να λέει και η ίδια : «Οι λέξεις … δεν ξέρω κάτι άλλο πιο δυνατό». Τα ποιήματά της αντανακλούν την μοναξιά και την απομόνωση και λειτουργούν ως μία κραυγή «επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά», όπως ονομάζεται χαρακτηριστικά μία από τις πιο γνωστές ποιητικές της συλλογές.

Ο σκηνοθέτης Αλέξιος Κοτσώρης, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Έχει σαν σκηνικό την υπέροχη εσωτερική αυλή, της μοναδικής παλιάς μονοκατοικίας στην Πλάκα. Τα πράσινα παράθυρα, από όπου μας κοιτά η Έμιλυ, η εξώπορτα του σπιτιού, η εσωτερική σκάλα, δημιουργούν ένα μοναδικό σκηνικό. Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μέσα από μία λιτή σκηνοθεσία την ζωή της ιδιότυπης ποιήτριας και μας μεταδίδει ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο. Ιδιαίτερες οι σκηνές που η Έμιλυ μας κοιτά από τα κλειστά παράθυρα του σπιτιού ή ανεβοκατεβαίνει τις εσωτερικές σκάλες.

Η Έμιλυ, φορώντας ένα πανέμορφο λευκό μακρύ φόρεμα, μας κοιτά αφοπλιστικά και μας διηγείται την ζωή της, την μοναξιά και την μοναχικότητά της. Την ιδιόμορφη σχέση που έχει με τις λέξεις. «Ο ποιητής ανάβει την λάμπα και μετά φεύγει». Ζει, αισθάνεται, αναπνέει μέσα από τις λέξεις, μέσα από την ποίησή της.

Θυμάται τα παιδικά της χρόνια, την ιδιόρρυθμη σχέση με την μητέρα της «Aγκαλιάστε τους γονείς σας τώρα που τους έχετε. Τι παράξενο και μοναχικό μέρος θα είναι ο κόσμος, όταν φύγουν». Όσες διαφορές και αν έχουμε μαζί τους «Τελικά τα ορυχεία στο έδαφος ενώνονται με τούνελ». Πάντα η σχέση με τους γονείς, από όσα κύματα και αν περάσει, θα υπάρχει εκεί, άρρηκτη.

Μας εξομολογείται πως βιώνει τον έρωτα, την ζωή, την «μαγεία να αγαπάς με άυλο τρόπο».

«Δεν μετανιώνω για την ζωή μου, για την μοναξιά που επέλεξα».

«Πάρτε μου τα πάντα, αλλά αφήστε μου την έκσταση».

Η ερμηνεία της νεαρής ηθοποιού, Χριστίνας Τασκασαπίδου, είναι εκπληκτική και αφοπλιστική, με μια φυσικότητα που εκπλήσσει, μας διηγείται την μοναχική, από επιλογή, ζωή της. Αέρινη σαν παρουσία, εύθραυστη, ευαίσθητη

«Είναι μια εξαίσια εμπειρία να αγαπάς κάποιον με άυλο τρόπο, χωρίς σώμα εραστές, ένα για πάντα…»

Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Πολιτάκη ιδιαίτεροι. Τονίζουν και εντείνουν την προσωπικότητα της Έμιλυ και τον ιδιαίτερο εσωτερικό της κόσμο.

Η μουσική επένδυση της παράστασης ανήκει στη  Violet Louise και μας ταξιδεύει.

Το κείμενο του έργου αποτελεί σύνθεση από διάφορες εκδόσεις που αφορούν στην Emily Dickinson: «The Belle Of Amherst» του William Luce, «Επειδή Δεν Άντεχα Να Ζήσω Φωναχτά» (Εκδόσεις Gutenberg), «Έλα Στον Κήπο Μου» ( Εκδόσεις Αρμός), του Διονύση Καψάλη, των Εκδόσεων Άγρα, αλλά και νέων ανέκδοτων μεταφράσεων του Παναγιώτη Ντουτσούλη.

Μια όμορφη παράσταση, στο μοναδικό σπίτι κάτω από την Ακρόπολη. Λίγες οι παραστάσεις. Μήπως να επαναληφθεί; Πραγματικά αξίζει να την ξαναδούμε!

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης

Ερμηνεύει: Χριστίνα Τασκασαπίδου

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Μουσική: Violet Louise

Φωτογραφίες: Αρσένης Μίαρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Τεντολούρη

 

Γουρούνι στο σακί του Georges Feydeau

To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης παρουσιάζει για πρώτη φορά σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την κωμωδία του Ζωρζ Φειντώ «Γουρούνι στο σακί».

O Zωρζ Φειντώ είναι γάλλος θεατρικός συγγραφέας. (1862-1921). Με την παρότρυνση του Εζέν Λαμπίς, διάσημου συγγραφέα έργων του βωντβίλ έγραφε μονολόγους, τους οποίους ερμήνευε ο ίδιος. Στη συνέχεια ανανεώνει το είδος του βωντβίλ, με μια πιο βαθιά μελέτη των χαρακτήρων  και συνθέτει συζυγικές φάρσες, όπου το κωμικό είναι ανελέητο και σπαραξικάρδιο.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει γράψει: «Ο Φεϊντώ είναι κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής, κλασικής πια, φάρσας, που είναι καθαρό θέατρο. Υπακούει στην αριστοτελική διαπίστωση ότι είναι δηλαδή μίμηση πράξεως και όχι μίμηση ανθρώπων. Έχει λοξή ματιά, διαβολικό ρυθμό, ανατρεπτική διάθεση, παιδική αφέλεια, παιγνιώδες χιούμορ και σκανδαλώδη πρόθεση. Κύριος στόχος της τα μικροαστικά και αστικά ήθη, η σεμνοτυφία, η υποκρισία και η κάθε μορφής ασέλγεια των χορτάτων. Ιδού λοιπόν, πεδίον λαμπρό για τους θιάσους».

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Την κωμωδία «Γουρούνι στο σακί» με μία πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών μας, παρακολούθησα στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Και σε αυτό το έργο του ο συγγραφέας με καυστικό τρόπο διακωμωδεί τον νεοπλουτισμό των ανθρώπων. Άνθρωποι που αποκτώντας ξαφνικά χρήματα, πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράσουν τα πάντα. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι πρέπει πάση θυσία να ανέβουν στην υψηλή κοινωνία, με μόνο εφόδιο το χρήμα. Το έργο γράφτηκε το 1888, για να καυτηριάσει την μετριότητα της αστικής τάξης, την οποία γελοιοποιεί, αλλά μοιάζει σημερινό. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Ο Πακαρέλ, ένας ευκατάσταστος νεόπλουτος, για να ανέβει στην υψηλή κοινωνία έχει διακαή πόθο να παρουσιάσει στην Όπερα των Παρισίων ένα έργο που συνέθεσε η μοναχοκόρη του. Αναζητώντας τον τενόρο, που φυσικά θα πληρώσει αδρά, παρασύρεται από μια σειρά αναπάντεχων παρεξηγήσεων. Όλα τα πρόσωπα του έργου μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι συμπτώσεων, αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις με το δικό τους τρόπο και οι σχέσεις τους οδηγούνται σε απίθανες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όμορφες κυρίες, ευυπόληπτες αναζητούν την περιπέτεια, ένα φλερτ, με έναν νέο άνδρα , ένα κρυφό ραντεβού και οι παρεξηγήσεις δεν έχουν τέλος, προκαλώντας σε μας ένα ασυγκράτητο γέλιο.

Πρόκειται για μια κωμωδία που συνδυάζει τη λογική και το παράλογο, οδηγώντας τους ήρωες μας στα άκρα .Καυτηριάζει και γελοιοποιεί την νεόπλουτη κοινωνία, που θέλει να φαίνεται σοβαρή και «αγία».

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη, είναι γρήγορη, και με ένα εύστοχο τρόπο μας οδηγεί στα ήθη της κοινωνίας του περασμένου αιώνα.

Τα σκηνικά απλά και λιτά είναι του Αντώνη Χαλκιά.

Τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα.

Ο ρόλος του νεόπλουτου Πακαρέλ ταιριάζει «γάντι» στον Δημήτρη Πιατά. Λες και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Απολαυστικός, αφελής, ανυπόμονος, μας χάρισε μία υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο «τενόρος», όπως τον φαντάστηκε ο Πακαρέλ, είναι συναρπαστικός. Με μία αφοπλιστική απλότητα μπλέκεται άθελά του σε καταστάσεις και προκαλεί το συνεχές γέλιο μας.

Ξεκαρδιστικός και καταπληκτικός ο Γιάννης Δρακόπουλος στο ρόλο του Λανουά Ντε Βω.

Οι τρεις κυρίες της παράστασης: η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, σύζυγος του Πακαρέλ, η Μαρία Γεωργιάδου, σύζυγος του γιατρού και η Δήμητρα Σιγάλα, κόρη της οικογένειας ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Ο σοβαρός γιατρός, Γιώργος Γιαννόπουλος, έμπειρος ηθοποιός, έχει μία εξαιρετική εμφάνιση.

Ο υπηρέτης, Βασίλης Πουλάκος, παρακολουθεί τα πάντα πανταχού παρών.

Η μουσική συντροφεύει τη βραδιά μας και εμείς παρακολουθήσαμε μια πολύ όμορφη, ανάλαφρη κωμωδία καταστάσεων, κοιτώντας πάντα «την θετική πλευρά της ζωής», αφού το τραγούδι «Always look on the bright side of life», επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά την διάρκειά της.

Μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη παράσταση, που μου άρεσε πολύ.

 

Μετάφραση   Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία   Γιάννης Καραχισαρίδης
Σκηνικά   Αντώνης Χαλκιάς
Κοστούμια   Βάλια Μαργαρίτη
Βοηθός σκηνοθέτη   Έλια Βεργανελάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν:

Πακαρέλ   Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ   Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός)   Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ)   Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ)   Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί   Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βώ   Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ)   Βασίλης Πουλάκος

ΠΕΤΑΕΙ – ΠΕΤΑΕΙ του Marc Camoletti

Παλαιότερα- μακρινά καλοκαίρια στην Αθήνα. Ζέστη ανυπόφορη. Δεν υπήρχαν air-conditions, oύτε πισίνες. Ευτυχώς και οι πολυκατοικίες ήταν πολύ λιγότερες. Δροσιά βρίσκαμε τα βράδια στα θερινά τα σινεμά, με αγιόκλημα και γιασεμιά, που τραγούδησε και ο Λουκιανός. Μυρωδιές που δρόσιζαν την ψυχή μας. Και ένας ουρανός γεμάτος αστέρια.

Εκτός από τα θερινά τα σινεμά, διασκέδασή μας ήταν και τα αναψυκτήρια. Πρώτο το αναψυκτήριο στο Πεδίον του Άρεως με τον Γιώργο Οικονομίδη. Το Green Park, με τον Όμηρο Αθηναίο. Το Άκρον στην οδό Λένορμαν, με τον Γιάννη Μπουρνέλλη, τα Αστέρια στο Σταθμό Λαρίσης και αρκετά άλλα. Εκεί γνωρίσαμε μεγάλους καλλιτέχνες και οι βραδιές μας είχαν κάτι δροσερό, ονειρικό.

Αυτός είναι και ο λόγος που λατρεύω τον κήπο του Θεάτρου Χυτήριο. Μου θυμίζει εκείνες τις όμορφες βραδιές. Το Θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό είναι ένα πολιτιστικό κέντρο. Διαθέτει χειμερινή αίθουσα θεάτρου, εντυπωσιακό και ατμοσφαιρικό μπαρ και έναν υπέροχο κήπο, όαση στην καρδιά της ανεπανόρθωτα λαβωμένης Αθήνας μας. Διοργανώνει θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις.

Απόψε παρακολούθησα την κωμωδία «Πετάει – Πετάει» του Marc Camoletti σε μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου, διασκευή Γιώργου Βάλαρη και Στέλιου Παπαδόπουλου. Η κωμωδία έχει γίνει γνωστή με το όνομα “Boeing – Boeing” και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Μάνος (Μάνος Ιωάννου) είναι ένας πετυχημένος αρχιτέκτονας. Του αρέσει να κοροϊδεύει την ζωή και να παίζει με τις γυναίκες. Έχει καρδιά «αεροδρόμιο». Έτσι έχει σχέσεις συγχρόνως με τρεις κοπέλες αεροσυνοδούς από διαφορετικές εταιρίες, για να μην μπερδεύεται και με τις ώρες των πτήσεων. Μία Τουρκάλα (Αγγελική Δαλιάνη), μια Ιταλίδα (Μαρία Κορινθίου) και μία Γερμανίδα (Βίκυ Κάβουρα). Όλα κυλούν ομαλά για τον νεαρό μας «μαχαραγιά» μέχρι την στιγμή που φτάνει στο σπίτι του ο ξάδελφός του ο Σήφης (Μάνος Παπαγιάννης) και μια μέρα ακυρώνονται και μπερδεύονται οι πτήσεις. Τότε αρχίζει και το μεγάλο μπέρδεμα στην ζωή του Μάνου. Ακολουθούν τραγελαφικές στιγμές, απρόοπτα, κωμικές ανατροπές, που προκαλούν το αβίαστο γέλιο μας. Χωρίς βωμολοχίες, αλλά με όμορφες ατάκες. Με την βοήθεια της πανέξυπνης οικονόμου του Κούλας (Σοφία Βογιατζάκη) θα προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση.

O Mάνος Παπαγιάννης στο ρόλο του Σήφη, κλέβει την παράσταση. Με την κρητική του διάλεκτο, τις ατάκες του, την αφέλειά του, τις όμορφες μαντινάδες του, απογειώνει την παράσταση. Μια αξέχαστη ερμηνεία, ίσως η καλύτερη θεατρική στιγμή του μέχρι τώρα. Ικανότατος πιλότος σε μία πτήση γέλιου.

Αγγελική Δαλιάνη, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση και ερμηνεία. Με την τούρκικη προφορά της, την εκπληκτική σκηνική της παρουσία, κερδίζει το χειροκρότημά μας.

Η Μαρία Κορινθίου, ιταλίδα, ναζιάρα, ζηλιάρα και καταπληκτική ερμηνεία.

Η Βίκυ Κάβουρα πανέμορφη, δροσερή, αγαπησιάρα, έχει μία καταπληκτική παρουσία στο θεατρικό σανίδι.

Μοναδική, πληθωρική η σκηνική παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη, με αφοπλιστική αφέλεια και φοβερές ατάκες.

Πολύ καλός ο Μάνος Ιωάννου στο ρόλο του νεαρού που ζει για την εφήμερη ευτυχία.

Όλα εγγυώνται ένα αξέχαστο, ξένοιαστο καλοκαιρινό βράδυ. Και οι ερμηνείες και η όμορφη μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου. Και η διασκευή των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη.

Ο Γιώργος Βάλαρης έχει και την σκηνοθεσία, καλοδουλεμένη, με γρήγορο ρυθμό.

Όμορφo το νέο σκηνικό του Διονύση Χριστοφιλογιάννη, με χρωματιστές πινελιές.

Εντυπωσιακά, μοντέρνα και πολύχρωμα τα κοστούμια του Αλέξη Φούκου.

Αξέχαστα τραγούδια δεκαετίας 1970 μας συντροφεύουν. Όμορφες και οι κρητικές μαντινάδες..

Παρακολούθησα την παράσταση απολαμβάνοντας το ποτό μου και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ουρανό. Είχε και καινούργιο φεγγάρι.

Κυρίες και κύριοι προσδεθείτε. Η πτήση ξεκινά και προβλέπονται δύο ώρες αναταράξεων γέλιου.

Μην χάσετε να δείτε την παράσταση στην αυλή του Χυτήριου. Άλλη αίσθηση.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Χυτήριο

Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου
Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Σκηνικά: Διονύσης Χριστοφιλογιάννης
Κοστούμια: Αλέξης Φούκος
Φωτισμοί: Λοίζος Λοίζου
Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Κοτζαηλία
Χορογραφία: Nancy Lemon
Φωτογράφιση παράστασης: Ρούλα Ρέβη

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Σοφία Βογιατζάκη, Αγγελική Δαλιάνη, Μάνος Ιωάννου, Βίκυ Κάβουρα, Μαρία Κορινθίου,  Μάνος Παπαγιάννης.

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Tο νεοκλασικό της οδού Σπάρτης 14 αποτελεί ένα κόσμημα για την πολύπαθη περιοχή. Ο πολυχώρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ κερδίσει το θεατρόφιλο κοινό, με τις ποιοτικές παραστάσεις και συναυλίες του. Είχα την χαρά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου κ.Βασίλης Βλάχος να μου κάνει μία μικρή ξενάγηση στο υπέροχο αρχοντικό, με τον πανέμορφο κήπο. Το κτίριο χτίστηκε την δεκαετία του 1930. Τότε που το ένα μετά το άλλο πανέμορφα νεοκλασικά χτίζονταν στην Αθήνα και δυστυχώς αργότερα έπεσαν θύματα της αντιπαροχής.

Στο όμορφο αυτό νεοκλασικό πέρασε ένα μέρος της ζωής του ο μεγάλος μας συγγραφέας Μ.Καραγάτσης. Αγοράστηκε από Έλληνα που ζούσε στην Αίγυπτο.

Στον χώρο αιωρείται ο αέρας της παλιάς του αίγλη. Στον όμορφο προθάλαμό του προσφέρονται στους θεατές αναψυκτικά, κρασί. Και εκεί στο σαλόνι του Καραγάτση κάθομαι και περιμένω να δω την παράσταση «Μακτούμπ» της Μαίης Σεβαστοπούλου. Το θέατρο κατάμεστο και αναμένοντας την έναρξη σκέπτομαι πόσοι «μεγάλοι» της εποχής του Καραγάτση, έχουν καθίσει στον ίδιο χώρο και τι όμορφες φιλολογικές συζητήσεις θα έχουν γίνει.

Σε ένα αστικό μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Δύο αδελφές. Η μία με ασθενική και ευαίσθητη υγεία. Ζει σχεδόν κλεισμένη στον εαυτό της και στους τέσσερις τοίχους, παρέα με τα χάπια της και τις αναμνήσεις της. Η δεύτερη αδελφή αγωνίζεται. Η σύνταξη μικρή. Η κρίση τις λυγίζει. Πρέπει να εργαστεί. Κάνει όμως ακόμα όνειρα για το μέλλον. Η τρίτη αδελφή, αν και δεν έμενε μαζί τους, εμφανίζεται από το πουθενά, αν και ποτέ δεν έφυγε από τις σκέψεις των άλλων αδελφών.

Τρεις αδελφές, που παιδούλες ακόμα, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις ρίζες τους, να φύγουν για πάντα από την Αίγυπτο, την Αλεξάνδρεια της καρδιάς του. Την Αλεξάνδρεια των παιδικών τους χρόνων. Αναμνήσεις γλυκές περνούν από τα μάτια τους, το μυαλό τους. Μπροστά και στα δικά μας μάτια.

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Έχουν υποταχτεί στην μοίρα τους. «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. «Μακτούμπ» έλεγαν οι Αιγύπτιοι εννοώντας το ίδιο. Είναι γραμμένο. Είναι γραφτό. Έτσι ήταν τυχερό να γίνει. Λέξεις γνωστές μας. Δεν ξέρω αν αυτή η μοιρολατρία βοηθά την ψυχολογία μας, να πιστεύουμε ότι όλα είναι γραμμένα από την ώρα γέννησής μας, ότι δεν μπορούμε να πράξουμε αλλιώς και κάποιο αόρατο χέρι, οι μοίρες, έγραψαν το μέλλον μας και εμείς ανήμποροι ακολουθούμε τα γραμμένα. ‘Ισως να μας βοηθά να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις αντιξοότητες της ζωής. Να έχουμε το άλλοθι ότι «αυτό ήταν το πεπρωμένο μας».

Το κείμενο της Μαίης Σεβαστοπούλου γλυκό, σαν γλυκό σερμπέτι της Αλεξάνδρειας. Μας γεμίζει ανάμικτα συναισθήματα, πικρά και χαρούμενα, τρυφερά και σκληρά. Βιωματικές οι αφηγήσεις της – η μεγάλη ηθοποιός και σκηνοθέτης – έχει γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια. Αγάπη και μίσος στις καρδιές των αδελφών. Τι θα υπερισχύσει; Παλιά μυστικά, καλά φυλαγμένα βαθειά στις ψυχές τους έρχονται στην επιφάνεια. Μέχρι το τέλος της παράστασης βρισκόμαστε σε αγωνία.

Η σκηνοθεσία της Μαίης Σεβαστοπούλου έχει ενέργεια, γρήγορους ρυθμούς. Εστιάζει στις προσωπικότητες των τριών αδελφών και μας κρατά σε εγρήγορση διαρκώς.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι συναρπαστικές και πολύ δεμένες μεταξύ τους. Θα χαρακτήριζα την παράσταση σαν ένα «διαμάντι» θεατρικό. Ένα υπέροχο κείμενο, συνάντησε τρεις καταπληκτικές και συγκλονιστικές ερμηνείες. Με την όμορφη, νοσταλγική μουσική, τα παλιά παραμύθια, τα παιχνίδια των παιδικών χρόνων, τις αναμνήσεις  της Αλεξάνδρειας της τέχνης και του πολιτισμού, τον αργό καρσιλαμά, τους ωραίους φωτισμούς, να δημιουργούν ένα θεατρικό κέντημα.

Η Μαίη Σεβαστοπούλου, η τρίτη αδελφή, που έρχεται ξαφνικά να «αναστατώσει» τις ζωές των υπολοίπων, είναι συναρπαστική στην ερμηνεία της. Ένα φοβισμένο όν που ζητά απεγνωσμένα βοήθεια και συγχρόνως έχει μια αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια. Βιώνει όπως πάντα τον ρόλο της. Δεν παίζει, ζει αυτό που κάνει.

Η Δέσποινα Πόγκα, δεν τα παρατά. Θέλει να ζήσει. Θέλει να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Αγκιστρωμένη στο να βοηθά όλη της την ζωή, ήρθε ο καιρός να σκεφτεί και τον εαυτό της. Φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες. Το «μακτούμπ» όμως, άλλα έχει γράψει για αυτήν. Γλυκιά, υπομονετική, συμπαθής. Μια ακόμη εξαιρετική, φυσική, όμορφη ερμηνεία.

Η Μαρία Μακρή, η αδελφή με την εύθραυστη υγεία, αποδεικνύεται ένα πονεμένο πλάσμα, που η ζωή την αδίκησε, της έδειξε το άσχημο, σκληρό πρόσωπό της. Άλλη μία εκπληκτική ερμηνεία. Παίζει με τις κινήσεις των ματιών, των χεριών της, του σώματός της. Πικρόχολη, έντρομη. Εκμεταλλεύεται την υγεία της για να έχει δίπλα την αδελφή της. Εκπληκτικές οι σκηνές Μαρίας Μακρή και Μαίης Σεβαστοπούλου. Το παρελθόν τις ενώνει και τις χωρίζει ταυτόχρονα. Η σκληρότητα των προσώπων γαληνεύει μπροστά στις αναμνήσεις που τις ενώνουν.

Συγκινητικό το φινάλε με τις τρεις πρωταγωνίστριες να θυμούνται τα παιδικά τους παιχνίδια και τραγούδια.

Μια παράσταση που με άγγιξε πολύ, μου άρεσε και λόγω του περιορισμένου αριθμού παραστάσεων για φέτος, πρέπει να έχει το θεατρόφιλο κοινό την ευκαιρία να την απολαύσει και του χρόνου. Εγώ θα την ξαναδώ με χαρά!

Ταυτότητα Παράστασης

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια

Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Κείμενο-σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου

Πρωταγωνιστούν :

Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Μαίη Σεβαστοπούλου

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Ημέρες παραστάσεων:
Σάββατο20, Κυριακή 21, Δευτέρα22, Τρίτη23 Μαΐου
Σάββατο 27, Κυριακή 28, Δευτέρα 29, Τρίτη 30 καιΤετάρτη 31 Μαΐου2017
Ώρες παραστάσεων:
Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη: ώρα 9:00 μμ
Κυριακήώρα 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 10 ευρώ, 8 ευρώ(φοιτητικό), 6 ευρώ(ανέργων)
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-8673.655, 6974-40.80.16

Tres του Juan Carlos Rubio

Τα τελευταία χρόνια ανέβηκαν στις αθηναϊκές αίθουσες αρκετά έργα Ισπανών συγγραφέων, που κέρδισαν την αγάπη του θεατρόφιλου κοινού: Το δάνειο, Fuga, Mέθοδος Γκρόνχολμ.

Mετά την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στο Θέατρο Olvio η κωμωδία Tres, του Ισπανού συγγραφέα Juan Carlos Rubio, σε μετάφραση Δημήτρη Ψαρρά και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, οι Αθηναϊκές Σκηνές και η Square theatre company συνεχίζουν την παράσταση στην Β΄ Σκηνή του Θεάτρου ΑΛΜΑ.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 2005 στο Σαντιάγο της Χιλής. Έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες. Στην Ελλάδα παίζεται για πρώτη φορά.

tres6

Ο συγγραφέας Juan Carlos Rubio γεννήθηκε στην Cordoba της Ισπανίας το 1967. Σπούδασε θέατρο και χορό. Ασχολείται και με την θεατρική γραφή και την συγγραφή σεναρίων για θέατρο και κινηματογράφο. Έχει γράψει πάνω από 13 θεατρικά έργα.

inicio7

Τρεις παλιές συμμαθήτριες, η Νούρια (Ιωάννα Σταυροπούλου), η Ροθίο (Γεωργία Σιακαβάρα) και η Άντζελα (Δάφνη Μανούσου) αποφασίζουν να ξανασυναντηθούν μετά από 23 χρόνια, μη έχοντας τα χρόνια αυτά καμία επαφή. Αποφασίζουν να κάνουν ένα reunion.

To reunion γίνεται στο πολυτελές σπίτι της Ροθίο, η οποία φαίνεται και η πιο πετυχημένη στη ζωή της, έχοντας ασχοληθεί με την show-biz. Και εκεί αποκαλύπτονται πολλά μυστικά. Οι ζωές τους δεν πήραν την τροπή που ονειρεύονταν στα κοριτσίστικα σχέδια τους. Είναι μόνες. Μπαίνουν στα 40. Και δεν έχουν αποκτήσει ένα παιδί.

Γκρίνιες, υπαινιγμοί, κακίες, βγαίνουν στην επιφάνεια. Στο τέλος θα καταστρώσουν ένα σχέδιο που θα βρει σύμφωνες και τις τρεις. Kαι ναι, είναι διατιθέμενες να κυνηγήσουν το όνειρό τους, όσο και αν φαίνεται ακατόρθωτο. Καταστρώνουν και οι τρεις ένα σχέδιο, ένα σχέδιο όμως που εγκυμονεί απρόβλεπτες εξελίξεις και καταστάσεις. Θα ψάξουν να βρουν τον κατάλληλο άνδρα προκειμένου να υλοποιήσουν το σχέδιό τους. Να γίνουν μητέρες από τον τέλειο άνδρα και οι τρεις μαζί.

Το σχέδιό τους θα έχει αίσιο τέλος; Θα το ανακαλύψετε στην σκηνή του Θεάτρου AΛΜΑ.

tres7

Στο έργο τονίζεται ο θεσμός της οικογένειας, η ανάγκη των ανθρώπων για συντροφικότητα, η ανάγκη να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Η αξία της ειλικρινούς φιλίας. Η μοναξιά, μάστιγα της σημερινής πραγματικότητας, είναι εφιάλτης για όσους την βιώνουν, χωρίς να είναι επιλογή τους. Ανακαλύπτουμε ότι πολλές φορές πίσω από τις πολυτελείς μεζονέτες, δεν κρύβονται απαραίτητα και ευτυχισμένα πρόσωπα.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά, με νεύρο, νεανική, γρήγορη, καλύπτει με δεξιοτεχνία αδύνατα σημεία του κειμένου. Και κατορθώνει να ισορροπήσει τρεις γυναίκες με διαφορετική ψυχοσύνθεση και διαφορετικά προβλήματα και βιώματα ζωής η κάθε μία.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι εξαιρετικές και καλοδουλεμένες.

Η Δάφνη Μανούσου, στο ρόλο της «χαζούλας» φίλης, που αποδεικνύεται πανέξυπνη, έχει μια εκπληκτική ερμηνεία. Μεταμορφώνεται από «αθώα περιστερά» σε μία πανέξυπνη και σέξυ γυναίκα. Αθωότητα, σκληράδα, πονηριά, νάζι καθρεφτίζονται στο πρόσωπό της.

tres3

Η Ιωάννα Σταυροπούλου, η αντιδραστική της παρέας, η μαθήτρια που κορόιδευαν τα παιδιά στο σχολείο, έχει μεταμορφωθεί σε μία ελκυστική και γοητευτική γυναίκα. Αυστηρή,  επικριτική, ειρωνική, εριστική. Πολύ καλή η σκηνική της παρουσία.

tres4

Η Γεωργία Σιακαβάρα, η πετυχημένη, η ντίβα της παρέας. Ντίβα και στην ερμηνεία της. Υπεροπτική, σαν σταρ της TV , έχει μία εκρηκτική παρουσία και ερμηνεία. Ειρωνική, αλλά και γλυκιά. Εγωίστρια, σνομπ, ψηλομύτα, αλλά και συμπονετική.

tres8

Μαζί τους και ο Αντώνη Βλοντάκης, σε ρόλο έκπληξη, με καλή ερμηνεία. Ο διάσημος πολίστας μας, κάνει το ντεμπούτο του και στο θεατρικό σανίδι, εντυπωσιάζοντάς μας. Ομολογώ ότι με εξέπληξε πάρα πολύ ευχάριστα.

Πλούσια και καλαίσθητα τα σκηνικά της Αιμιλίας Κακουριώτη. Ένα μοντέρνο, νεοπλουτίστικο σαλόνι μιας πλούσιας μονοκατοικίας στα προάστια.

Εντυπωσιακά τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα.

Όμορφη μουσική, επιμέλεια Γιάννη Λασπιά, πριν και κατά την διάρκεια της παράστασης, με ρυθμό που σε ξεσηκώνει.

16299522_1396810740338713_8103255986295968676_n

Μια μοντέρνα, νεανική, φρέσκια, ανάλαφρη κωμωδία, που μέσα από το γέλιο, περνά πολλά μηνύματα και προβλήματα της σημερινής μας πραγματικότητας. «Ύμνος στη φιλία και στους ανθρώπους που κυνηγούν τα όνειρά τους, όσο ακατόρθωτα και αν φαίνονται».

Θα γελάσετε πολύ, όπως και εγώ. Δείτε την!

tres5

Ταυτότητα της παράστασης

Θέατρο ΑΛΜΑ (Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15 -17)

Μετάφραση: Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν: Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου, Γεωργία Σιακαβάρα και σε ρόλο έκπληξη, φιλική συμμετοχή ο Αντώνης Βλοντάκης
Σκηνογραφία: Αιμιλία Κακουριώτη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια Κίνησης: Όλγα Σπυράκη
Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Λασπιάς
Φωτογράφος: Νικόλαος Κομήνης

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων (από 9/2): Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 21.00
Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό: 15 ευρώ, Μειωμένα: 12 ευρώ (Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι, άνω των 65), 10 ευρώ (Ανέργων)
Παραγωγή: Θεατρικές σκηνές και SquareTheatreCompany

 

 

Το βασίλειο της γης  του Tennessee Williams

%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Αμερικανικός νότος. Υγρασία, μελαγχολία και τζάζ. Τρεις άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ένα  σπίτι δίπλα στο ποτάμι. Τρεις άνθρωποι εγκλωβισμένοι συναισθηματικά και πνευματικά. Το ποτάμι ξεχείλισε και θα σωθούν μόνο όσοι εγκαταλείψουν εγκαίρως την περιοχή. Τα νερά ανεβαίνουν επικίνδυνα και το ίδιο επικίνδυνα και ανεξέλεγκτα είναι και τα πράγματα μέσα στην μισοπλημμυρισμένη μονοκατοικία.

Στο Θέατρο Olvio, τα Δευτερότριτα, παίζεται το έργο Το βασίλειο της γης, Kingdom of Earth, του «καταραμένου ποιητή» του αμερικανικού θεάτρου Τένεσσι Ουϊλλιαμς. Το έργο είναι από τα λιγότερα γνωστά έργα του συγγραφέα. Έργο ωμό, σαρκικό, όπου ο συγγραφέας αυτοσαρκάζεται. Το «Βασίλειο της γης» ανέβηκε πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου του 1968 στη Νέα Υόρκη, υστέρα από έντονες διαφωνίες ανάμεσα στον παραγωγό και το συγγραφέα για τον τίτλο του έργου.

Το σκηνικό της Δήμητρας Λιάκουρα και του Περικλή Πράβητα, λιτό, αφαιρετικό, οριοθετημένο από τις καλαμιές, καλύπτει ένα μέρος της σκηνής.

Ένα σαλόνι μιας παλιάς πλούσιας οικογένειας, που μόνο ερείπια και αναμνήσεις έχουν μείνει πια. Ο πανάκριβος κρυστάλλινος πολυέλαιος ακουμπισμένος στο δάπεδο από την παλιά αίγλη της οικογένειας.

Οι τρεις ήρωές μας κινούνται αποκλειστικά μέσα σε αυτό το οριοθετημένο σκηνικό. Η σκηνοθέτης, Ιόλη Ανδρεάδη, ίσως θέλει να δείξει τον εγκλωβισμό, πραγματικό και συναισθηματικό, των πρωταγωνιστών. Το ψυχολογικό αδιέξοδο τους. Την «μικρότητα»  των χαρακτήρων των ηρώων .Κατ ουσία άνθρωποι με τραυματισμένο παρελθόν και ανοιχτές πληγές. Oι ηθοποιοί παραμένουν ακίνητοι σε αρκετές στιγμές της παράστασης.

basileio5

Ο συνεχής ήχος της βροχής που ακούγεται, οι κεραυνοί, μας υποδηλώνουν ότι λίγες ώρες, ίσως και στιγμές μένουν για να καλυφθεί το σπίτι από τα ορμητικά νερά του ποταμού. Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Ο χρόνος μικραίνει και πιέζει επικίνδυνα.

Ο Τσίκ, Κρις Ραντάνοφ, μένει μόνος στο μεγάλο οικογενειακό αγρόκτημα το οποίο και φροντίζει, χωρίς να του ανήκει τυπικά.. Ξαφνικά και ενώ η περιοχή εκκενώνεται, δέχεται την επίσκεψη του ετεροθαλή αδελφού του Λοτ, Ορέστης Τζιόβας και της συζύγου του Μυρτλ,  Παναγιώτα Βλαντή. Το ζευγάρι μόλις την προηγούμενη ημέρα παντρεύτηκε. Η Μυρτλ, γυναίκα του θεάματος, εντελώς ανυποψίαστη ακολουθεί τον σύζυγό της, κάνοντας όνειρα για μία πιο ήσυχη ζωή στον αμερικανικό νότο. Και εκεί «σε μία μέρα θα ζήσει, όσα δεν έζησε όλη της την ζωή».

Ο νεοφερμένος μεγάλος αδελφός, βαριά άρρωστος, τρέφει μεγάλη αντιπάθεια και ίσως κακία και μίσος για τον ετεροθαλή νεαρό, υγιή αδελφό του, με το νέγρικο αίμα να κυλά στις φλέβες του. Τα αισθήματα αμοιβαία και για τα δύο αδέλφια. Ο Κάιν και ο Άβελ αναβιώνουν στο έργο αυτό του Τένεσσι Ουίλιαμς.

4-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b1-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b7-1-450x600

Ο ρατσισμός στο αποκορύφωμά του την εποχή που διαδραματίζεται το έργο. Ο ρατσισμός, ταξικός, φυλετικός και σεξιστικός. «Παντρεύτηκες μία άρρωστη, φυματικιά, αδελφή», τονίζει ο Τσικ στην ανυποψίαστη νιόπαντρη γυναίκα. Και ο Λοτ  προειδοποιεί την γυναίκα του «Αυτός έχει νέγρικο αίμα στις φλέβες του».

Το «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» μας ακολουθεί σε όλη την παράσταση. Ο ασθενικός Λοτ, μεγάλωσε, έζησε και ζει ακόμα, με την υπερβολική αγάπη που έτρεφε και τρέφει για την πεθαμένη μητέρα του. Την θαυμάζει, την μιμείται, του λείπει. Γίνεται ένα με εκείνη.

Η μοναξιά των ανθρώπων κυριαρχεί και θίγεται και πάλι. Ο Τσικ, ζούσε πάντα μια ζωή απομονωμένος από τον γύρω κόσμο. Η μάνα του ήταν μιγάς και ανήκε στο υπηρετικό προσωπικό. Μεγάλωσε ζώντας με τον εαυτό του. Και τώρα αγωνίζεται να κρατήσει αυτός το αγρόκτημα. Η αιώνια ανάγκη του ανθρώπου για απόκτηση περιουσίας, κοινωνικού κύρους.

3-%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf%ce%b2%ce%b1%cf%83-1-450x600

Ο Ορέστης Τζιόβας στο ρόλο του ασθενικού αδελφού, είναι πολύ πειστικός. Αρκετά δύσκολος ο ρόλος του, μας πείθει όμως με την όμορφη ερμηνεία του και η σκηνική παρουσία του. ΄

Ο Κρις Ραντάνοφ, άνθρωπος της γης, τραχύς, αγροίκος, απότομος στους τρόπους του. Αδιάφορος, ειρωνικός, βάναυσος σε κάποιες στιγμές. Πολύ καλή ερμηνεία

Η Βλαντή πολύ καλή στο ρόλο της αφελούς θεατρίνας, κυριαρχεί στην σκηνή και  κερδίζει τις εντυπώσεις.

Οι φωτισμοί και η μουσική συντελούν στην ομορφιά της παράστασης.

Λίγο πριν το τέλος το μουσικό κομμάτι στο πιάνο, μεταφορά στον τόπο και χρόνο της ιστορίας του έργου, μας συγκινεί.

Μία πολύ καλοδουλεμένη δουλειά που μου άρεσε πολύ και σας προτείνω να μην την χάσετε!

Μετά την παράσταση καθίσαμε στο πολύ όμορφο φουαγιέ του θεάτρου, σας το έχω ξαναπεριγράψει, και απολαύσαμε το ποτό μας, συζητώντας για την παράσταση. Άλλη μία όμορφη πρόταση για ένα After Theater ποτό!

basileio3

Ταυτότητα παράστασης


Θέατρο Olvio

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές [Το Τέλος του Κόσμου]
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Πρωτότυπη Μουσική / Ηχοτοπίο: Γιάννης Χριστοφίδης
Σκηνικά-κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Διονύσης Χριστόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Επιμέλεια σκηνικών: Περικλής Πραβήτας
Μακιγιάζ: Γιάννης Μαρκετάκης
Επιμέλεια casting: Natalie Pawloff
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού
Υπεύθυνη παραγωγής: Ειρήνη Βουρλάκου
Παραγωγή: ANDRODELY p.c
Μυρτλ: Παναγιώτα Βλαντή
Λοτ: Ορέστης Τζιόβας
Τσικ: Κρις Ραντάνοφ
Θέατρο Olvio
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός | Tηλέφωνο: 2103414118
Τιμές εισιτηρίων: 13 €, 9 € μειωμένο | Διάρκεια: Παράστασης 120 λεπτά (με το διάλειμμα)
ΥΣ: Η φωτογραφία του Κρίς Ραντάνοφ είναι του Αντώνη Ψαρρά

Σίρλεϋ Βαλεντάιν του Willy Russell

sirley2H βραβευμένη κωμωδία του Willy Russell σε σκηνοθεσία Πέμης Ζούνη και μετάφραση Αλέξανδρου Ρήγα με την Ελένη Καστάνη ανεβαίνει στην Β Σκηνή του Θεάτρου ΑΛΜΑ από τις Θεατρικές Σκηνές.

Tην Σίρλεϋ Βαλεντάιν μας την είχε συστήσει προ πολλών ετών η αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη.  Έκτοτε έχει παιχτεί αρκετές φορές στις ελληνικές  σκηνές.

Η Βρετανίδα νοικοκυρά Σίρλεϋ, μια γυναίκα 52 μόλις ετών, κάνει την υπέρβαση στη ζωή της.  Ξεφεύγει από τα «πρέπει» που έχει επιβάλλει η ζωή, η κοινωνία, η οικογένεια και ακολουθεί τα «θέλω».  Θέλει να είναι ευτυχισμένη, θέλει να ζήσει. Θα τα καταφέρει όμως;

Mόνη στην κουζίνα του σπιτιού της, μιλώντας με τον τοίχο, κάνει μία εκ βαθέων ανασκόπηση στη ζωή της. Διερωτάται τι πήγε στραβά. Πως άλλαξαν ξαφνικά όλα πώς από «αγάπη μου», έγινε «αυτή» ή «εκείνη». Που πήγε ο έρωτας;

Τι δεν έχει δει και ακούσει αυτός ο τοίχος!

Ζει στην πλήξη, στην απαξίωση συζύγου και παιδιών. Μεγάλωσαν πια και βρήκαν τον δικό τους δρόμο. Θέλει να ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της ή μάλλον της κουζίνας της. «Με ακούς τοίχε». Οργίζεται με τον εαυτό της με όσα της συμβαίνουν. Η ίδια έχει υποτιμήσει τον εαυτό της, πώς να μην την υποτιμήσουν οι άλλοι και παίρνει μια απόφαση ζωής. Να αλλάξει την ζωή της, να ζήσει. «Τι ωραία να είσαι 52 χρονών!!!».

sirley3

Το έργο θίγει την μοναξιά μέσα στον γάμο, την μοναξιά μέσα στην οικογένεια. Όταν εσύ αισθάνεσαι ότι θέλεις, πρέπει, να ζήσεις και οι άλλοι σε θεωρούν «ξοφλημένη». Όταν βρίσκεσαι μπροστά στο δίλημμα του πρέπει και του θέλω. «Μπα, αν έχει στρωμένο το τραπέζι με το φαγητό, ούτε που θα καταλάβει την απουσία μου», μονολογεί για τον σύζυγο. Και παίρνει την μεγάλη απόφαση.

Το ταξίδι-όνειρό της στην Ελλάδα πραγματοποιείται.  «Ένα τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα, ένα αγιόκλημα και μια …αναπάντεχη γνωριμία θα συνθέσουν το σκηνικό της δικής της επανάστασης απέναντι σε όσα την καταπίεζαν. Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η επανάσταση». Ας κρατήσει όσο θέλει. Φτάνει που θα ζήσει το όνειρό της.

sirley5

Ο Αλέξανδρος Ρήγας έχει κάνει την μετάφραση του έργου, σε μία ανάλαφρη , σημερινή, μοντέρνα μορφή.

Η πραγματικά όμορφη σκηνοθεσία είναι της Πέμης Ζούνη.

Στην Σίρλεϋ με την έμπνευσή της και την δημιουργική ματιά της, δεν αισθάνεσαι ότι παρακολουθείς ένα μονόλογο. Η χρήση κινηματογράφου, με πανέμορφες γωνιές της Ελλάδας, που επισκέπτεται η Σίρλεϋ, καθώς και η αλλαγή σκηνικών συντελούν στην αίσθηση αυτή. Οι δύο ώρες που διαρκεί η παράσταση περνούν πολύ – πολύ γρήγορα, χωρίς να πλήττεις ούτε για μία στιγμή.

Τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη μου άρεσαν ιδιαίτερα. Στο πρώτο μέρος μία κλασική αγγλική κουζίνα και στο δεύτερο ελληνικό καλοκαίρι.

Δημιουργίες της Έβελιν Σιούπη τα φορέματα της Ελένης Καστάνη.

Η Ελένη Καστάνη, σε μια από τις καλύτερες θεατρικές στιγμές της. Φυσικότατη, αφοπλιστικά αληθινή, εκφραστική, συγκινητική, ανθρώπινη. Σε αυτόν τον γλυκόπικρο μονόλογο, η Ελένη Καστάνη εναλλάσσεται με γρήγορο ρυθμό από το κωμικό στοιχείο στο δραματικό, από το αστείο στο σοβαρό. Μια γυναίκα αναπολεί τις παλιές ευτυχισμένες μέρες που πέρασε, οργίζεται με την σημερινή κατάσταση που βιώνει και παίρνει αποφάσεις ζωής για το μέλλον της. Μιλά με τον τοίχο της κουζίνας της. Τι δεν έχει δει και ακούσει αυτός ο τοίχος!

Και μετά με τον βράχο της. Τον βράχο που ανακάλυψε στην Ελλάδα και συνεχίζει να εξομολογείται τα μυστικά της. Μία απολαυστική Ελένη Καστάνη που μας κάνει να προβληματιζόμαστε μέσα από τις αστείες ατάκες και να μας συγκινεί.

Μουσική Θοδωρή Οικονόμου και φωτισμοί Στέλλας Κάλτσου συντελούν στην ομορφιά της παράστασης.

Μια γλυκόπικρη κωμωδία που θα σας αρέσει πολύ.

sirley1

Tαυτότητα παράστασης

Θέατρο ΑΛΜA
Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15-17

Σίρλεϋ Βαλεντάιν η Ελένη Καστάνη

Συντελεστές:
Μετάφραση: Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη
Μουσική :  Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Εβελιν Σιούπη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Παραγωγή: Θεατρικές Σκηνές

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:Τετάρτη 19.00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.30.

Τιμές Εισιτήριων: Κανονικό: 16 ευρώ, Μειωμένα: 12 ευρώ (Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι, άνω των 65), 10 ευρώ (Ανέργοι)

Μια στάση πριν του Βασίλη Ρίσβα

15354319_10154340799583935_2026914595_o

Μια γυναίκα μέσης ηλικίας και ένας νεαρός άνδρας συναντιoύνται σε έναν έρημο σταθμό μετρό. Άγνωστοι μέχρι πριν λίγα λεπτά μεταξύ τους. Αυτή καλοντυμένη, κομψή, περιμένει ήρεμη τον συρμό. Μία κυρία της «καλής κοινωνίας» που της αρέσει να ταξιδεύει με το μετρό. Να παρακολουθεί αγνώστους, να ακούει συζητήσεις που δεν την αφορούν, να ακούει φωνές.

Αυτός ένα υποψήφιο golden boy. Καλοντυμένος. Με το ατσαλάκωτο κοστούμι και την μοδάτη γραβάτα του. Βιάζεται να φθάσει στην εταιρεία που εργάζεται. Μια ακόμη σημαντική σύσκεψη τον περιμένει.

Ο συρμός αργεί και γρήγορα αντιλαμβάνονται ότι έχουν παγιδευτεί ολομόναχοι στο σταθμό. Δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

dsc03464

Και οι δύο, με διαφορετικές καταβολές, άγνωστοι, έρχονται αντιμέτωποι με τις φοβίες τους, τα άγχη τους. Συζητούν, εξομολογούνται προσωπικά τους προβλήματα, που ούτε στον εαυτό τους δεν θα τολμούσαν να πουν

«Η αποσύνθεση είναι μονόδρομος»

Μια μαύρη κωμωδία στα όρια του θρίλερ, βασισμένη σε κείμενο του Βασίλη Ρίσβα. Θίγονται οικογενειακά, κοινωνικά, προσωπικά προβλήματα. Ένα σύγχρονο, πνευματώδες, δυνατό, αιχμηρό, σημερινό κείμενο.

dsc03465

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μάριζα. Τον γνώριζα μέχρι τώρα σαν ένα ταλαντούχο ηθοποιό. Σήμερα τον θαύμασα και σαν σκηνοθέτη. Γρήγορη, εντυπωσιακή, ευφάνταστη η σκηνοθετική του ματιά. Δεν σε αφήνει να πλήξεις ούτε ένα λεπτό.

Τα σκηνικά είναι του Παύλου Πετρίτση. Ένας σταθμός μετρό υπό εγκατάλειψη, ή υπό ανακατασκευή. Απλό και αφαιρετικό. Άχρωμο και άτονο. Σχεδόν μεταφυσικό!

Οι φωτισμοί του Νίκου Κουλοχέρη ιδιαίτεροι και εντυπωσιακοί.

Κομψότατα τα κοστούμια του Κώστα Κουβάτσου. Κατακόκκινο, το χρώμα του πάθους, του έρωτα, του αίματος, το ταγιέρ της Κας Μουκίου.. Έδινε φως και χρώμα στην σκηνή.

Όμορφη και η μουσική του Φίλιππου Περιστέρη.

Οι φωνές, τα τιτιβίσματα των μικρών παιδιών, οι ήχοι μιας παιδικής χαράς μου άρεσαν πολύ.

stasi1

Η Ηρώ Μουκίου σε μια πολύ μεστή υποκριτικά στιγμή της. Μας εντυπωσιάζει με την αφοπλιστική φυσικότητα των κινήσεών της, με την ερμηνεία της. Από αδιάφορη και σνομπ πλούσια κυρία, μεταμορφώνεται σε ένα παγιδευμένο άγριο ζώο, που ζητά να σωθεί. Πανικός, άγχος, γαλήνη, απάθεια, ηρεμία καθρεπτίζονται στο πρόσωπό της. Υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θοδωρής Αντωνιάδης, φυσικότατος στις νευρικές, γεμάτες άγχος, φόβο, απελπισία, πανικό κινήσεις του. Σε πείθει. Πολύ καλή η ερμηνεία του.

Η παράσταση σε κρατά σε εγρήγορση και αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό της.

Μία παράσταση που αγγίζει πολλά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας. Την πλήξη των πλουσίων κυριών, την έλλειψη σεβασμού και συνεννόησης μέσα στην οικογένεια. Την μοναξιά μέσα στο γάμο. Την απιστία. Το ανεκπλήρωτο όνειρο της μητρότητας. Την εκπλήρωση πάση θυσία των ονείρων πολλών νέων μας για κοινωνική καταξίωση.

Μία ποιοτική παράσταση, με υπέροχες ερμηνείες, που μου άρεσε πάρα πολύ και σας προτείνω να την δείτε! Καλή σας θέαση!

stasi2

Tαυτότητα παράστασης

Θεατρική Σκηνή Αθηναΐδα

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μάριζας.
Σκηνικά: Παύλος Πετρίτσης.
Κοστούμια: Κώστας Κουβάτσος.
Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης.
Φωτισμοί: Νίκος Κουλοχέρης.
Φωτογραφίες: Νίκος Ζαχαριουδάκης.
Σχεδιασμός εικαστικού υλικού επικοινωνίας: Κατερίνα Γιαννάκου

Παίζουν : Ηρώ Μουκίου, Θοδωρής Αντωνιάδης.

Παραστάσεις: Από 19 Δεκεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8μμ.

Διάρκεια: 70 λεπτά χωρίς διάλλειμα.