ΠΕΤΑΕΙ – ΠΕΤΑΕΙ του Marc Camoletti

Παλαιότερα- μακρινά καλοκαίρια στην Αθήνα. Ζέστη ανυπόφορη. Δεν υπήρχαν air-conditions, oύτε πισίνες. Ευτυχώς και οι πολυκατοικίες ήταν πολύ λιγότερες. Δροσιά βρίσκαμε τα βράδια στα θερινά τα σινεμά, με αγιόκλημα και γιασεμιά, που τραγούδησε και ο Λουκιανός. Μυρωδιές που δρόσιζαν την ψυχή μας. Και ένας ουρανός γεμάτος αστέρια.

Εκτός από τα θερινά τα σινεμά, διασκέδασή μας ήταν και τα αναψυκτήρια. Πρώτο το αναψυκτήριο στο Πεδίον του Άρεως με τον Γιώργο Οικονομίδη. Το Green Park, με τον Όμηρο Αθηναίο. Το Άκρον στην οδό Λένορμαν, με τον Γιάννη Μπουρνέλλη, τα Αστέρια στο Σταθμό Λαρίσης και αρκετά άλλα. Εκεί γνωρίσαμε μεγάλους καλλιτέχνες και οι βραδιές μας είχαν κάτι δροσερό, ονειρικό.

Αυτός είναι και ο λόγος που λατρεύω τον κήπο του Θεάτρου Χυτήριο. Μου θυμίζει εκείνες τις όμορφες βραδιές. Το Θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό είναι ένα πολιτιστικό κέντρο. Διαθέτει χειμερινή αίθουσα θεάτρου, εντυπωσιακό και ατμοσφαιρικό μπαρ και έναν υπέροχο κήπο, όαση στην καρδιά της ανεπανόρθωτα λαβωμένης Αθήνας μας. Διοργανώνει θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις.

Απόψε παρακολούθησα την κωμωδία «Πετάει – Πετάει» του Marc Camoletti σε μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου, διασκευή Γιώργου Βάλαρη και Στέλιου Παπαδόπουλου. Η κωμωδία έχει γίνει γνωστή με το όνομα “Boeing – Boeing” και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Μάνος (Μάνος Ιωάννου) είναι ένας πετυχημένος αρχιτέκτονας. Του αρέσει να κοροϊδεύει την ζωή και να παίζει με τις γυναίκες. Έχει καρδιά «αεροδρόμιο». Έτσι έχει σχέσεις συγχρόνως με τρεις κοπέλες αεροσυνοδούς από διαφορετικές εταιρίες, για να μην μπερδεύεται και με τις ώρες των πτήσεων. Μία Τουρκάλα (Αγγελική Δαλιάνη), μια Ιταλίδα (Μαρία Κορινθίου) και μία Γερμανίδα (Βίκυ Κάβουρα). Όλα κυλούν ομαλά για τον νεαρό μας «μαχαραγιά» μέχρι την στιγμή που φτάνει στο σπίτι του ο ξάδελφός του ο Σήφης (Μάνος Παπαγιάννης) και μια μέρα ακυρώνονται και μπερδεύονται οι πτήσεις. Τότε αρχίζει και το μεγάλο μπέρδεμα στην ζωή του Μάνου. Ακολουθούν τραγελαφικές στιγμές, απρόοπτα, κωμικές ανατροπές, που προκαλούν το αβίαστο γέλιο μας. Χωρίς βωμολοχίες, αλλά με όμορφες ατάκες. Με την βοήθεια της πανέξυπνης οικονόμου του Κούλας (Σοφία Βογιατζάκη) θα προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση.

O Mάνος Παπαγιάννης στο ρόλο του Σήφη, κλέβει την παράσταση. Με την κρητική του διάλεκτο, τις ατάκες του, την αφέλειά του, τις όμορφες μαντινάδες του, απογειώνει την παράσταση. Μια αξέχαστη ερμηνεία, ίσως η καλύτερη θεατρική στιγμή του μέχρι τώρα. Ικανότατος πιλότος σε μία πτήση γέλιου.

Αγγελική Δαλιάνη, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση και ερμηνεία. Με την τούρκικη προφορά της, την εκπληκτική σκηνική της παρουσία, κερδίζει το χειροκρότημά μας.

Η Μαρία Κορινθίου, ιταλίδα, ναζιάρα, ζηλιάρα και καταπληκτική ερμηνεία.

Η Βίκυ Κάβουρα πανέμορφη, δροσερή, αγαπησιάρα, έχει μία καταπληκτική παρουσία στο θεατρικό σανίδι.

Μοναδική, πληθωρική η σκηνική παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη, με αφοπλιστική αφέλεια και φοβερές ατάκες.

Πολύ καλός ο Μάνος Ιωάννου στο ρόλο του νεαρού που ζει για την εφήμερη ευτυχία.

Όλα εγγυώνται ένα αξέχαστο, ξένοιαστο καλοκαιρινό βράδυ. Και οι ερμηνείες και η όμορφη μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου. Και η διασκευή των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη.

Ο Γιώργος Βάλαρης έχει και την σκηνοθεσία, καλοδουλεμένη, με γρήγορο ρυθμό.

Όμορφo το νέο σκηνικό του Διονύση Χριστοφιλογιάννη, με χρωματιστές πινελιές.

Εντυπωσιακά, μοντέρνα και πολύχρωμα τα κοστούμια του Αλέξη Φούκου.

Αξέχαστα τραγούδια δεκαετίας 1970 μας συντροφεύουν. Όμορφες και οι κρητικές μαντινάδες..

Παρακολούθησα την παράσταση απολαμβάνοντας το ποτό μου και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ουρανό. Είχε και καινούργιο φεγγάρι.

Κυρίες και κύριοι προσδεθείτε. Η πτήση ξεκινά και προβλέπονται δύο ώρες αναταράξεων γέλιου.

Μην χάσετε να δείτε την παράσταση στην αυλή του Χυτήριου. Άλλη αίσθηση.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Χυτήριο

Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου
Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Σκηνικά: Διονύσης Χριστοφιλογιάννης
Κοστούμια: Αλέξης Φούκος
Φωτισμοί: Λοίζος Λοίζου
Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Κοτζαηλία
Χορογραφία: Nancy Lemon
Φωτογράφιση παράστασης: Ρούλα Ρέβη

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Σοφία Βογιατζάκη, Αγγελική Δαλιάνη, Μάνος Ιωάννου, Βίκυ Κάβουρα, Μαρία Κορινθίου,  Μάνος Παπαγιάννης.

Advertisements

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Tο νεοκλασικό της οδού Σπάρτης 14 αποτελεί ένα κόσμημα για την πολύπαθη περιοχή. Ο πολυχώρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ κερδίσει το θεατρόφιλο κοινό, με τις ποιοτικές παραστάσεις και συναυλίες του. Είχα την χαρά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου κ.Βασίλης Βλάχος να μου κάνει μία μικρή ξενάγηση στο υπέροχο αρχοντικό, με τον πανέμορφο κήπο. Το κτίριο χτίστηκε την δεκαετία του 1930. Τότε που το ένα μετά το άλλο πανέμορφα νεοκλασικά χτίζονταν στην Αθήνα και δυστυχώς αργότερα έπεσαν θύματα της αντιπαροχής.

Στο όμορφο αυτό νεοκλασικό πέρασε ένα μέρος της ζωής του ο μεγάλος μας συγγραφέας Μ.Καραγάτσης. Αγοράστηκε από Έλληνα που ζούσε στην Αίγυπτο.

Στον χώρο αιωρείται ο αέρας της παλιάς του αίγλη. Στον όμορφο προθάλαμό του προσφέρονται στους θεατές αναψυκτικά, κρασί. Και εκεί στο σαλόνι του Καραγάτση κάθομαι και περιμένω να δω την παράσταση «Μακτούμπ» της Μαίης Σεβαστοπούλου. Το θέατρο κατάμεστο και αναμένοντας την έναρξη σκέπτομαι πόσοι «μεγάλοι» της εποχής του Καραγάτση, έχουν καθίσει στον ίδιο χώρο και τι όμορφες φιλολογικές συζητήσεις θα έχουν γίνει.

Σε ένα αστικό μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Δύο αδελφές. Η μία με ασθενική και ευαίσθητη υγεία. Ζει σχεδόν κλεισμένη στον εαυτό της και στους τέσσερις τοίχους, παρέα με τα χάπια της και τις αναμνήσεις της. Η δεύτερη αδελφή αγωνίζεται. Η σύνταξη μικρή. Η κρίση τις λυγίζει. Πρέπει να εργαστεί. Κάνει όμως ακόμα όνειρα για το μέλλον. Η τρίτη αδελφή, αν και δεν έμενε μαζί τους, εμφανίζεται από το πουθενά, αν και ποτέ δεν έφυγε από τις σκέψεις των άλλων αδελφών.

Τρεις αδελφές, που παιδούλες ακόμα, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις ρίζες τους, να φύγουν για πάντα από την Αίγυπτο, την Αλεξάνδρεια της καρδιάς του. Την Αλεξάνδρεια των παιδικών τους χρόνων. Αναμνήσεις γλυκές περνούν από τα μάτια τους, το μυαλό τους. Μπροστά και στα δικά μας μάτια.

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Έχουν υποταχτεί στην μοίρα τους. «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. «Μακτούμπ» έλεγαν οι Αιγύπτιοι εννοώντας το ίδιο. Είναι γραμμένο. Είναι γραφτό. Έτσι ήταν τυχερό να γίνει. Λέξεις γνωστές μας. Δεν ξέρω αν αυτή η μοιρολατρία βοηθά την ψυχολογία μας, να πιστεύουμε ότι όλα είναι γραμμένα από την ώρα γέννησής μας, ότι δεν μπορούμε να πράξουμε αλλιώς και κάποιο αόρατο χέρι, οι μοίρες, έγραψαν το μέλλον μας και εμείς ανήμποροι ακολουθούμε τα γραμμένα. ‘Ισως να μας βοηθά να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις αντιξοότητες της ζωής. Να έχουμε το άλλοθι ότι «αυτό ήταν το πεπρωμένο μας».

Το κείμενο της Μαίης Σεβαστοπούλου γλυκό, σαν γλυκό σερμπέτι της Αλεξάνδρειας. Μας γεμίζει ανάμικτα συναισθήματα, πικρά και χαρούμενα, τρυφερά και σκληρά. Βιωματικές οι αφηγήσεις της – η μεγάλη ηθοποιός και σκηνοθέτης – έχει γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια. Αγάπη και μίσος στις καρδιές των αδελφών. Τι θα υπερισχύσει; Παλιά μυστικά, καλά φυλαγμένα βαθειά στις ψυχές τους έρχονται στην επιφάνεια. Μέχρι το τέλος της παράστασης βρισκόμαστε σε αγωνία.

Η σκηνοθεσία της Μαίης Σεβαστοπούλου έχει ενέργεια, γρήγορους ρυθμούς. Εστιάζει στις προσωπικότητες των τριών αδελφών και μας κρατά σε εγρήγορση διαρκώς.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι συναρπαστικές και πολύ δεμένες μεταξύ τους. Θα χαρακτήριζα την παράσταση σαν ένα «διαμάντι» θεατρικό. Ένα υπέροχο κείμενο, συνάντησε τρεις καταπληκτικές και συγκλονιστικές ερμηνείες. Με την όμορφη, νοσταλγική μουσική, τα παλιά παραμύθια, τα παιχνίδια των παιδικών χρόνων, τις αναμνήσεις  της Αλεξάνδρειας της τέχνης και του πολιτισμού, τον αργό καρσιλαμά, τους ωραίους φωτισμούς, να δημιουργούν ένα θεατρικό κέντημα.

Η Μαίη Σεβαστοπούλου, η τρίτη αδελφή, που έρχεται ξαφνικά να «αναστατώσει» τις ζωές των υπολοίπων, είναι συναρπαστική στην ερμηνεία της. Ένα φοβισμένο όν που ζητά απεγνωσμένα βοήθεια και συγχρόνως έχει μια αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια. Βιώνει όπως πάντα τον ρόλο της. Δεν παίζει, ζει αυτό που κάνει.

Η Δέσποινα Πόγκα, δεν τα παρατά. Θέλει να ζήσει. Θέλει να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Αγκιστρωμένη στο να βοηθά όλη της την ζωή, ήρθε ο καιρός να σκεφτεί και τον εαυτό της. Φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες. Το «μακτούμπ» όμως, άλλα έχει γράψει για αυτήν. Γλυκιά, υπομονετική, συμπαθής. Μια ακόμη εξαιρετική, φυσική, όμορφη ερμηνεία.

Η Μαρία Μακρή, η αδελφή με την εύθραυστη υγεία, αποδεικνύεται ένα πονεμένο πλάσμα, που η ζωή την αδίκησε, της έδειξε το άσχημο, σκληρό πρόσωπό της. Άλλη μία εκπληκτική ερμηνεία. Παίζει με τις κινήσεις των ματιών, των χεριών της, του σώματός της. Πικρόχολη, έντρομη. Εκμεταλλεύεται την υγεία της για να έχει δίπλα την αδελφή της. Εκπληκτικές οι σκηνές Μαρίας Μακρή και Μαίης Σεβαστοπούλου. Το παρελθόν τις ενώνει και τις χωρίζει ταυτόχρονα. Η σκληρότητα των προσώπων γαληνεύει μπροστά στις αναμνήσεις που τις ενώνουν.

Συγκινητικό το φινάλε με τις τρεις πρωταγωνίστριες να θυμούνται τα παιδικά τους παιχνίδια και τραγούδια.

Μια παράσταση που με άγγιξε πολύ, μου άρεσε και λόγω του περιορισμένου αριθμού παραστάσεων για φέτος, πρέπει να έχει το θεατρόφιλο κοινό την ευκαιρία να την απολαύσει και του χρόνου. Εγώ θα την ξαναδώ με χαρά!

Ταυτότητα Παράστασης

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια

Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Κείμενο-σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου

Πρωταγωνιστούν :

Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Μαίη Σεβαστοπούλου

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Ημέρες παραστάσεων:
Σάββατο20, Κυριακή 21, Δευτέρα22, Τρίτη23 Μαΐου
Σάββατο 27, Κυριακή 28, Δευτέρα 29, Τρίτη 30 καιΤετάρτη 31 Μαΐου2017
Ώρες παραστάσεων:
Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη: ώρα 9:00 μμ
Κυριακήώρα 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 10 ευρώ, 8 ευρώ(φοιτητικό), 6 ευρώ(ανέργων)
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-8673.655, 6974-40.80.16

Tres του Juan Carlos Rubio

Τα τελευταία χρόνια ανέβηκαν στις αθηναϊκές αίθουσες αρκετά έργα Ισπανών συγγραφέων, που κέρδισαν την αγάπη του θεατρόφιλου κοινού: Το δάνειο, Fuga, Mέθοδος Γκρόνχολμ.

Mετά την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στο Θέατρο Olvio η κωμωδία Tres, του Ισπανού συγγραφέα Juan Carlos Rubio, σε μετάφραση Δημήτρη Ψαρρά και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, οι Αθηναϊκές Σκηνές και η Square theatre company συνεχίζουν την παράσταση στην Β΄ Σκηνή του Θεάτρου ΑΛΜΑ.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 2005 στο Σαντιάγο της Χιλής. Έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες. Στην Ελλάδα παίζεται για πρώτη φορά.

tres6

Ο συγγραφέας Juan Carlos Rubio γεννήθηκε στην Cordoba της Ισπανίας το 1967. Σπούδασε θέατρο και χορό. Ασχολείται και με την θεατρική γραφή και την συγγραφή σεναρίων για θέατρο και κινηματογράφο. Έχει γράψει πάνω από 13 θεατρικά έργα.

inicio7

Τρεις παλιές συμμαθήτριες, η Νούρια (Ιωάννα Σταυροπούλου), η Ροθίο (Γεωργία Σιακαβάρα) και η Άντζελα (Δάφνη Μανούσου) αποφασίζουν να ξανασυναντηθούν μετά από 23 χρόνια, μη έχοντας τα χρόνια αυτά καμία επαφή. Αποφασίζουν να κάνουν ένα reunion.

To reunion γίνεται στο πολυτελές σπίτι της Ροθίο, η οποία φαίνεται και η πιο πετυχημένη στη ζωή της, έχοντας ασχοληθεί με την show-biz. Και εκεί αποκαλύπτονται πολλά μυστικά. Οι ζωές τους δεν πήραν την τροπή που ονειρεύονταν στα κοριτσίστικα σχέδια τους. Είναι μόνες. Μπαίνουν στα 40. Και δεν έχουν αποκτήσει ένα παιδί.

Γκρίνιες, υπαινιγμοί, κακίες, βγαίνουν στην επιφάνεια. Στο τέλος θα καταστρώσουν ένα σχέδιο που θα βρει σύμφωνες και τις τρεις. Kαι ναι, είναι διατιθέμενες να κυνηγήσουν το όνειρό τους, όσο και αν φαίνεται ακατόρθωτο. Καταστρώνουν και οι τρεις ένα σχέδιο, ένα σχέδιο όμως που εγκυμονεί απρόβλεπτες εξελίξεις και καταστάσεις. Θα ψάξουν να βρουν τον κατάλληλο άνδρα προκειμένου να υλοποιήσουν το σχέδιό τους. Να γίνουν μητέρες από τον τέλειο άνδρα και οι τρεις μαζί.

Το σχέδιό τους θα έχει αίσιο τέλος; Θα το ανακαλύψετε στην σκηνή του Θεάτρου AΛΜΑ.

tres7

Στο έργο τονίζεται ο θεσμός της οικογένειας, η ανάγκη των ανθρώπων για συντροφικότητα, η ανάγκη να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Η αξία της ειλικρινούς φιλίας. Η μοναξιά, μάστιγα της σημερινής πραγματικότητας, είναι εφιάλτης για όσους την βιώνουν, χωρίς να είναι επιλογή τους. Ανακαλύπτουμε ότι πολλές φορές πίσω από τις πολυτελείς μεζονέτες, δεν κρύβονται απαραίτητα και ευτυχισμένα πρόσωπα.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά, με νεύρο, νεανική, γρήγορη, καλύπτει με δεξιοτεχνία αδύνατα σημεία του κειμένου. Και κατορθώνει να ισορροπήσει τρεις γυναίκες με διαφορετική ψυχοσύνθεση και διαφορετικά προβλήματα και βιώματα ζωής η κάθε μία.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι εξαιρετικές και καλοδουλεμένες.

Η Δάφνη Μανούσου, στο ρόλο της «χαζούλας» φίλης, που αποδεικνύεται πανέξυπνη, έχει μια εκπληκτική ερμηνεία. Μεταμορφώνεται από «αθώα περιστερά» σε μία πανέξυπνη και σέξυ γυναίκα. Αθωότητα, σκληράδα, πονηριά, νάζι καθρεφτίζονται στο πρόσωπό της.

tres3

Η Ιωάννα Σταυροπούλου, η αντιδραστική της παρέας, η μαθήτρια που κορόιδευαν τα παιδιά στο σχολείο, έχει μεταμορφωθεί σε μία ελκυστική και γοητευτική γυναίκα. Αυστηρή,  επικριτική, ειρωνική, εριστική. Πολύ καλή η σκηνική της παρουσία.

tres4

Η Γεωργία Σιακαβάρα, η πετυχημένη, η ντίβα της παρέας. Ντίβα και στην ερμηνεία της. Υπεροπτική, σαν σταρ της TV , έχει μία εκρηκτική παρουσία και ερμηνεία. Ειρωνική, αλλά και γλυκιά. Εγωίστρια, σνομπ, ψηλομύτα, αλλά και συμπονετική.

tres8

Μαζί τους και ο Αντώνη Βλοντάκης, σε ρόλο έκπληξη, με καλή ερμηνεία. Ο διάσημος πολίστας μας, κάνει το ντεμπούτο του και στο θεατρικό σανίδι, εντυπωσιάζοντάς μας. Ομολογώ ότι με εξέπληξε πάρα πολύ ευχάριστα.

Πλούσια και καλαίσθητα τα σκηνικά της Αιμιλίας Κακουριώτη. Ένα μοντέρνο, νεοπλουτίστικο σαλόνι μιας πλούσιας μονοκατοικίας στα προάστια.

Εντυπωσιακά τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα.

Όμορφη μουσική, επιμέλεια Γιάννη Λασπιά, πριν και κατά την διάρκεια της παράστασης, με ρυθμό που σε ξεσηκώνει.

16299522_1396810740338713_8103255986295968676_n

Μια μοντέρνα, νεανική, φρέσκια, ανάλαφρη κωμωδία, που μέσα από το γέλιο, περνά πολλά μηνύματα και προβλήματα της σημερινής μας πραγματικότητας. «Ύμνος στη φιλία και στους ανθρώπους που κυνηγούν τα όνειρά τους, όσο ακατόρθωτα και αν φαίνονται».

Θα γελάσετε πολύ, όπως και εγώ. Δείτε την!

tres5

Ταυτότητα της παράστασης

Θέατρο ΑΛΜΑ (Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15 -17)

Μετάφραση: Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν: Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου, Γεωργία Σιακαβάρα και σε ρόλο έκπληξη, φιλική συμμετοχή ο Αντώνης Βλοντάκης
Σκηνογραφία: Αιμιλία Κακουριώτη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια Κίνησης: Όλγα Σπυράκη
Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Λασπιάς
Φωτογράφος: Νικόλαος Κομήνης

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων (από 9/2): Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 21.00
Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό: 15 ευρώ, Μειωμένα: 12 ευρώ (Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι, άνω των 65), 10 ευρώ (Ανέργων)
Παραγωγή: Θεατρικές σκηνές και SquareTheatreCompany

 

 

Το βασίλειο της γης  του Tennessee Williams

%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Αμερικανικός νότος. Υγρασία, μελαγχολία και τζάζ. Τρεις άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ένα  σπίτι δίπλα στο ποτάμι. Τρεις άνθρωποι εγκλωβισμένοι συναισθηματικά και πνευματικά. Το ποτάμι ξεχείλισε και θα σωθούν μόνο όσοι εγκαταλείψουν εγκαίρως την περιοχή. Τα νερά ανεβαίνουν επικίνδυνα και το ίδιο επικίνδυνα και ανεξέλεγκτα είναι και τα πράγματα μέσα στην μισοπλημμυρισμένη μονοκατοικία.

Στο Θέατρο Olvio, τα Δευτερότριτα, παίζεται το έργο Το βασίλειο της γης, Kingdom of Earth, του «καταραμένου ποιητή» του αμερικανικού θεάτρου Τένεσσι Ουϊλλιαμς. Το έργο είναι από τα λιγότερα γνωστά έργα του συγγραφέα. Έργο ωμό, σαρκικό, όπου ο συγγραφέας αυτοσαρκάζεται. Το «Βασίλειο της γης» ανέβηκε πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου του 1968 στη Νέα Υόρκη, υστέρα από έντονες διαφωνίες ανάμεσα στον παραγωγό και το συγγραφέα για τον τίτλο του έργου.

Το σκηνικό της Δήμητρας Λιάκουρα και του Περικλή Πράβητα, λιτό, αφαιρετικό, οριοθετημένο από τις καλαμιές, καλύπτει ένα μέρος της σκηνής.

Ένα σαλόνι μιας παλιάς πλούσιας οικογένειας, που μόνο ερείπια και αναμνήσεις έχουν μείνει πια. Ο πανάκριβος κρυστάλλινος πολυέλαιος ακουμπισμένος στο δάπεδο από την παλιά αίγλη της οικογένειας.

Οι τρεις ήρωές μας κινούνται αποκλειστικά μέσα σε αυτό το οριοθετημένο σκηνικό. Η σκηνοθέτης, Ιόλη Ανδρεάδη, ίσως θέλει να δείξει τον εγκλωβισμό, πραγματικό και συναισθηματικό, των πρωταγωνιστών. Το ψυχολογικό αδιέξοδο τους. Την «μικρότητα»  των χαρακτήρων των ηρώων .Κατ ουσία άνθρωποι με τραυματισμένο παρελθόν και ανοιχτές πληγές. Oι ηθοποιοί παραμένουν ακίνητοι σε αρκετές στιγμές της παράστασης.

basileio5

Ο συνεχής ήχος της βροχής που ακούγεται, οι κεραυνοί, μας υποδηλώνουν ότι λίγες ώρες, ίσως και στιγμές μένουν για να καλυφθεί το σπίτι από τα ορμητικά νερά του ποταμού. Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Ο χρόνος μικραίνει και πιέζει επικίνδυνα.

Ο Τσίκ, Κρις Ραντάνοφ, μένει μόνος στο μεγάλο οικογενειακό αγρόκτημα το οποίο και φροντίζει, χωρίς να του ανήκει τυπικά.. Ξαφνικά και ενώ η περιοχή εκκενώνεται, δέχεται την επίσκεψη του ετεροθαλή αδελφού του Λοτ, Ορέστης Τζιόβας και της συζύγου του Μυρτλ,  Παναγιώτα Βλαντή. Το ζευγάρι μόλις την προηγούμενη ημέρα παντρεύτηκε. Η Μυρτλ, γυναίκα του θεάματος, εντελώς ανυποψίαστη ακολουθεί τον σύζυγό της, κάνοντας όνειρα για μία πιο ήσυχη ζωή στον αμερικανικό νότο. Και εκεί «σε μία μέρα θα ζήσει, όσα δεν έζησε όλη της την ζωή».

Ο νεοφερμένος μεγάλος αδελφός, βαριά άρρωστος, τρέφει μεγάλη αντιπάθεια και ίσως κακία και μίσος για τον ετεροθαλή νεαρό, υγιή αδελφό του, με το νέγρικο αίμα να κυλά στις φλέβες του. Τα αισθήματα αμοιβαία και για τα δύο αδέλφια. Ο Κάιν και ο Άβελ αναβιώνουν στο έργο αυτό του Τένεσσι Ουίλιαμς.

4-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b1-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b7-1-450x600

Ο ρατσισμός στο αποκορύφωμά του την εποχή που διαδραματίζεται το έργο. Ο ρατσισμός, ταξικός, φυλετικός και σεξιστικός. «Παντρεύτηκες μία άρρωστη, φυματικιά, αδελφή», τονίζει ο Τσικ στην ανυποψίαστη νιόπαντρη γυναίκα. Και ο Λοτ  προειδοποιεί την γυναίκα του «Αυτός έχει νέγρικο αίμα στις φλέβες του».

Το «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» μας ακολουθεί σε όλη την παράσταση. Ο ασθενικός Λοτ, μεγάλωσε, έζησε και ζει ακόμα, με την υπερβολική αγάπη που έτρεφε και τρέφει για την πεθαμένη μητέρα του. Την θαυμάζει, την μιμείται, του λείπει. Γίνεται ένα με εκείνη.

Η μοναξιά των ανθρώπων κυριαρχεί και θίγεται και πάλι. Ο Τσικ, ζούσε πάντα μια ζωή απομονωμένος από τον γύρω κόσμο. Η μάνα του ήταν μιγάς και ανήκε στο υπηρετικό προσωπικό. Μεγάλωσε ζώντας με τον εαυτό του. Και τώρα αγωνίζεται να κρατήσει αυτός το αγρόκτημα. Η αιώνια ανάγκη του ανθρώπου για απόκτηση περιουσίας, κοινωνικού κύρους.

3-%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf%ce%b2%ce%b1%cf%83-1-450x600

Ο Ορέστης Τζιόβας στο ρόλο του ασθενικού αδελφού, είναι πολύ πειστικός. Αρκετά δύσκολος ο ρόλος του, μας πείθει όμως με την όμορφη ερμηνεία του και η σκηνική παρουσία του. ΄

Ο Κρις Ραντάνοφ, άνθρωπος της γης, τραχύς, αγροίκος, απότομος στους τρόπους του. Αδιάφορος, ειρωνικός, βάναυσος σε κάποιες στιγμές. Πολύ καλή ερμηνεία

Η Βλαντή πολύ καλή στο ρόλο της αφελούς θεατρίνας, κυριαρχεί στην σκηνή και  κερδίζει τις εντυπώσεις.

Οι φωτισμοί και η μουσική συντελούν στην ομορφιά της παράστασης.

Λίγο πριν το τέλος το μουσικό κομμάτι στο πιάνο, μεταφορά στον τόπο και χρόνο της ιστορίας του έργου, μας συγκινεί.

Μία πολύ καλοδουλεμένη δουλειά που μου άρεσε πολύ και σας προτείνω να μην την χάσετε!

Μετά την παράσταση καθίσαμε στο πολύ όμορφο φουαγιέ του θεάτρου, σας το έχω ξαναπεριγράψει, και απολαύσαμε το ποτό μας, συζητώντας για την παράσταση. Άλλη μία όμορφη πρόταση για ένα After Theater ποτό!

basileio3

Ταυτότητα παράστασης


Θέατρο Olvio

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές [Το Τέλος του Κόσμου]
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Πρωτότυπη Μουσική / Ηχοτοπίο: Γιάννης Χριστοφίδης
Σκηνικά-κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Διονύσης Χριστόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Επιμέλεια σκηνικών: Περικλής Πραβήτας
Μακιγιάζ: Γιάννης Μαρκετάκης
Επιμέλεια casting: Natalie Pawloff
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού
Υπεύθυνη παραγωγής: Ειρήνη Βουρλάκου
Παραγωγή: ANDRODELY p.c
Μυρτλ: Παναγιώτα Βλαντή
Λοτ: Ορέστης Τζιόβας
Τσικ: Κρις Ραντάνοφ
Θέατρο Olvio
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός | Tηλέφωνο: 2103414118
Τιμές εισιτηρίων: 13 €, 9 € μειωμένο | Διάρκεια: Παράστασης 120 λεπτά (με το διάλειμμα)
ΥΣ: Η φωτογραφία του Κρίς Ραντάνοφ είναι του Αντώνη Ψαρρά

Σίρλεϋ Βαλεντάιν του Willy Russell

sirley2H βραβευμένη κωμωδία του Willy Russell σε σκηνοθεσία Πέμης Ζούνη και μετάφραση Αλέξανδρου Ρήγα με την Ελένη Καστάνη ανεβαίνει στην Β Σκηνή του Θεάτρου ΑΛΜΑ από τις Θεατρικές Σκηνές.

Tην Σίρλεϋ Βαλεντάιν μας την είχε συστήσει προ πολλών ετών η αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη.  Έκτοτε έχει παιχτεί αρκετές φορές στις ελληνικές  σκηνές.

Η Βρετανίδα νοικοκυρά Σίρλεϋ, μια γυναίκα 52 μόλις ετών, κάνει την υπέρβαση στη ζωή της.  Ξεφεύγει από τα «πρέπει» που έχει επιβάλλει η ζωή, η κοινωνία, η οικογένεια και ακολουθεί τα «θέλω».  Θέλει να είναι ευτυχισμένη, θέλει να ζήσει. Θα τα καταφέρει όμως;

Mόνη στην κουζίνα του σπιτιού της, μιλώντας με τον τοίχο, κάνει μία εκ βαθέων ανασκόπηση στη ζωή της. Διερωτάται τι πήγε στραβά. Πως άλλαξαν ξαφνικά όλα πώς από «αγάπη μου», έγινε «αυτή» ή «εκείνη». Που πήγε ο έρωτας;

Τι δεν έχει δει και ακούσει αυτός ο τοίχος!

Ζει στην πλήξη, στην απαξίωση συζύγου και παιδιών. Μεγάλωσαν πια και βρήκαν τον δικό τους δρόμο. Θέλει να ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της ή μάλλον της κουζίνας της. «Με ακούς τοίχε». Οργίζεται με τον εαυτό της με όσα της συμβαίνουν. Η ίδια έχει υποτιμήσει τον εαυτό της, πώς να μην την υποτιμήσουν οι άλλοι και παίρνει μια απόφαση ζωής. Να αλλάξει την ζωή της, να ζήσει. «Τι ωραία να είσαι 52 χρονών!!!».

sirley3

Το έργο θίγει την μοναξιά μέσα στον γάμο, την μοναξιά μέσα στην οικογένεια. Όταν εσύ αισθάνεσαι ότι θέλεις, πρέπει, να ζήσεις και οι άλλοι σε θεωρούν «ξοφλημένη». Όταν βρίσκεσαι μπροστά στο δίλημμα του πρέπει και του θέλω. «Μπα, αν έχει στρωμένο το τραπέζι με το φαγητό, ούτε που θα καταλάβει την απουσία μου», μονολογεί για τον σύζυγο. Και παίρνει την μεγάλη απόφαση.

Το ταξίδι-όνειρό της στην Ελλάδα πραγματοποιείται.  «Ένα τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα, ένα αγιόκλημα και μια …αναπάντεχη γνωριμία θα συνθέσουν το σκηνικό της δικής της επανάστασης απέναντι σε όσα την καταπίεζαν. Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η επανάσταση». Ας κρατήσει όσο θέλει. Φτάνει που θα ζήσει το όνειρό της.

sirley5

Ο Αλέξανδρος Ρήγας έχει κάνει την μετάφραση του έργου, σε μία ανάλαφρη , σημερινή, μοντέρνα μορφή.

Η πραγματικά όμορφη σκηνοθεσία είναι της Πέμης Ζούνη.

Στην Σίρλεϋ με την έμπνευσή της και την δημιουργική ματιά της, δεν αισθάνεσαι ότι παρακολουθείς ένα μονόλογο. Η χρήση κινηματογράφου, με πανέμορφες γωνιές της Ελλάδας, που επισκέπτεται η Σίρλεϋ, καθώς και η αλλαγή σκηνικών συντελούν στην αίσθηση αυτή. Οι δύο ώρες που διαρκεί η παράσταση περνούν πολύ – πολύ γρήγορα, χωρίς να πλήττεις ούτε για μία στιγμή.

Τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη μου άρεσαν ιδιαίτερα. Στο πρώτο μέρος μία κλασική αγγλική κουζίνα και στο δεύτερο ελληνικό καλοκαίρι.

Δημιουργίες της Έβελιν Σιούπη τα φορέματα της Ελένης Καστάνη.

Η Ελένη Καστάνη, σε μια από τις καλύτερες θεατρικές στιγμές της. Φυσικότατη, αφοπλιστικά αληθινή, εκφραστική, συγκινητική, ανθρώπινη. Σε αυτόν τον γλυκόπικρο μονόλογο, η Ελένη Καστάνη εναλλάσσεται με γρήγορο ρυθμό από το κωμικό στοιχείο στο δραματικό, από το αστείο στο σοβαρό. Μια γυναίκα αναπολεί τις παλιές ευτυχισμένες μέρες που πέρασε, οργίζεται με την σημερινή κατάσταση που βιώνει και παίρνει αποφάσεις ζωής για το μέλλον της. Μιλά με τον τοίχο της κουζίνας της. Τι δεν έχει δει και ακούσει αυτός ο τοίχος!

Και μετά με τον βράχο της. Τον βράχο που ανακάλυψε στην Ελλάδα και συνεχίζει να εξομολογείται τα μυστικά της. Μία απολαυστική Ελένη Καστάνη που μας κάνει να προβληματιζόμαστε μέσα από τις αστείες ατάκες και να μας συγκινεί.

Μουσική Θοδωρή Οικονόμου και φωτισμοί Στέλλας Κάλτσου συντελούν στην ομορφιά της παράστασης.

Μια γλυκόπικρη κωμωδία που θα σας αρέσει πολύ.

sirley1

Tαυτότητα παράστασης

Θέατρο ΑΛΜA
Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15-17

Σίρλεϋ Βαλεντάιν η Ελένη Καστάνη

Συντελεστές:
Μετάφραση: Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη
Μουσική :  Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Εβελιν Σιούπη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Παραγωγή: Θεατρικές Σκηνές

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:Τετάρτη 19.00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.30.

Τιμές Εισιτήριων: Κανονικό: 16 ευρώ, Μειωμένα: 12 ευρώ (Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι, άνω των 65), 10 ευρώ (Ανέργοι)

Μια στάση πριν του Βασίλη Ρίσβα

15354319_10154340799583935_2026914595_o

Μια γυναίκα μέσης ηλικίας και ένας νεαρός άνδρας συναντιoύνται σε έναν έρημο σταθμό μετρό. Άγνωστοι μέχρι πριν λίγα λεπτά μεταξύ τους. Αυτή καλοντυμένη, κομψή, περιμένει ήρεμη τον συρμό. Μία κυρία της «καλής κοινωνίας» που της αρέσει να ταξιδεύει με το μετρό. Να παρακολουθεί αγνώστους, να ακούει συζητήσεις που δεν την αφορούν, να ακούει φωνές.

Αυτός ένα υποψήφιο golden boy. Καλοντυμένος. Με το ατσαλάκωτο κοστούμι και την μοδάτη γραβάτα του. Βιάζεται να φθάσει στην εταιρεία που εργάζεται. Μια ακόμη σημαντική σύσκεψη τον περιμένει.

Ο συρμός αργεί και γρήγορα αντιλαμβάνονται ότι έχουν παγιδευτεί ολομόναχοι στο σταθμό. Δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

dsc03464

Και οι δύο, με διαφορετικές καταβολές, άγνωστοι, έρχονται αντιμέτωποι με τις φοβίες τους, τα άγχη τους. Συζητούν, εξομολογούνται προσωπικά τους προβλήματα, που ούτε στον εαυτό τους δεν θα τολμούσαν να πουν

«Η αποσύνθεση είναι μονόδρομος»

Μια μαύρη κωμωδία στα όρια του θρίλερ, βασισμένη σε κείμενο του Βασίλη Ρίσβα. Θίγονται οικογενειακά, κοινωνικά, προσωπικά προβλήματα. Ένα σύγχρονο, πνευματώδες, δυνατό, αιχμηρό, σημερινό κείμενο.

dsc03465

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μάριζα. Τον γνώριζα μέχρι τώρα σαν ένα ταλαντούχο ηθοποιό. Σήμερα τον θαύμασα και σαν σκηνοθέτη. Γρήγορη, εντυπωσιακή, ευφάνταστη η σκηνοθετική του ματιά. Δεν σε αφήνει να πλήξεις ούτε ένα λεπτό.

Τα σκηνικά είναι του Παύλου Πετρίτση. Ένας σταθμός μετρό υπό εγκατάλειψη, ή υπό ανακατασκευή. Απλό και αφαιρετικό. Άχρωμο και άτονο. Σχεδόν μεταφυσικό!

Οι φωτισμοί του Νίκου Κουλοχέρη ιδιαίτεροι και εντυπωσιακοί.

Κομψότατα τα κοστούμια του Κώστα Κουβάτσου. Κατακόκκινο, το χρώμα του πάθους, του έρωτα, του αίματος, το ταγιέρ της Κας Μουκίου.. Έδινε φως και χρώμα στην σκηνή.

Όμορφη και η μουσική του Φίλιππου Περιστέρη.

Οι φωνές, τα τιτιβίσματα των μικρών παιδιών, οι ήχοι μιας παιδικής χαράς μου άρεσαν πολύ.

stasi1

Η Ηρώ Μουκίου σε μια πολύ μεστή υποκριτικά στιγμή της. Μας εντυπωσιάζει με την αφοπλιστική φυσικότητα των κινήσεών της, με την ερμηνεία της. Από αδιάφορη και σνομπ πλούσια κυρία, μεταμορφώνεται σε ένα παγιδευμένο άγριο ζώο, που ζητά να σωθεί. Πανικός, άγχος, γαλήνη, απάθεια, ηρεμία καθρεπτίζονται στο πρόσωπό της. Υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θοδωρής Αντωνιάδης, φυσικότατος στις νευρικές, γεμάτες άγχος, φόβο, απελπισία, πανικό κινήσεις του. Σε πείθει. Πολύ καλή η ερμηνεία του.

Η παράσταση σε κρατά σε εγρήγορση και αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό της.

Μία παράσταση που αγγίζει πολλά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας. Την πλήξη των πλουσίων κυριών, την έλλειψη σεβασμού και συνεννόησης μέσα στην οικογένεια. Την μοναξιά μέσα στο γάμο. Την απιστία. Το ανεκπλήρωτο όνειρο της μητρότητας. Την εκπλήρωση πάση θυσία των ονείρων πολλών νέων μας για κοινωνική καταξίωση.

Μία ποιοτική παράσταση, με υπέροχες ερμηνείες, που μου άρεσε πάρα πολύ και σας προτείνω να την δείτε! Καλή σας θέαση!

stasi2

Tαυτότητα παράστασης

Θεατρική Σκηνή Αθηναΐδα

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μάριζας.
Σκηνικά: Παύλος Πετρίτσης.
Κοστούμια: Κώστας Κουβάτσος.
Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης.
Φωτισμοί: Νίκος Κουλοχέρης.
Φωτογραφίες: Νίκος Ζαχαριουδάκης.
Σχεδιασμός εικαστικού υλικού επικοινωνίας: Κατερίνα Γιαννάκου

Παίζουν : Ηρώ Μουκίου, Θοδωρής Αντωνιάδης.

Παραστάσεις: Από 19 Δεκεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8μμ.

Διάρκεια: 70 λεπτά χωρίς διάλλειμα.

ΦΙΛΙΩ ΧΑΙΔΕΜΕΝΟΥ

filio10

Δάκρυα συγκίνησης κύλησαν από τα μάτια μου απόψε. Ένα κατάμεστο Θέατρο Βεάκη, παρά το τσουχτερό κρύο, όρθιο και για ώρα χειροκρότησε και υποκλίθηκε στην Δέσποινα Μπεμπεδέλη που υποδύθηκε την γνωστή μικρασιάτισσα Φιλιώ Χαϊδεμένου.

Η πολυτάραχη  ζωή της αγωνίστριας Φιλιώς Χαϊδεμένου ζωντανεύει στην σκηνή του θεάτρου από την μεγάλη ηθοποιό Δέσποινα Μπεμπεδέλη. Πέντε ηθοποιοί πλαισιώνουν τον θίασο. Παράσταση φόρος τιμής στην γενναία αυτή γυναίκα.

filio2

Η παράσταση βασίζεται στο βιβλίο της «Γιαγιάς Φιλιώς» που φέρει τον τίτλο «Η διαθήκη της Ιωνίας – Τρεις αιώνες μια ζωή» και εκδόθηκε στην Αθήνα το 2005, που έχει διασκευάσει η Άντρη Θεοδότου. Σκηνοθέτης της παράστασης, ο Βασίλης Ευταξόπουλος, με τη μουσική-καλλιτεχνική επιμέλεια του Ζαχαρία Καρούνη.

«Μετά τις εξαιρετικές παραστάσεις που ανέβασε το Ίδρυμα Ιωνία, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Ηρώδειο και ήταν αφιερωμένα στον πολιτισμό της Μικρασίας, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε στο κοινό, μέσω του θεάτρου, αυτή τη σημαντική προσωπικότητα, χρησιμοποιώντας έντονα στοιχεία πολιτισμού από ολόκληρη την πορεία της ζωής της, επί της ουσίας δηλαδή του ελληνικού πολιτισμού του τελευταίου αιώνα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Καρούνης στη συνέντευξη τύπου για την παράσταση.

filio12

«Γιγαντώνεται όμως η ψυχή. Από άνθρωπος γίνεσαι υπεράνθρωπος για να ζήσεις».

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω από όσα πέρασα. Αντέχει ο άνθρωπος σε τόσες κακουχίες, σε τόσο πόνο, τόσο δάκρυ, τόσο αίμα; Πώς βρίσκεις το θάρρος, την τόλμη να ξαναρχίσεις από την αρχή, μαζεύοντας τα κουρέλια, τα συντρίμμια της ψυχής σου.

Γεννήθηκε στα Βουρλά, δίπλα από την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη στις 28 Οκτωβρίου 1899. Ζούσαν πλουσιοπάροχα, όμορφα στην πατρίδα τους αιώνες τώρα. Και μια μέρα στάθηκε αρκετή να χαθούν τα πάντα. Τι να αφήσω, τι να πάρω μαζί μου; Πού να πάω; Γιατί να φύγω; Ένα μεγάλο γιατί.

Έξι χιλιάδες άνθρωποι, όρθιοι, πεινασμένοι, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. «Τι μας έκανε και δεν τρελαθήκαμε με τις εικόνες που είδαμε. Δεκαπέντε μέρες σφαγή. Η θάλασσα βάφτηκε κόκκινη». «Γιγαντώνεται όμως η ψυχή. Από άνθρωπος γίνεσαι υπεράνθρωπος για να ζήσεις».

filio1

Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη ανεβαίνει με βήμα αργό στη σκηνή. Το σκηνικό του Άγγελου Αγγελή λιτό. Μία πολυθρόνα που πάνω της υπάρχει ένας μερχαμάς – μια πανέμορφη μεταξωτή μαντήλα ολοκέντητη και στολισμένη. Έτσι ντυνόντουσαν οι γυναίκες στην Μικρά Ασία. Με τα μεταξωτά τους, τα κοσμήματά τους, περιποιημένες πάντα. Και πιο εκεί στην σκηνή μία βυθισμένη βάρκα. Εκεί βυθίστηκαν για λίγο και τα όνειρα των μικρασιατών. Για λίγο. Γιατί έφθασαν στην Ελλάδα, δούλεψαν τίμια, δημιούργησαν, μεγαλούργησαν.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δημιουργεί νέα προβλήματα στην ηρωίδα μας. Νέος αγώνας για επιβίωση. Νέος αγώνας για ζωή. Βγήκε νικήτρια και πάλι. Είχε μάθει να αγωνίζεται για να ζήσει. Αγαπούσε την ζωή. Πέθανε  το 2007 έχοντας εκπληρώσει το όνειρό της να δημιουργήσει το Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού που φέρει το όνομά της «Φιλιώ Χαιδεμένου».

filio1a

Η ερμηνείας της Δέσποινας Μπεμπεδέλη είναι συγκλονιστική. Μία μεγάλη ηθοποιός ερμηνεύει, συγκινεί και συγκινείται δίνοντας ρεσιτάλ ερμηνείας. Σιγοτραγουδά, χορεύει τον αργό καρσιλαμά. Την αγάπησα στο Χάρολντ και Μόντ προ ετών, την λάτρεψα στη Φιλιώ Χαιδεμένου. Μεγάλη Κυρία του θεάτρου. Πόσο τυχεροί που την έχουμε και πάλι κοντά μας. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο σας Κυρία Δέσποινα Μπεμπεδέλη.

«Μη κάνετε θρησκεία τα λεφτά. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπη».

filio5

Δίπλα της, στο ρόλο του δημοσιογράφου, αφηγητή ο ικανότατος μουσικός μας Ζαχαρίας Καρούνης, ο οποίος έχει και την μουσική και καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης, χαρίζοντάς μας πολύ αγαπημένα τραγούδια και μία όμορφη ατμόσφαιρα με την υπέροχη φωνή του, σαν να καθοδηγεί, σαν να την προτρέπει να συνεχίσει την αφήγησή της.

Στην σκηνή η Δέσποινα Μπεμπεδέλη να αφηγείται την σκληρή της μοίρα. Και πίσω – δίπλα της ικανότατοι και με εξαιρετικές ερμηνείες ηθοποιοί να ζωντανεύουν τις θύμησές της, τις αναμνήσεις της. Όμορφη και έξυπνη η σκηνοθετική ματιά του Βασίλη Ευταξόπουλου.

Η ζωντανή μουσική επί σκηνής ομόρφυνε την παράσταση. Στο σαντούρι ο Πάνος Βέργος και στα Κρουστά ο Μανούσος Κλαπάκης.

Πολύ όμορφα τα κοστούμια επίσης του Άγγελου Αγγελή μας μετέφεραν στην εποχή που διαδραματίζεται η παράσταση.

filio6

Ακούγοντας την αφήγηση της Φιλιώς Χαιδεμένου αναμνήσεις ξύπνησαν μέσα μου. Με καταγωγή από την Μικρά Ασία, μεγάλωσα με τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου για την ζωή τους εκεί στις αξέχαστες και αλησμόνητες πατρίδες, την καταστροφή, την αγωνία τους να σωθούν, να φύγουν από την πόλη τους που καιγόταν, εξαφανίζοντας μαζί τις περιουσίες, τα όνειρά τους. Την προδοσία που έζησαν. Πόσο άδικοι είναι όλοι οι πόλεμοι!

Και μετά η ζωή τους στην πατρίδα, την Ελλάδα που δυστυχώς δεν τους υποδέχθηκε και τόσο φιλικά. Έλληνες εκεί για τους Τούρκους, τουρκόσποροι εδώ για τους Έλληνες. Είχαν την θέληση όμως να ζήσουν. Έζησαν, διέπρεψαν, έφεραν τον πολιτισμό τους.

Μία παράσταση συγκλονιστική που με συγκίνησε. Με έκανε να δακρύσω. Μία παράσταση που όλοι πρέπει να δούμε. Για να μην ξεχνάμε. Γιατί λαός που ξεχνάει την ιστορία του, είναι αναγκασμένος να σβήσει. Θυμόμαστε και τιμούμε τους προγόνους μας.

Μην την χάσετε!

filio-15

Tαυτότητα παράστασης

ΦΙΛΙΩ ΧΑΙΔΕΜΕΝΟΥ

Θέατρο Βεάκη

Παίζουν οι:
Δέσποινα Μπεμπεδέλη
Ζαχαρίας Καρούνης
Χαρά Κεφαλά
Αλέξανδρος Καλπακίδης
Εμμανουέλα Χαραλάμπους – Ένγκελ
Αλκιβιάδης Μαγγόνας

Διασκευή : Άνδρη Θεοδώτου
Σκηνοθεσία : Βασίλης Ευταξόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια : Άγγελος Αγγελής
Μουσική – Καλλιτεχνική επιμέλεια : Ζαχαρίας Καρούνης
Μουσική Διδασκαλία : Χαρά Κεφαλά
Πρωτότυπα τραγούδια: Στίχοι: Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Μουσική: Ζαχαρίας Καρούνης
Σαντούρι : Πάνος Βέργος, Κρουστά : Μανούσος Κλαπάκης
Διευθυντής φωτογραφίας : Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια Video : Σπύρος Πανταζής
Φωτογραφίες: Γιώργος Σπανός
Σχεδιασμός αφίσας: Πάνος Παπαϊωάννου
Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Ζωγραφόπουλος
Παραγωγή : Ίδρυμα Πολιτισμού « ΙΩΝΙΑ »

Κάθε Τετάρτη ώρα 19.00, Πέμπτη 21.00, Παρασκευή 21.00, Σάββατο 21.00 και Κυριακή 19.00

15 Ευρώ γενική είσοδο, 10 Ευρώ φοιτητές και γκρουπ, 5 Ευρώ άνεργοι

H Προίκα της Μπέτυς Μαγρίζου

%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b1-4

Μοναξιά, η νέα μάστιγα της εποχής μας.

Η Στέλλα, την ημέρα των γενεθλίων της, κλείνει τα 58, σε ένα άδειο από ανθρώπους σπίτι, στέκει εκεί μόνη της στο περιποιημένο σαλόνι της. Βλέπει το γεμάτο με τα όμορφα προικιά της μπαούλο και αναπολεί. Χωράει μια ζωή σε ένα γεμάτο προικιά μπαούλο. Kαι από το μπαούλο να ξεπηδούν μία-μία οι αναμνήσεις της. Αναμνήσεις μιας ζωής. Έρωτες που πέρασαν από την ζωή της. Χαρές, απογοητεύσεις. Όλα μέσα στην ζωή δεν είναι. Όλοι και όλα άφησαν τα σημάδια τους. Αγάπησε, αγαπήθηκε! Έζησε!

Aπό το μπαούλο η μυρωδιά της λεβάντας ξεχύνεται. Λευκά είδη που μοσχομυρίζουν. Κάθε χρόνο, για πολλά πολλά χρόνια, έβγαιναν από το μπαούλο, πλένονταν, κολλάρονταν, μια ξεχασμένη πια τεχνική. Και μετά πάλι μέσα στο μπαούλο να περιμένουν.

proika3

Ο θεσμός της προίκας ήταν απαραίτητος τα προηγούμενα χρόνια για να καλοπαντρευτεί μία κοπέλα. Η μητέρα από πολύ νωρίς φρόντιζε να φτιάχνει ή να αγοράζει τα καλύτερα προικιά για την κόρη της. Και την παραμονή του γάμου, τα προικιά απλώνονταν στα δωμάτια του σπιτιού, να περάσουν οι καλεσμένοι να τα δουν, να τα θαυμάσουν. Έθιμα που έχουν πια τελειώσει.

Η ηρωϊδα μας είναι ήδη 58 χρονών απόψε. Κανείς όμως δεν θυμήθηκε τα γενέθλιά της. Κανείς δεν θυμάται ότι υπάρχει. Αυτή μόνη της, το άδειο δωμάτιο, το γεμάτο μπαούλο. Βλέπει τα προικιά της, τα χαϊδεύει, μυρίζει το άρωμά τους! Θυμάται την μητέρα της, την αρρώστια του πατέρα της. Ναι τους φρόντισε, παραμερίζοντας την προσωπική της ζωή. Δεν το μετανιώνει όμως.

Η ζωή της ολόκληρη περνά από μπροστά της σαν κινηματογραφική ταινία. Θυμάται και αναπολεί.

proika2

Τι σημασία όμως έχουν όλα αυτά… Η μοναξιά είναι τώρα η μόνη της παρέα. «Τι δέκα, τι έντεκα άνθρωποι» μονολογεί όταν η ανιψιά της κλείνει γρήγορα το τηλέφωνο, γιατί έχει δέκα καλεσμένους να περιποιηθεί. Γιατί όχι και αυτή;

To φορτισμένο συγκινησιακά κείμενο είναι της Μπέτυς Μαγρίζου. Ένα κείμενο στο οποίο όλοι μας βρήκαμε κάποια σημεία της δικής μας ζωής. Ένα κείμενο που αγγίζει τις ευαίσθητές χορδές της ψυχής μας. Ένα κείμενο που σε αρκετές στιγμές με έκανε να δακρύσω. Ανθρώπινο και αληθινό.

Η Στέλλα Παπαδημητρίου δίνει ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας. Τα υγρά της μάτια, το παράπονό της, η αγωνία της για μία ευχητήρια κάρτα γενεθλίων που δεν έρχεται, μας συγκινούν. Η υψηλή υποκριτική της ικανότητα ξεχειλίζει στην σκηνή. Η ερμηνεία της μας γεμίζει συναισθήματα. Ακολουθούμε σιωπηλοί τα μονοπάτια της ζωής της και συμπάσχουμε και εμείς μαζί της.

proika1

Η σκηνοθεσία και οι φωτισμοί είναι του Φώτη Μακρή. Μέσα από την σεμνή λιτότητα που τον χαρακτηρίζει, παρουσιάζει μία άρτια παράσταση.

Η όμορφη μουσική που μας πλημμυρίζει  και το «Ας ερχόσουν για λίγο» μας γυρίζουν χρόνια πίσω και μας γεμίζουν θύμησες.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Κούλας Γαλιώνη και μας μεταφέρουν σε ένα περιποιημένο σαλόνι της δεκαετίας ίσως του 1970. Στη γωνιά ένα παλιό γραμμόφωνο. Και η Στέλλα με το καλοσιδερωμένο φόρεμά της και τα καλοχτενισμένα μαλλιά της στην πολυθρόνα της μας κοιτά και μας εκμυστηρεύεται την περιπετειώδη ζωή της.

Όλα και όλοι συντελούν στο να έχουμε μπροστά μας μια ονειρεμένη παράσταση.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από έναν άνθρωπο να στέκεται δίπλα μας. Στα δύσκολα και στα εύκολα. Και όσο τα χρόνια περνούν, τόσο η ανάγκη αυτή για ένα άγγιγμα του χεριού, μια γλυκιά κουβέντα μεγαλώνει. Ας δίνουμε μία χαρά στα ηλικιωμένα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας. Φοβούνται μόνα της, περιμένουν το τηλέφωνό μας, την καλημέρα μας. Ας μην την τσιγκουνευόμαστε. Η μοναξιά, όταν δεν είναι επιλογή είναι ένα συνεχές μαρτύριο.

Η πρωταγωνίστριά μας μπορεί να κλείνει τα 58 της χρόνια, όμως αισθάνεται νέα ακόμη. Ελπίζει να βρεθεί και για αυτή ο άνθρωπός της. Σαν καλή νοικοκυρά μας κερνά γλυκίσματα για τα γενέθλιά της.

Το τηλέφωνο που χτυπά και το πρόσωπό της που λάμπει λέτε να την φέρει κοντά στα όνειρά της;

Μια παράσταση που θα αγγίξει και εσάς μόλις την απολαύσετε.

 

Tαυτότητα Παράστασης

Kείμενο: Μπέτυ Μαγρίζου

Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής

Σκηνικά – Κοστούμια : Κούλα Γαλιώνη

Φωτισμοί : Φώτης Μακρής

Στο ρόλο της Αρετής η Στέλλα Παπαδημητρίου.

Διάρκεια: 60’

Ώρες & ημέρες παραστάσεων : Δευτέρα & Τρίτη στις 19:00

Τιμές εισιτηρίων : Γενική είσοδος : 10€

Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8-12 | Πετράλωνα | 21 0342 8650 |

Ρομπέρτο Τσούκο του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές

tsouko5

Ρομπέρτο Τσούκο. Ο κατά συρροή δολοφόνος. Ένας έφηβος που περνά στην κόλαση μέσα από μία ξέφρενη πορεία ζωής χωρίς φρένα. Ένας δαιμονισμένος άγγελος, που φλερτάρει διαρκώς με τον θάνατο. Η ιστορία του μας παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. Το ίδιο και οι ήρωες του δεύτερου έργου του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Bernard-Marie Koltes,(1948-1989)  Ρομπέρτο Τσούκο, που παίζεται στο Θέατρο Τέχνης αυτή την θεατρική σεζόν, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου.

tsouko8

Η Άντζελα Μπρούσκου μας προσφέρει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης έναν Τσούκο που θα αγαπήσουμε, παρά θα αντιπαθήσουμε. Με την μαεστρική της σκηνοθεσία, πατώντας πάνω στο κείμενο του Κολτές ξεδιπλώνει το τραγικό πρόσωπο του Τσούκο, που θέλει να περνά απαρατήρητος, αλλά δεν μπορεί και έτσι πνίγεται στο αίμα.  Σκοτώνει έναν αστυνομικό, έναν επιθεωρητή, βιάζει, σκοτώνει και τους δύο του γονείς για ασήμαντη αφορμή.(Για μένα έχει ψυχαναλυτικό βάθος, αυτό της απαγκίστρωσης από τους γεννήτορες, προκειμένου να ελευθερωθεί).

tsouko3

Οι ήρωες όλοι αγωνιούν κοντά του. Όλοι τραγικά πρόσωπα της ζωής .

Η Παρθενόπη Μπουζούρη  με απόλυτη ακρίβεια και υποκριτική δεινότητα περνάει από τον ένα ρόλο στον άλλο. Εύθραυστη, όσο και σκληρή, ανάλαφρη, ταλαίπωρη.   Ιδίως σε αυτόν της μάνας, για όλες τις μάνες του κόσμου, συγκλονίζει.

tsouko1

Η Γεωργιάννα Νταλάρα εκπληκτική και πιστή στην ερμηνεία των πολλών ρόλων της. Αεικίνητη, ξεχωρίσει για το πολύπλοκο ταλέντο της.

Ο Στράτος Τζώρτζογλου σε αυτή του την ερμηνεία από σταρ γίνεται εκπληκτικός ηθοποιός. Άξιο τέκνο του θεάτρου Τέχνης. Ειδικά στην σκηνή στο παγκάκι, σαν ηλικιωμένος, μας κατασυγκινεί, αποδεικνύοντας την υποκριτική του δυναμική εμπειρία.

tsouko2

Τέλος ο Τσούκο, Κώστας Νικούλι, ένα μεγάλο ταλέντο πιστεύω ανατέλλει. Ένας Τσούκο που στον μονόλογό του βλέπει κανείς ένα φρέσκο πρόσωπο να αγωνιά για την ζωή, αλλά και την ωριμότητα ενός ηθοποιού σε ένα τόσο δύσκολο και απαιτητικό ρόλο. Ας σημειωθεί ότι είναι η πρώτη του θεατρική παρουσία.

Άξιοι και οι υπόλοιποι ηθοποιοί που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.

Και οι φωτισμοί  της Στέλλας Κάλτσου συμβάλλουν στην αρτιότητα της παράστασης.

Η Άντζελα Μπρούσκου με την κάμερά της επί σκηνής «κινηματογραφεί», ως μέρος του συνόλου, καθ όλη την διάρκεια της παράστασης.

H σκηνοθέτης Άντζελα Μπρούσκου αναφέρει για την παράσταση: «Το έργο του Μπερνάρ Μαρί Κολτές έχει σαν αφορμή την πραγματική ιστορία του κατά συρροήν νεαρού δολοφόνου που σκότωσε τους γονείς του, έναν επιθεωρητή, ένα παιδί και πολλούς άλλους, όπως ο ίδιος ομολογεί στο τέλος… παρακολουθούμε την σύντομη ζωή του, καθώς περιπλανιέται σε μία απρόσωπη και αφιλόξενη πόλη, που αναρωτιέται συνέχεια πως μοιάζει ένας δολοφόνος. Αντιμέτωπος με μια κοινωνία που ο μεγαλύτερος φόβος της είναι ότι ποτέ δεν νιώθει ασφαλής παρ’όλο που λατρεύει το αίμα, τα δάκρυα και την βία σαν θέαμα. Το αίμα είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο λέει ο Ρομπέρτο Τσούκο.

tsouko7

Η παράσταση χρησιμοποιεί τα μέσα της κινηματογραφικής γραφής προκειμένου να αφηγηθεί την ιλιγγιώδη και ξέφρενη πορεία του Ρομπέρτο Τσούκο στην πορεία του προς το τέλος.

Η σκηνοθεσία ακολουθεί τον Ρομπέρτο Τσούκο, όπως θα ακολουθούσε μία τίγρη που πρόκειται να συλληφθεί προκειμένου να ενταχθεί σ’ ένα ζωολογικό κήπο.»

Ευρηματική, ξεχωριστή, εμβριθής, όπως μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Μας δίνει ένα έργο που θα πρέπει όλοι όσοι θέλουν προβληματισμό και εκ βαθέων αναμέτρηση με τον εαυτόν τους και το κοινωνικό περιβάλλον να δουν.

tsouko6

Ταυτότητα Παράστασης

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΤΣΟΥΚΟ

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία – εικαστική άποψη – βίντεο: Άντζελα Μπρούσκου

Βοηθός σκηνοθέτη – μουσική επιμέλεια: Στέβη Κουτσοθανάση

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Παίζουν: Αντρέας Αντωνιάδης, Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου,

Γεωργιάννα Νταλάρα, Κώστας Νικούλι, Στράτος Τζώρτζογλου, Αντώνης Τσίλλερ

 

Θέατρο Τέχνης

Υπόγειο

 

Μέρες και ώρες παραστάσεων

Δευτέρα- Τρίτη 21.15 & Κυριακή 21.30

Τιμές 15 ευρώ & 10 ευρώ μειωμένο

Δωδεκάτη Νύχτα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

12_7

«Καλός ο έρωτας όταν τoν κυνηγούμε, αν έρχεται από μόνος του μην τον περιφρονούμε».

Στο όμορφο θέατρο ΠΚ αυτή την σεζόν παίζεται η κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Η Δωδεκάτη Νύχτα».

Στο έργο του αυτό ο μεγάλος συγγραφέας περιγράφει τις περιπέτειες της Βιόλα, η οποία μετά από ένα φοβερό ναυάγιο φτάνει ολομόναχη, αφού έχασε τον δίδυμο αδελφό της, στις ακτές της Ιλλυρίας. Μόνη και απελπισμένη μπαίνει στην υπηρεσία του Δούκα Ορσίνο, αφού προηγουμένως έχει ντυθεί αγόρι και παίρνει το όνομα Σεζάριο. Ο κόμης είναι βαθειά ερωτευμένος με την κόμισσα Ολίβια, η οποία όμως απορρίπτει τον έρωτά του και ερωτεύεται τον νεαρό και όμορφο Σεζάριο, δηλαδή την Βιόλα. Μετά από κωμικές στιγμές παρεξηγήσεων, όλα βρίσκουν τον δρόμο τους και οι ήρωές μας την ψυχική τους ηρεμία. Γύρω από τους κεντρικούς ρόλους υπάρχει και μία «αυλή ανθρώπων», άλλοτε καυστικών, σκληρών, ειρωνικών.

Η παράσταση αρχίζει με την εικόνα, όπου όλοι οι ηθοποιοί επί σκηνής, με τα σώματά τους και την κίνησή τους αναπαριστάνουν την μεγάλη τρικυμία, που προκάλεσε το φοβερό ναυάγιο.

12_6

Επτά νέα παιδιά, επτά νέοι ηθοποιοί με κέφι, μεράκι, ταλέντο, φαντασία, ορμή, πολλή δουλειά μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, οδηγούμενοι από τον νεαρό προικισμένο σκηνοθέτη και ηθοποιό Νότη Παρασκευόπουλο, μας παρουσιάζουν μία «σύγχρονη» Δωδεκάτη Νύχτα. Παίζουν πολλαπλούς ρόλους και η εναλλαγή τους είναι πολύ γρήγορη και σε εκπλήσσει.

Ιδιαίτερη, νεανική, πολύ ευχάριστη, γρήγορη και πρωτότυπη η σκηνοθεσία του Νότη Παρασκευόπουλου. Η μετάφραση είναι επίσης του ιδίου, o οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή αναφέρει: «Η μετάφραση της Δωδέκατης Νύχτας προέκυψε από την ανάγκη μιας συνολικά αναζωογονημένης παρουσίασης της δημοφιλούς κωμωδίας του Σαίξπηρ, με σκοπό να έρθει το κοινό ακόμη πιο κοντά στον πιο οικουμενικό συγγραφέα και με τρόπο που η ρίμα και η ποιητική αισθητική να μην ξενίζει αλλά να φαίνεται οικεία. Κύριος στόχος της μετάφρασης της Δωδέκατης Νύχτας ήταν ο σεβασμός στον στόχο των ηρώων του Σαίξπηρ και η κατά το δυνατόν διατήρηση της αρχικής ατμόσφαιρας. Όπλο ενός Έλληνα μεταφραστή είναι, πιστεύω, το πλούσιο λεξιλόγιο της γλώσσας μας που έχει τη δύναμη να ερμηνεύει αυτό στο οποίο αντιστοιχεί και όχι απλώς να το περιγράφει.»

12_5

Μας παρουσιάζουν μια κωμωδία παρεξηγήσεων, η οποία είναι γραμμένη περίπου το 1600, όπου τα φαινόμενα απατούν και εξαπατούν. Θίγει  πολλά σύγχρονα ζητήματα, είναι επίκαιρη, προκαλεί το γέλιο μας και συγχρόνως έχει και στοιχεία τραγικότητας, τα οποία ο σκηνοθέτης ελαφρύνει με την μουσική.

«Αν είναι η μουσική τροφή του έρωτα, μη σταματάτε». Και η μουσική επένδυση της παράστασης δεν σταματάει. Δημιουργεί μαζί με τα σκηνικά, τον πρωτότυπο φωτισμό μία πολύ όμορφη παράσταση. Τα σκηνικά, ένα ταμπλώ με τετράγωνα, που εναλλάσσονται χρωματισμοί πάνω του, ανάλογα με τον φωτισμό, εντυπωσιάζουν. Σε δεδομένη στιγμή του έργου σχηματίζεται σκιά δέντρου. Σε κάποιες στιγμές της παράστασης «γίνονται» μικρά παράθυρα που ανοίγουν και δημιουργούν ιδιαίτερες σκηνές, που προκαλούν το γέλιο των θεατών.

12_4

Ο Σαίξπηρ στο έργο του αυτό δίνει δυναμικότητα και πρωτοφανείς πρωτοβουλίες στην γυναίκα. Η Βιόλα «βρίσκει τρόπο» να είναι κοντά στον αγαπημένο της Δούκα. Η κόμισσα Ολίβια δεν διστάζει να μιλήσει αυτή πρώτη για τον έρωτά της στον νεαρό Σεζάριο, εν έτει 1600. Στο έργο θίγεται και το θέμα της φιλίας. «Κύριε οι φίλοι μου με κολακεύουν και με κάνουν να νιώθω γελοίος. Οι εχθροί μου από την άλλη μου το λένε ξεκάθαρα ότι είμαι γελοίος. Άρα από τους εχθρούς μου κερδίζω την αυτογνωσία, ενώ από τους φίλους μου την φαντασιοπληξία. Χειρότερα χάρη στους φίλους μου και καλύτερα χάρη στους εχθρούς μου».

Τραγικό όταν ο έμπιστος επιστάτης (Μαλβόλιο) της Δούκισσας Ολίβια και κρυφά ερωτευμένος μαζί της, πείθεται από ένα ψεύτικο γράμμα, πως η δούκισσα τον αγαπά κρυφά και ντρέπεται να του το πει. Ένα ψεύτικο γράμμα που είχε γράψει η ραδιούργα υπηρέτρια και ο ακόλουθος της (Μαρία και Φαμπιάν). Τον γελοιοποιούν στα μάτια της αγαπημένης του, για να γελάσουν μαζί του.

12_3

Τον ρόλο της Βιόλας (Σεζάριο) ερμηνεύει η γλυκιά Άσπα Τζάνου. Κινείται άνετα στην σκηνή, τα αισθήματα φαίνονται στο όμορφο πρόσωπό της και μας χαρίζει το ταλέντο της.

Η Κωνσταντίνα Μαλτέζου, στο ρόλο της Κόμισσας είναι πολύ εκφραστική, χαριτωμένη, αυστηρή και συγχρόνως γλυκιά. Υποδύεται με μεγάλη επιτυχία και την εκπρόσωπο της αστυνομίας της Ιλλυρίας ξεδιπλώνοντας και το κωμικό της ταλέντο.

Στο ρόλο της ραδιούργας υπηρέτριας η Μαρίνα Κουτρούμπα. Χαριτωμένη, παμπόνηρη, κινείται ύπουλα, δεν υπολογίζει τι κακό μπορεί να προκαλέσει στον άλλον για ένα αστείο. Όμορφη η συμμετοχή της και στο ρόλο της δεύτερης αστυνομικού.

12_1

Ο γελωτοποιός, Νότης Παρασκευόπουλος, κερδίζει το χειροκρότημα μας και μας εντυπωσιάζει και για την σκηνική του παρουσία και για τις φωνητικές του ικανότητες. Άλλοτε ειρωνικός και άλλοτε περιπαικτικός. Άλλοτε σοβαρός και άλλοτε αστείος.

Εδώ θα κάνω μία παρένθεση και θέλω να υπογραμμίσω τις εκπληκτικές φωνές όλων των ηθοποιών που μας εντυπωσίασαν με την φωνητική τους αρτιότητα στην τελευταία σκηνή της παράστασης.

12_2

Τον μέθυσο θείο Τόμπυ ερμηνεύει με όμορφο τρόπο ο Γιάννης Μοναστηρόπουλος. Χωρίς υπερβολές.

Τον Μαλβόλιο ερμηνεύει με επιτυχία ο Πάνος Καλαντζής.

Ο Βασίλης Παναγιωτίδης ερμηνεύει άριστα με κωμικό αλλά και συγχρόνως τραγικό ύφος τον Δούκα Ορσίνο και τον Σερ Άντριου Ειγκιουτσηκ.

Όλοι οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί, με σπιρτόζικο παίξιμο και μας παρουσίασαν μία ποιοτική, νεανική, πολύ χαριτωμένη «Δωδεκάτη  Νύχτα».

Δίκαια το θέατρο είναι κατάμεστο. Προλαβαίνετε να την απολαύσετε.

 

Ταυτότητα της Παράστασης

 

Θέατρο Π.Κ.

Συγγραφέας: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Νότης Παρασκευόπουλος

Κίνηση: Γιάννης Πολύζος

Σκηνικά: Μυρσίνη Μανέτα

Κοστούμια: Κωνσταντίνα Μαλτέζου

Πρωτότυπη Μουσική: Χρήστος Κλαδάς

Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Ζαΐρης – Νότης Παρασκευόπουλος

Κατασκευή Σκηνικού: Γεράσιμος Μαλτέζος

Φωτογραφίες-trailer: Γιώργος Χαρίσης

Οπτική Επικοινωνία: Νίκος Γαζετάς

Παραγωγή: seveneleven ομάδα θεάτρου

 

Παίζουν:

Πάνος Καλαντζής

Μαρίνα Κουτρούμπα

Κωνσταντίνα Μαλτέζου

Γιάννης Μοναστηρόπουλος

Βασίλης Παναγιωτίδης

Νότης Παρασκευόπουλος

Άσπα Τζάνου

 

Διάρκεια: 110 λεπτά