Το Φιντανάκι του Παντελή Χορν

της Βίβιαν Μητσάκου


Η αυλή του Θεάτρου Χυτήριο είναι μία όαση για τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού στην Αθήνα.

Τα Δευτερότριτα παίζεται το Φιντανάκι του Παντελή Χορν σε σκηνοθεσία Ευτυχίας Αργυροπούλου. Η παράσταση αρχίζει όταν ο ήλιος βάφει με τις πολύχρωμες ακτίνες του την αυλή του Χυτηρίου, που έχει μεταμορφωθεί σε μια αυλή της Αθήνας του Μεσοπολέμου χάρη στην πολύ πετυχημένη εικαστική επιμέλεια της Ελένης Σουμή. Διάσπαρτα στην αυλή του θεάτρου τα σκηνικά. Αντικείμενα εποχής σωστά τοποθετημένα, κάνουν ένα ονειρικό σκηνικό.

Φτώχεια, ανέχεια, οικονομική κρίση, πτώση ηθικών αξιών, ψυχική και ηθική καταρράκωση, παρακμή.

Η αυλή είναι ένας μικρόκοσμος. Οι ένοικοι των μικρών δωματίων ζουν και κινούνται στα στενά όρια της. Όλοι γνωρίζουν τα πάντα για τις ζωές των άλλων. Η αυλή είναι η επίγεια κόλασή τους.

Το κλασικό έργο του Παντελή Χορν γράφτηκε το 1921 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά έργα. Εκατό περίπου χρόνια μετά και το θέμα φαντάζει σύγχρονο, εξαιρετικά οικείο και τρομακτικά επίκαιρο.

Η νεαρή μοδίστρα Τούλα, το φιντανάκι (Αγγελική Παρδαλίδου) ερωτεύεται τον νεαρό, όμορφο, καιροσκόπο Γιάγκο (Παναγιώτης Καρμάτης) που ενώ της έχει υποσχεθεί γάμο, αρραβωνιάζεται την Εύα (Αλίκη Ζαχαροπούλου), προκειμένου να του εξασφαλίσει δουλειά ο πλούσιος εραστής της Γιαβρούσης (Μάνος Γερωνυμάκης). Η εγκυμοσύνη της Τούλας προκαλεί αναταράξεις στην μικρή αυλή.

Η κυρά Κατίνα (Μαρία Αντουλινάκη) μια γυναίκα «ελευθέρων ηθών» προθυμοποιείται να σώσει την τιμή της, με το αζημίωτο φυσικά. Οι γονείς της Τούλας, ο τίμιος πατέρας της και ταχυδρόμος Αντώνης (Κωνσταντίνος Νιάρχος) και η μητέρα της (Ευτυχία Αργυροπούλου) που υπογράφει και την σκηνοθεσία, έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Ένας φυσικός και ένας ηθικός θάνατος θα δώσουν το τέλος στην ιστορία μας.

Αυτός είναι ο μικρόκοσμος της μικρής αυλής. Άνθρωποι φτωχοί, που προσπαθούν να επιβιώσουν κυνηγώντας το χρήμα, με οποιοδήποτε τίμημα. Τα μόνα αγνά και αθώα πρόσωπα είναι το φιντανάκι και ο πατέρας της.

Η παράσταση «ευτύχησε» με την σκηνοθετική ματιά της Ευτυχίας Αργυροπούλου. Εμβαθύνει στα συναισθήματα, στις ψυχές των πρωταγωνιστών, μας παρασύρει, μας μεταφέρει στην μακρινή αυλή και μας κάνει να νιώσουμε ένα με τους ηθοποιούς. Να συγκινηθούμε με τα προβλήματα των ενοίκων.

H πλοκή του έργου παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις. Τις διακυμάνσεις αυτές ανέδειξε με την δραματουργία της η Ανοιξιά Μπουντζιούκα. Είδαμε σκηνές με δυνατό συναισθηματισμό, ειδικά μεταξύ της Τούλας και του πατέρα της.

Κεντρικό θέμα της παράστασης είναι ο ηθικός ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που πάντα επαναλαμβάνεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπροστά στην φτώχεια, την ανέχεια, αξίες όπως η τιμή μιας κοπέλας, η τιμιότητα ενός βιοπαλαιστή παύουν να υφίστανται.

Και ο έρωτας; Δυστυχώς και ο έρωτας πεθαίνει σε τέτοιες εποχές.

Εντύπωση μου προκάλεσε και ο αμοραλισμός των τριών γυναικών. Καμιά ηθική αξία δεν υπάρχει για αυτές. Μπροστά τους βλέπουν μόνο το χρήμα.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μοναδικές.

Η Αγγελική Παρδαλίδου είναι το γλυκό και αθώο φιντανάκι. Την είχα θαυμάσει και σε παλαιότερη εκπληκτική ερμηνεία της στην παράσταση Contractions, αλλά η εμφάνισή της στην παράσταση αυτή με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Δροσερή, αθώα, αεράτη κάνει όνειρα να φύγει με τον αγαπημένο της από την αυλή που την πνίγει. Βλέπει τα όνειρά της να καταστρέφονται. Και ακολουθεί τον δρόμο που όλη της την ζωή σιχαινόταν, προκειμένου να επιβιώσει.

Το όμορφο, χαρούμενο πρόσωπό της συννεφιάζει. Συναισθήματα χαράς, αγάπης, φόβου, λύπης, ενθουσιασμού, απογοήτευσης, τρυφερότητας, διαδέχονται το ένα το άλλο και καθρεφτίζονται στο πρόσωπό της. Ένας ακόμη δυνατός ρόλος της ταλαντούχας ηθοποιού μας με το πηγαίο και δυνατό ταλέντο στον οποίο ανταποκρίνεται με άριστα αποτελέσματα και δυνατή ερμηνευτική δεινότητα.

Ο Παναγιώτης Καρμάτης, ο θρασύς Γιάγκος, δεν αναγνωρίζει τις ευθύνες του για την κατάσταση της Τούλας. Σκληρός, απότομος, ψεύτης, ειρωνικός. Δεν υπολογίζει τα αισθήματα της κοπέλας που τον αγάπησε. Την προσβάλει και προχωρεί την ζωή του. Μια όμορφη σκηνική παρουσία και ερμηνεία.

Η Αλίκη Ζαχαροπούλου είναι μία δυναμική γυναίκα, που εκτός από τα θέλγητρά της διαθέτει και ένα κοφτερό μυαλό, που την οδηγεί να μην βρίσκει εμπόδια στο δρόμο που έχει χαράξει προκειμένου να βγει από την φτώχεια και το οικονομικό της αδιέξοδο. Ενδιαφέρουσα και πληθωρική ερμηνεία.

Η Μαρία Αντουλιδάκη είναι η κυρά Κατίνα. Η ιδιοκτήτρια και αρχηγός της αυλής. Είναι αυτή που κινεί τα νήματα και οδηγεί τις ζωές των υπολοίπων. Μια γυναίκα προαγωγός, που έχει για θεό της μόνο το χρήμα και απαιτεί πάντα αμοιβή για τις υπηρεσίες της. Στο πρόσωπο της Τούλας βρίσκει το επόμενο θύμα της. Με τον τόνο της φωνής της, την πληθωρική της παρουσία, την ψυχρότητα που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους, δίνει μία δυναμική στην παράσταση και αφήνει έντονα το στίγμα της. Μια εξαιρετική ερμηνεία που σε καθηλώνει .

Η Ευτυχία Αργυροπούλου, η σκηνοθέτης της παράστασης, κράτησε για τον εαυτό της τον ρόλο της μάνας της Τούλας. Μιας μάνας που κάνει όνειρα για την κόρη της, τα βλέπει να ανατρέπονται και ρίχνει το φταίξιμο για την κακή της τύχη στον ήσυχο και τίμιο άνδρα της. Είναι ίσως το πιο δραματικό πρόσωπο της παράστασης. Οι κακουχίες και οι αναποδιές της ζωής της την έχουν κάνει απότομη και σκληρή. Κινείται με σκηνική άνεση και μας χαρίζει μια όμορφη ερμηνεία.

Ο Μάνος Γερωνυμάκης στο ρόλο του πλούσιου Γιαβρούση. Ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι με το χρήμα μπορεί και αγοράζει ανθρώπους που βρίσκονται σε οικονομική δυσκολία. Ένας ταλαντούχος ηθοποιός με ερμηνευτική βαρύτητα.

Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος είναι ο τίμιος βιοπαλαιστής και πατέρας της Τούλας. Ένα ακόμη τραγικό πρόσωπο. Αναγκάζεται να προβεί σε πράξη ενάντια στα πιστεύω του, προκειμένου να σώσει την αξιοπρέπεια της οικογένειάς του, την οποία αγαπά και θέλει να προστατεύσει. Η μοίρα έχει όμως κάνει τα δικά της σχέδια. Μια πολύ φυσική και όμορφη παρουσία σε μια εκφραστική και συγκινητική ερμηνεία.

Μια άκρως ενδιαφέρουσα και ποιοτική παράσταση που σας προτείνω να απολαύσετε τα βράδια του καλοκαιριού.

Tαυτότητα Παράστασης
Συγγραφέας: Παντελής Χορν
Σκηνοθεσία: Ευτυχία Αργυροπούλου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μαρία Αντουλινάκη, Ευτυχία Αργυροπούλου, Μάνος Γερωνυμάκης, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Παναγιώτης Καρμάτης, Κωνσταντίνος Νιάρχος, Αγγελική Παρδαλίδου
Δραματουργία: Ανοιξιά Μπουντζιούκα
Εικαστική Επιμέλεια ,Σκηνογραφία, Ενδυματολογία: Ελένη Σουμή
Μουσική σύνθεση: Νίκος Κουβαρδάς
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Φώτης Μήτσης
Β. Σκηνοθέτη: Ηλιάννα Μπουζάνη, Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Οργάνωση Παραγωγής: Life n Art

info
Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 15 €, 10 € (ανέργων), 5 € (ατέλεια)
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη
Ώρα: 20:00

Χώρος Παραστάσεων: Θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ (Αυλή)
Ιερά Οδός 44, Γκάζι – Δίπλα στο Μετρό Κεραμικός
τηλ. 210 3412313 – http://www.chytirio.gr
Προπώληση εισιτηρίων πραγματοποιείται τηλεφωνικά ή στο Ταμείο του Θεάτρου
http://www.chytirio.gr/page/tickets

 

Advertisements

O Eυαγγελισμός της Κασσάνδρας του Δημήτρη Δημητριάδη

Στην αίθουσα χορού του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου Μπάγκειον στην Ομόνοια παρακολούθησα μια εντυπωσιακή και άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση, βασισμένη στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας».

Μία εκδοχή της μυθολογίας για την Κασσάνδρα θέλει τον θεό Απόλλωνα ερωτευμένο μαζί της, να αγωνίζεται για να την κατακτήσει – σαν παλαιστής, τυλίγοντάς την με τον αέρα της γοητείας του και να ζητά να του δοθεί, με αντάλλαγμα την τέχνη της μαντικής. Η Κασσάνδρα δέχθηκε, αλλά πάτησε τη συμφωνία με τον θεό. Ενώ, δηλαδή, εκείνος της έδωσε το χάρισμα, εκείνη αρνήθηκε να ενωθεί μαζί του. Και ο Απόλλωνας έφτυσε στο στόμα της – ένα τελευταίο φιλί – για να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της. Το χάρισμα της μαντικής παρέμεινε, όχι όμως της πειθούς.

Στην κατά Δημήτρη Δημητριάδη παράσταση «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» ο μύθος αντιστρέφεται. Η Κασσάνδρα αντιλαμβάνεται ότι είναι λάθος να αρνείται ο άνθρωπος τον έρωτα και το πάθος του. Ο συγγραφέας την δείχνει να δέχεται τον έρωτα του Απόλλωνα και να δένεται μαζί του. Τώρα είναι ένα πρόσωπο που πια δεν ευαγγελίζεται καταστροφές. Αντιθέτως. Ευαγγελίζεται την επικράτηση του έρωτα και την επερχόμενη αυτοκρατορία του πόθου. Η Κασσάνδρα αρνιέται όλα όσα είχε μνημονεύσει στο παρελθόν και προβλέπει την επικράτηση του πόθου, της σεξουαλικής ικανοποίησης στην ζωή του ανθρώπου. Πιστεύει ότι το μέλλον είναι να ζεις το παρόν.

«Ποτέ να μην αρνείστε σ’ εκείνον που ποθεί, εκείνο που ποθεί»

Ο Θάνο Σαμαράς στην πρώτη του θεατρική σκηνοθεσία εντυπωσιάζει. Έχοντας την ευθύνη όλης της παράστασης, (σκηνοθεσία, κίνηση, σκηνικό, κοστούμια, φωτισμό και ηχητικό σχεδιασμό) μας παραδίδει μία άρτια εικαστική σύνθεση που γοητεύει.

 

Μία επιβλητική πολυπρισματική κατασκευή που κατάλληλα στην αρχή μας δίνει την αίσθηση πολλών καθρεφτών δεσπόζει στον χώρο, όπου βλέπουμε πολλαπλά είδωλα της πρωταγωνίστριας Έλλης Τρίγγου, με το είδωλο που δημιουργείται στην οροφή να κεντρίζει την προσοχή μας.

«Κρυστάλλινα ρόδα πορφυρά από αίμα παρθένας»

Η νεαρή και ταλαντούχα Έλλη Τρίγγου ξεδιπλώνει το υποκριτικό της ταλέντο και μας συγκινεί, μαγνητίζει το βλέμμα μας, γοητεύει, εκπλήσσει, προβληματίζει. Ένα αστέρι ανατέλλει. Εκπληκτική και στην πολύ δύσκολη κινησιολογία που απαιτεί η σκηνοθεσία.

«Είμαστε το τίποτα για να γίνουμε κάτι»

Στην αρχή της παράστασης εμφανίζεται με μία εντυπωσιακή μακριά κάπα και ένα χρυσό σκάφανδρο. Το έντονο χρώμα καθρεφτίζει το είδωλό της στο πρίσμα των καθρεφτών, δίνοντάς μας πολλαπλά πολύχρωμα είδωλα και δημιουργώντας ένα εικαστικό ποίημα.

Σταδιακά απαλλάσσεται από τα βαριά ρούχα της, σαν να θέλει να ξεγυμνώσει την ψυχή της και το σώμα της από τις μέχρι τώρα ψεύτικες πεποιθήσεις που ευαγγελιζόταν και μάντευε για την ζωή και της βάραιναν την ψυχή.

Μια καθηλωτική εικαστική παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ.

Έως 11 Ιουνίου στο Μπάγκειον.

 

Της Βίβιαν Μητσάκου

Ταυτότητα Παράστασης

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» του Δημήτρη Δημητριάδη
Με την Έλλη Τρίγγου

Σκηνοθεσία, κίνηση, σκηνικό, κοστούμια, φωτισμοί, σχεδιασμός ήχου: Θάνος Σαμαράς
Βοηθός σκηνοθέτη Κυβέλη Δραγούμη
Δραματουργία: Έρι Κύργια.
Συνεργάτης στη διδασκαλία κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Προβολή-Επικοινωνία: Μαρία Αδαμοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής: Λία Κίκερη / ΕΩΣ – ΑΜΚΕ
Παραγωγή: Θοδωρής Παναγιωτόπουλος
photo Bonelli Arte

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21.15, έως 11 Ιουνίου στο Μπάγκειον.

 

 

Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο

Kρατώντας ένα ποτήρι sagria στο χέρι και κοιτώντας με απορία τα δύο ροζ post-it σε σχήμα καρδούλας που μου έδωσαν στο ταμείο, περιμένω να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση των Duncun Macmillan και Jonny Donahoe «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα». Μια υπέροχη μουσική πλημμυρίζει την αίθουσα του Θεάτρου Tempus Verum – Εν Αθήναις.

To έργο παίζεται για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, έχοντας στο ενεργητικό της και μια πετυχημένη περιοδεία. H Iόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης έκαναν την προσαρμογή του έργου στο γυναικείο φύλο και στην ελληνική πραγματικότητα.

Η σκηνή άδεια και η νεαρή ηθοποιός, Μελίνα Θεοχαρίδου, εμφανίζεται. Σε όλη την διάρκεια της παράστασης τα φώτα παραμένουν ανοιχτά.

Η Μελίνα Θεοχαρίδου είναι ένα κοριτσάκι 7 ετών, όταν πληροφορείται ότι η μητέρα της προσπάθησε να δώσει τέλος στην ζωή της. Τότε ήταν που αποφάσισε και άρχισε να γράφει μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις, θέλοντας να βοηθήσει την μητέρα της. Το κορίτσι μεγαλώνει, μπαίνει στην εφηβεία, πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, ερωτεύεται, παντρεύεται, περνώντας συνεχώς από το φως στο σκοτάδι. Από την απελπισία στην ελπίδα. Και τώρα εδώ μπροστά μας, μας διηγείται την ζωή της.

Η σκηνοθεσία ανήκει στην Ιόλη Ανδρεάδη. Ευρηματική, διαδραστική και πρωτότυπη. Σαν θεατές συμμετέχουμε στην παράσταση διαβάζοντας από τις ροζ καρδούλες «τα ωραία πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις». Και ορισμένοι θεατές συν-πρωταγωνιστούν. Είναι μία ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία.

«Αν ζήσεις πολλά χρόνια και δεν γνωρίσεις λύπη ποτέ, τότε να ξέρεις πως η ζωή σου ξοδεύτηκε αδιάφορα».

Η Μελίνα Θεοχαρίδου είναι ένα θεσπέσιο πλάσμα. Διακρίνω μία παιδική αφέλεια και μία αφοπλιστική ειλικρίνεια  στις κινήσεις της, στην ερμηνεία της. Μοιάζει με μία αιθέρια οπτασία, καθώς τρέχει από την μια πλευρά της σκηνής στην άλλη. Μας διηγείται την ιστορία της και μας παρασέρνει στους γρήγορους ρυθμούς της παράστασης. Καλεί τους θεατές να πρωταγωνιστήσουν μαζί της και το κάνει με μία μοναδική ικανότητα που κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί.

Όσα δύσκολα και αν μας συμβούν, εμείς έχουμε τόσα υπέροχα πράγματα για τα οποία πρέπει να ζήσουμε. «Να κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα γυμνοί» ακούω την φωνή μου, όταν η Μελίνα φωνάζει το δικό μου αριθμό που είναι γραμμένος στο ροζ post που κρατώ στα χέρια μου.

Το έργο θίγει το θέμα της κατάθλιψης και της αυτοχειρίας. Δύο σοβαρά προβλήματα που απασχολούν έντονα την σημερινή κοινωνία. Η ανεργία των νέων, η οικονομική κρίση, η αποξένωση των ανθρώπων είναι πια καθημερινά προβλήματα.

Και η παράσταση αυτή, με την ωραία προσαρμογή στην ελληνική πραγματικότητα από τους Ιόλη Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη, την ευρηματική σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη και την αυθόρμητη, φυσική ερμηνεία της Μελίνας Θεοχαρίδου, μας δείχνουν πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και για τα οποία αξίζει να αγωνιστούμε και να συνεχίσουμε να ζούμε. Να προσπαθήσουμε να βγούμε από τον σκοτεινό μονοπάτι της κατάθλιψης και να οδηγήσουμε την ζωή μας στο φως.

Μια παράσταση ύμνος για την ζωή. Χαρείτε την.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος

Προσαρμογή κειμένου: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης

Σκηνοθεσία – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη

Σκηνικός χώρος – Κοστούμι: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμός: Χριστίνα Θανάσουλα

Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ

Tempus Verum – Εν Αθήναις Ιάκχου 19,Γκάζι, τηλ.: 2103425170

 

Ερμηνεύει η Μελίνα Θεοχαρίδου

“Ο Γιος μου, Νικόλαος Μάντζαρος” της Χρύσας Σπηλιώτη

Πρωτότυπη και έξυπνη η ιδέα των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη να παρουσιάσουν στο θεατρόφιλο κοινό τους επτά μονολόγους για σπουδαίους άνδρες, μέσα από την ματιά της μητέρας τους. Επτά σκηνοθέτες, επτά παραστάσεις, στηριγμένες πάνω σε επτά βιογραφίες. Επτά μάνες μιλάνε για τους γιους τους. Επτά γυναίκες ηθοποιοί παρουσιάζουν επτά μονολόγους απλών γυναικών που μιλάνε για τα παιδιά τους, που εμείς γνωρίσαμε ως άντρες σπουδαίους και διακεκριμένους, που έλαμψαν με την προσωπικότητα, το έργο, την ευφυΐα, το ταλέντο, την τέχνη ή την επιστήμη τους (Καβάφης, Μάντζαρος, Σολωμός, Συγγρός, Μακρυγιάννης, Ψυχάρης, Μέγας Αλέξανδρος). Επτά σημαντικοί άντρες του παρελθόντος που η ζωή και το έργο τους παραμένει ακόμα πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους, μέσα από μια γυναικεία ματιά.

Απόψε θα παρακολουθήσω τον μονόλογο «Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος» της Χρύσας Σπηλιώτη σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου, με πρωταγωνίστρια την Χρύσα Σπηλιώτη στο ρόλο της Ρεγγίνας Μάντζαρου.

Η Ρεγγίνα στέκει εκεί μέσα στην ολόχρυση κορνίζα του τάφου της. Όλο σκέρτσο, νάζι και αινιγματικά χαμόγελα. Ξαφνικά πετάγεται έξω. Θέλει να μας πει πολλά. Ξαναγεννιέται για λίγο και αρχίζει να μας διηγείται την ιστορία του γιου της, του γνωστού-άγνωστου Νικόλαου Μάντζαρου, που γνωρίζουμε μόνο σαν συνθέτη του εθνικού μας ύμνου και για την πασίγνωστη «Ξανθούλα» του. Θέλει να μας πει την ιστορία της οικογένειά της, την προσωπική της μοναξιά, ιστορίες για τον άπιστο σύζυγό της, την φλόγα της επανάστασης που ανάβει σιγά – σιγά.

Κέρκυρα. 1795. Η νεαρή Ρεγγίνα Τουρίνη Μάντζαρου, ποιήτρια και μουσικός, παντρεμένη με τον αριστοκρατικής καταγωγής δικαστή, Ιάκωβο Xαλικιόπουλο Μάντζαρο, αποκτά το τρίτο της παιδί. Είναι αγόρι. Ο Νικόλαος Μάντζαρος. Ο Νικολέτος της. Tα δύο προηγούμενα παιδιά της, την Ιωάννα και την Αντζολέτα Ροζίνα, δεν τα χάρηκε. Η πεθερά της η οποία την αντιπαθούσε είχε αναλάβει να διαπαιδαγωγήσει η ίδια τα δυο νεαρά κορίτσια.

«Το να μορφώνεις γυναίκα, είναι σα να δίνεις ξουράφι στα χέρια της μαϊμούς».

Η Ρεγγίνα Μάντζαρου μέσα από την διήγησή της μας οδηγεί σε μονοπάτια γεμάτα φωτιά. Πάνω στο ηφαίστειο της Γαλλικής και της Ελληνικής επανάστασης. Βρισκόμαστε στην Κέρκυρα, πρωτεύουσα των Ιονίων νήσων όπου εναλλάσσονται οι ξένοι κατακτητές.

Οι Επτανήσιοι δεν νιώθουν ακόμα Έλληνες, η κουλτούρα και οι επιρροές είναι καθαρά δυτικές και οι αριστοκράτες συνεργάζονται ποικιλοτρόπως με τον εκάστοτε δυνάστη. Ο Μάντζαρος όχι μόνο ανήκει στην αριστοκρατική τάξη αλλά μετέχει και έμμεσα στις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν γραμματέας του Γενικού Εισαγγελέα του Κράτους που είναι ο πατέρας του.

Η μητέρα του προσπαθεί να εμφυσήσει τον γιο της την αγάπη για την μουσική, για την ζωή, αψηφώντας τις δυσκολίες που συναντά μέσα σε μια πολύ συντηρητική κοινωνία. Γίνεται η πρώτη του δασκάλα στο πιάνο.

Ο Μάντζαρος γράφει για πρώτη φορά στην ιστορία ελληνική όπερα, συνδέεται φιλικά με τον Διονύσιο Σολωμό μελοποιεί πάρα πολλά ποιήματά του, ο ένας πλάθει τον άλλον και η εποχή και τους δυο. Φιλόδοξος, αρχικά διψάει για καταξίωση, η διεθνής καριέρα τον καλεί μα εκείνος τελικά αρνείται τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Ωδείο της Νάπολης και εργάζεται αποκλειστικά στην Κέρκυρα. Όλη του τη ζωή δηλώνει ερασιτέχνης –γιατί για έναν αριστοκράτη είναι ντροπή να ασχολείται επαγγελματικά με τις Τέχνες – και δεν δέχεται ποτέ χρήματα για τη μουσική. Συνθέτει ασταμάτητα αφήνοντας τεράστιο έργο –σχεδόν άγνωστο στο πλατύ κοινό με εξαίρεση τον Ύμνο. Διδάσκει ακαταπόνητα πλάθοντας καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, δημιουργεί τη Φιλαρμονική ορχήστρα της Κέρκυρας .

«Εγώ το μόνο που ‘κανα ήτανε να τον αφήνω λεύτερο να χαίρεται, μέχρι τσι πατουσίτσες του».

Το κείμενο είναι της Χρύσας Σπηλιώτη. Ένα κείμενο ποιητικό, γεμάτο πολύχρωμες εικόνες, μεστό, γεμάτο πάθος και αγάπη για την ζωή. Ένα κείμενο συγκινητικό, που εναλλάσσει την συγκίνηση με το χαμόγελο και το χιούμορ. Μέσα από τις σελίδες του περνά και η ιστορία ολόκληρη των Επτανήσων. Η Χρύσα Σπηλιώτη έχει σκύψει με πολύ μεγάλο σεβασμό στη ζωή του μεγάλου μας μουσουργού και της ως τώρα άγνωστης ζωής της μητέρας του. Άγνωστες πτυχές έρχονται στην επιφάνεια.

Η σκηνοθεσία του Αυγουστίνου Ρεμούνδου είναι ανάλαφρη κα ουσιαστική. Κατορθώνει να περάσει μπροστά από τα μάτια μας σαν κινηματογραφική ταινία μια προσωπική ιστορία και μια ταραγμένη εποχή των Επτανήσων . Εικόνες περνούν «από μπροστά» μου και αισθάνομαι ότι ζω την Κέρκυρα του δεκάτου ενάτου αιώνα, με τις χαρές και τις πίκρες της, τον πόθο για ελευθερία.

Μία τεράστια χρυσή κορνίζα δεσπόζει στην σκηνή και στην άκρη της κρέμονται λουλούδια, που αλλάζουν χρώμα, χάρη στους υπέροχους φωτισμούς του Βαγγέλη Μούντριχα. Άκρως θεατράλε το σκηνικό της Τόνιας Αβδελοπούλου.

Υπέροχη μουσική από άριες που έχει μελοποιήσει ο Νικόλαος Μάντζαρος, αιχμαλωτίζει ευχάριστα την ακοή μας. Η μουσική επιμέλεια- επεξεργασία ανήκει στο Νικόλα Καρίμαλη.

Η Χρύσα Σπηλιώτη έχει μια τεράστια  υποκριτική δεινότητα. Μας γοητεύει, μας καθηλώνει με την απίστευτης ομορφιάς σκηνική της παρουσία. Χορεύει, σιγοτραγουδάει, θυμώνει, χαμογελάει, μεταπηδά από την συγκίνηση στο χιούμορ, χρησιμοποιώντας το κερκυραϊκό ιδίωμα, το οποίο σαν γάργαρο νερό, κάνει το κείμενο πιο απολαυστικό. Έχει μία παιδική αφέλεια, έναν αυθορμητισμό. Η τρυφερότητα της μάνας για το παιδί της, που φαίνεται και στα μάτια της ακόμη, με συγκινεί. Ακόμη και η απογοήτευσή της, όταν ο γιος απομακρύνεται από κοντά της, έχει μια γλυκύτητα. Δεν βαρυγκωμάει. Το παιδί της νοιάζεται. Επιθυμεί να είναι μόνο ευτυχισμένο.

Ερμηνεύει και όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στο κείμενο. Τον καταπιεστικό, άπιστο, τσιγκούνη για την οικογένεια, αλλά απλοχέρη για τις ερωμένες του σύζυγό της, την δεσποτική πεθερά της. Βλέπουμε τον γλυκό επαναστάτη Άγγελο που τις θυμίζει ότι είναι ακόμη γυναίκα ερωτεύσιμη, ακούμε τα βήματά της να αντηχούν στα στενά καντούνια της Κέρκυρας, καθώς τρέχει, θέλοντας να απομακρυνθεί έστω για λίγο, από το σπίτι που την πνίγει. Χαιρόμαστε το καρναβάλι, σαν να είμαστε εκεί.

Το φόρεμά της απλό, αλλά εντυπωσιακό και αρχοντικό, με την ίδια τσάντα να το συνοδεύει. Δημιουργία της Τόνιας Αβδελοπούλου.

Μια ξεχωριστή παράσταση, με μία απολαυστική Χρύσα Σπηλιώτη. Για λίγες ακόμη παραστάσεις. Προλαβαίνετε να το απολαύσετε και να το χαρείτε.

Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Χρύσα Σπηλιώτη
Σκηνοθεσία: Αυγουστίνος Ρεμούνδος
Μουσική: Νικόλαος Μάντζαρος
Μουσική επιμέλεια/ Επεξεργασία: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr)
Σκηνικά / Κοστούμια: Τόνια Αβδελοπούλου
Χορογραφία: Μάτα Μάρρα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίνα Ντούνη
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Video: Νικήτας Χάσκας
Αφίσα: Δημήτρης Ζουγκός
Παραγωγή: Πολυχώρος Vault

Ερμηνεία: Χρύσα Σπηλιώτη
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πληροφορίες – κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

O Συλλέκτης του John Fowles

Ο Συλλέκτης είναι το πρώτο μυθιστόρημα του John Fowles, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους πεζογράφους. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα.

O Tζων Ρόμπερτ Φώουλς είναι Άγγλος λογοτέχνης (31/3/1926 – 5/11/2005). Κινούνταν ανάμεσα στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό. Στα γραπτά του έχει επηρεαστεί από τους Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Άμπερτ Καμύ.

Άρχισε να γράφει τον Συλλέκτη (The Collector) στα τέλη του 1960. Μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου του, το δούλεψε για έναν ακόμη χρόνο. Τελικά το βιβλίο εκδόθηκε το 1963.

Το 1965 διασκευάστηκε και γυρίστηκε η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία από τον William Wyler, με τους Terrence Stamp και την Samantha Eggar.

Στο θεατρικό πολυχώρο Vault παίζεται η παράσταση σε μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία Μαριλένας Παναγιωτοπούλου και σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Το έργο είχε πρωτοπαρουσιαστεί στην Ελλάδα το 2001 με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και την Μαρίνα Καλογήρου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.

Η σκηνή του θεάτρου Vault είναι γεμάτη γλάστρες με φυτά. Ανάμεσα έχουν τοποθετηθεί διαφανείς προθήκες με συλλογές από πολύχρωμες πεταλούδες και στο κέντρο ένα μικρό διάφανο κλουβί – φυλακή. Το σκηνικό ανήκει στον Γιώργο Λύντζερη.

O Frederick Clegg, τραπεζικός υπάλληλος, με ταπεινή καταγωγή είναι συλλέκτης πεταλούδων. Ξαφνικά κερδίζει στην λοταρία ένα υπέρογκο ποσό. Εγκαταλείπει την δουλειά του και αγοράζει ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι στην εξοχή. Από καιρό παρακολουθούσε την όμορφη Μiranda. Μια κοπέλα με αριστοκρατική καταγωγή και φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών. Στο απόμερο αυτό σπίτι του με τον όμορφο κήπο αιχμαλωτίζει την Μιράντα πιστεύοντας ότι θα μπορέσει να την κάνει να τον ερωτευτεί.

Το κείμενο έχει ένταση, αγωνία, σασπένς, τραγικές κορυφώσεις, ψυχολογικές εντάσεις, τις οποίες ανέδειξε με μοναδική δεξιοτεχνία ο σκηνοθέτης  Ένκε Φεζολλάρι. Κάνει μια καταβύθιση στις σκοτεινές και δαιδαλώδεις διαδρομές ενός ιδιόρρυθμου και αρρωστημένου μυαλού, με έντονες ψυχικές αυξομειώσεις. Ο ίδιος έχει την επιμέλεια της υπέροχης μουσικής, που αρχίζει από όπερα και καταλήγει σε country. Oι έντονες αυξομειώσεις του ήχου, δημιουργούν στον θεατή μία ένταση. Σε αυτό βοηθούν και οι πολύ χαμηλοί φωτισμοί του.

Ο νεαρός Φρέντερικ αφήνει την συλλογή άψυχων αντικειμένων και καταπιάνεται εμμονικά με την συλλογή έμψυχων. Η Μιράντα είναι η πιο λαμπερή πεταλούδα της συλλογής του. Ή μήπως όχι μόνο η Μιράντα;

Αρχικά φέρεται ευγενικά, με τρυφερότητα και αγάπη στην αγαπημένη του Μιράντα. Είναι γλυκός, περιποιητικός, φαίνεται ερωτευμένος μαζί της και χωρίς να το καταλάβουμε, τολμώ να πω ότι μας γίνεται συμπαθής. Η Μιράντα αναστατωμένη, ανήσυχη, προσπαθεί να «πάει με τα νερά» του. Μας ξεγελά ότι αναπτύσσεται το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Το ψυχολογικό δηλαδή φαινόμενο κατά το οποίο ο όμηρος εκφράζει θετικά συναισθήματα προς τον απαγωγέα του. Αυτή όμως προσπαθεί να βρει τρόπο να απελευθερωθεί, να βρει τρόπους να διαπραγματευθεί την απελευθέρωσή της. Συνεχώς αλλάζει τρόπους τακτικής, χωρίς φανερό αποτέλεσμα.

Μια διαμάχη αρχίζει ανάμεσα στις διαφορετικές επιθυμίες και επιδιώξεις θύτη και θύματος.

Παιδικά τραύματα που στιγμάτισαν την ζωή του Φρέντερικ  βγαίνουν στην επιφάνεια. Μένοντας από πολύ μικρός μόνος στη ζωή, μεγάλωσε με την θεία του και την ανάπηρη ξαδέλφη του. Δεν μπόρεσε ποτέ να ενταχτεί κοινωνικά. Η διαφορά των κοινωνικών τάξεων θύτη και θύματος είναι ολοφάνερη.

Ο συλλέκτης είναι μία παράσταση που απαιτεί υψηλές υποκριτικές ικανότητες, τις οποίες διαθέτουν και οι δύο πρωταγωνιστές.

Τρομακτικές οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του Γιώργου Παπαπαύλου. Αρχικά ήρεμος, χαμηλών τόνων, ευγενικός μας ξεγελά. Με την ροή της παράστασης γίνεται αμήχανος, νευρικός, η ψυχολογικά διαταραγμένη προσωπικότητα του μας τρομάζει. Το μάτι του θολώνει, όπως θολώνει και το μυαλό του. Υπερδραστήριος, εκδικητικός, κακός, αντικοινωνικός, εμμονικός. Δυνατή ερμηνευτική δεινότητα και σκηνική παρουσία του Γιώργου Παπαπαύλου που εντυπωσιάζει.

Η Πολυξένη Μυλωνά είναι φοβισμένη, εύθραυστη, ευαίσθητη, με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και μηχανεύεται τρόπους διάσωσής της. Μας εκπλήσσει με την ερμηνεία της.

Είναι ο Φρέντερικ ένας ψυχικά άρρωστος ή είναι ένας αρρωστημένος serial killer;

Mια παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ. Φεύγοντας βγήκα από το θέατρο προβληματισμένη για το πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η ψυχική ασθένεια.

Της Βίβιαν Μητσάκου

 

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση – Δραματουργική Επεξεργασία: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Δραματολόγος: Ναταλί Μηνιώτη
Μουσική Επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δάφνη Λιανάκη
Βοηθός Σκηνογράφου: Ανθή Παρασκευά – Βελουδογιάννη
Επιστημονική Σύμβουλος – Εγκληματολόγος: Κάτια Σωτηρίου
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Red Moonlight Productions

Ερμηνεύουν: Γιώργος Παπαπαύλου, Πολυξένη Μυλωνά

«Αλέξης Zορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη έχει τον τίτλο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Το έργο δημοσιεύτηκε το 1946. Συγκαταλέγεται στα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών, σύμφωνα με έκθεση που συντάχθηκε το 2002 από την Νορβηγική Λέσχη του Βιβλίου. Μεταφέρθηκε με τεράστια επιτυχία στην μεγάλη οθόνη (Άντονυ Κουίν στον ρόλο του Ζορμπά) και κατέκτησε 3 βραβεία Όσκαρ και η μουσική του Μίκυ Θεοδωράκη έκανε γνωστή την Ελλάδα  στα πέρατα του κόσμου.

Κεντρικός ήρωας ο Ζορμπάς, ένα υπαρκτό πρόσωπο, μια εμβληματική μορφή, που ο συγγραφέας γνώρισε στον Πειραιά. Από την συνάντηση αυτή ξεκινά και η παράσταση Αλέξης Ζορμπάς σε μοναδική διασκευή Θανάση Παπαθανασίου  και Μιχάλη Ρέππα και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

Η συνάντηση του συγγραφέα με τον Ζορμπά υπήρξε καταλυτική. Ο Καζαντζάκης γοητεύτηκε από τον ελεύθερο, φιλοσοφημένο, αντισυμβατικό χωρίς άγχη τύπο, μια ακατέργαστη μεγάλη ψυχή και τον προσέλαβε σαν επιστάτη στο λιγνιτωρυχείο του στην Κρήτη. Μια πραγματική φιλία γεννιέται μεταξύ των δύο ανδρών.

Ύστερα από την επιτυχία που γνώρισε στη περιοδεία που τον ταξίδεψε σε όλα τα Φεστιβάλ της Ελλάδας, όπου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, η μορφή – θρύλος του Αλέξη Ζορμπά, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου ΒΕΜΠΟ, από τις Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη, με την αυθεντική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που έκανε την Ελλάδα  παγκοσμίως γνωστή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη μας και έχει χορευτεί από ανθρώπους όλων των εθνικοτήτων, καθώς η μουσική οδηγεί τα βήματά της ψυχή τους.

«Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη·μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; Ο νους του»

Στη σκηνή ζωντανεύει με μια νέα δημιουργική ματιά και ένα ανεπανάληπτο τρόπο ο «μοναδικός διάλογος ενός καλαμαρά και ενός μεγάλου ανθρώπου του λαού, διάλογος μεταξύ του δικηγόρου Νου και της μεγάλης ψυχής του λαού», όπως αναφέρει ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης για τη διαχρονική φιλία του με τον Ζορμπά.

Τον Ζορμπά ενσαρκώνει ο Γρηγόρης Βαλτινός . Ο ρόλος ταιριάζει γάντι στον μεγάλο μας ηθοποιό.  Άλλος ένας ρόλος που θα σημαδέψει την καριέρα του. Εντυπωσιακός, ασυγκράτητος, επιβλητικός. Απλά υπέροχος.

«Δεν είσαι ελεύθερος. Απλώς τα λουριά σου είναι πιο χαλαρά από των άλλων»

Στον ρόλο του Καζαντζάκη ο Μέμος Μπεγνής. Σε μία καταπληκτική, φυσική, ερμηνεία. Σοβαρός, μετρημένος.

Οι δύο άνδρες (Γρηγόρης Βαλτινός – Μέμος Μπεγνής) έχουν μία εκπληκτική χημεία επί σκηνής.

Την θρυλική Μαντάμ Ορτάνς ερμηνεύει η Ταμίλα Κουλίεβα. Η μαντάμ Ορτάνς, μια γυναίκα ελεύθερη, μεγάλη πια, που έχει ζήσει την ζωή της, διατηρεί ένα μικρό πανδοχείο στη Κρήτη, όπου μένουν ο Καζαντζάκης και ο Ζορμπάς. Ο Ζορμπάς την αγάπησε και την παντρεύτηκε λίγο πριν πεθάνει. Η Ταμίλα Κουλίεβα έχει μια πολύ όμορφη σκηνική παρουσία. Κινείται άνετα και κλέβει την παράσταση.

Ο Νίκος Βερλέκης, λεβέντης σθεναρός και με εντυπωσιακή ερμηνεία.

Η Ναταλία Δραγούμη, η χήρα του χωριού, που πέφτει θύμα της ανδροκρατούμενης κρητικής κοινωνίας, των προκαταλήψεων, του κουτσομπολιού του χωριού και της αντίληψης ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άνδρες. Μία εκπληκτική, μεστή  ερμηνεία της Ναταλίας Δραγούμη.

Ο Τάκης Παπαματθαίου, στο ρόλο του τρελού είναι απολαυστικός μέσα στην αφοπλιστική αφέλειά του.

Όλος ο πολυμελής θίασος παρουσίασε μία άρτια σκηνική παρουσία.

Η παράσταση είναι μία πανάκριβη και εντυπωσιακή υπερπαραγωγή. Ακριβώς 60 χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, ενός από τους μεγαλύτερους έλληνες συγγραφείς των νεότερων χρόνων. Το 2017 είναι έτος Καζαντζάκη.

Τα υπέροχα σκηνικά είναι του σκηνογράφου Μανόλη Παντελιδάκη. Μετακινούνται διαρκώς και μας μεταφέρουν στην Κρήτη του Μεσοπολέμου.

Τις θαυμάσιες χορογραφίες επιμελείται ο Δημήτρης Παπάζογλου.

Τα κοστούμια είναι της ενδυματολόγου Ντένης Βαχλιώτη. Κοστούμια εποχής.

Η ενορχήστρωση ανήκει στον Αλέξη Πρίφτη.

Ιδανικοί οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Η σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Ο κ.Φασουλής έχει δώσει μεγάλο βάρος στην ελεύθερη προσωπικότητα του Ζορμπά, σε έναν άνθρωπο που δεν φοβάται τίποτα, έχει φιλοσοφήσει μέσα από τις περιπλανήσεις του την ζωή, ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του και αυτό εντυπωσιάζει τον νεαρό διανοούμενο. Δεν ήθελε, όπως μας είπε στην συνέντευξη τύπου, να δημιουργήσει μία φολκλόρ παράσταση και δεν χρησιμοποίησε την κρητική διάλεκτο. Η παράσταση κινείται με γρήγορους ρυθμούς και δεν σε αφήνει να πλήξεις.

Μοναδική στιγμή όταν ο συγγραφέας ζητά από τον Ζορμπά να του μάθει να χορεύει. Το θέατρο σείστηκε από τα χειροκροτήματα και την ψυχική ανάταση.

Mια εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα παράσταση. Χαρείτε την!

Ταυτότητα Παράστασης

Συγγραφέας: Νίκος Καζαντζάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Διασκευή: Θανάσης Παπαθανασίου- Μιχάλης Ρέππας
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Χορογραφίες:Δημήτρης Παπάζογλου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Artwork:Κάρολος Πορφύρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παύλος Σαχπεκίδης
Επιμέλεια μακιγιάζ φωτογράφισης:ΒίναΕυστρατιάδου

Πρωταγωνιστούν:

Γρηγόρης Βαλτινός, Ταμίλα Κουλίεβα, Μέμος Μπεγνής, Ναταλία Δραγούμη, Ρένος Ρώτας, ο Τάκης Παπαματθαίου και ο Νίκος Βερλέκης
Στέλλα Γκίκα, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιώργος Παράσχος, Άννα Μονογιού

Συμμετέχουν αλφαβητικά οι:

Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Βασίλης Ζαϊφίδης, Βασίλης Λέμπερος, Αλεξία Μουστάκα, Αρετή Πασχάλη, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, ΜαριαλέναΡοζάκη, Αλέξανδρος Σιάτρας, Γιώργος Τσούρμας, ΝικορέστηςΧανιωτάκης, Χριστίνα Ψάλτη

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις ΑφοιΤάγαρη

Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη

Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία, 6946507792

Χώρος: Θέατρο ΒΕΜΠΟ
Καρόλου 18, Πλατεία Καραϊσκάκη
(Σταθμός μετρό Μεταξουργείου)

Πρεμιέρα: 20 Οκτωβρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 19:00 (λαϊκή απογευματινή), Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 και στις 21:00 και Κυριακή στις 17:30
Διάρκεια: 120’
Εισιτήρια:15,18, 20 και 25 ευρώ.
Κρατήσεις: 2105221767, 2105229519 (ώρες ταμείου: 10.00-13.30 & 17.00-21.30)

Γοργόνες και Μάγκες του Γιάννη Δαλιανίδη

«Γοργόνες και Μάγκες», μια από τις πιο πετυχημένες κινηματογραφικές παραγωγές της FINOS FILM, το πιο δημοφιλές και διαχρονικό ελληνικό μιούζικαλ του μεγάλου δημιουργού Γιάννη Δαλιανίδη, που άφησε εποχή με το ταλέντο του, την χαρακτηριστική του γραφή και την διαχρονική του ματιά, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην σκηνή του πλήρως ανακαινισμένου Θεάτρου Broadway, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη.

Πέρασαν 50 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας στις αθηναϊκές αίθουσες και η ταινία έκοψε ρεκόρ εισιτηρίων. Θυμάμαι ουρές ατέλειωτες στους κινηματογράφους. Γενιές ολόκληρες γαλουχήθηκαν με τις φοβερές, διαχρονικές πια ατάκες του έργου.

Ο Γιώργος Βάλαρης (διασκευή-σκηνοθεσία) μεταφέρει στην σκηνή με μεγάλο σεβασμό, προσοχή και θρησκευτική ευλάβεια, το δημοφιλές μιούζικαλ. Καθοδηγεί 34 ηθοποιούς, μουσικούς, χορευτές και υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του μας μεταφέρουν στην ανέμελη εκείνη εποχή. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικές προβολές.

 

Ο μεγάλος ηθοποιός μας Γιάννης Βογιατζής στον ίδιο ρόλο, πενήντα χρόνια μετά. Ο συμπαθητικός ταβερνιάρης του μικρού νησιού που μας συγκίνησε τότε και μας συγκινεί ξανά. «Εν τω τηγανίω οι κεφτέδες, Μαρίνα;». Από τους μεγάλους μας ηθοποιούς.

Aς θυμηθούμε όμως λίγο την υπόθεση του έργου. Ο Πέτρος (Θανάσης Ευθυμιάδης) είναι ένα κακομαθημένο μοντέρνο παιδί. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι οι αγώνες ράλλυ και να «τρώει» τα χρήματα του πατέρα του, ο οποίος έχει γραφείο αγοράς οικοπέδων με δόσεις (Τάσος Κωστής).

«Αφού βλέπεις το παιδί βγαίνει αριστοκράτης, άστο να το γεννήσει ένας Ωνάσης, ένας Νιάρχος. Όχι εσύ εκεί. Πλήρωνε τώρα». Ο Πέτρος μαθαίνει εμπιστευτικά ότι Ελβετοί επενδυτές θα επενδύσουν σε ένα άγονο ελληνικό νησί, έτσι αποφασίζει παίρνοντας χρήματα από τον πατέρα του να αγοράσει κοψοχρονιά τα χωράφια του νησιού και να τα πουλήσει μετά πανάκριβα. Ο όχι και τόσο αφελής, μάλλον πονηρός κολλητός του φίλος «η γρίπη» (Γιώργος Γαλίτης), παίρνει χρήματα από την όμορφη επιχειρηματία Φλώρα (Ζέτα Δούκα) και προδίδει το μυστικό.

Έτσι καταφθάνουν και οι δυο στο νησί σαν μελλοντικοί αγοραστές και σκληροί ανταγωνιστές. Η Μαρίνα (Μαρία Κορινθίου), κόρη στην παράσταση του ταβερνιάρη Παναγή (Γιάννη Βογιατζή), ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Πέτρο. Η γοητευτική Φλώρα ξεσηκώνει με την ομορφιά της τους άνδρες του νησιού και ειδικά του ψαρά Νικόλα (Παναγιώτης Πετράκης) και προκαλεί τον φθόνο της αρραβωνιάρας του Xρύσας (Αγγελική Λάμπρη).

Ο έρωτας όμως τυφλώνει την Φλώρα όταν αντικρύζει τον όμορφο και κομψό εγγονό Ιάσωνα (Γιώργος Βάλαρης) της αρχόντισσας του νησιού (Έφη Παπαθεοδώρου). Τι θα συμβεί στο τέλος;

To cast των ηθοποιών είναι διαλεγμένο με μεγάλη προσοχή. Ας μην ξεχνάμε ότι όλους τους ηθοποιούς (και χωρίς να το θέλεις)  τους συγκρίνεις με τους ηθοποιούς της ταινίας. Είναι μία ομάδα ικανότατων ηθοποιών, που η σκληρή δουλειά που έχουν κάνει φτάνει στον θεατή, χαρίζοντας  μας μοναδικές στιγμές. Τους αξίζει ένα τεράστιο άριστα.

Η Ζέτα Δούκα, εντυπωσιακή, επιβλητική, καθηλωτική.

Η Μαρία Κορινθίου με νάζι και μπρίο. Μία ευχάριστη έκπληξη η ερμηνεία της.

Η ‘Eφη Παπαθεοδώρου, η αρχόντισσα του νησιού. Μια υπέροχη παρουσία με πείσμα και αίγλη, δυναμικότητα.

Ο Θανάσης Ευθυμιάδης άνετος, ζωηρός, άστατος, άτακτος.

Ο Παναγιώτης Πετράκης αληθινός, εκπληκτικός, να σε ενθουσιάζει με την σκηνική του παρουσία.

Ο Γιώργος Γαλίτης, η «γρίπη» απολαυστικότατος με πολύ χιούμορ. Τον ρόλο στην ταινία ερμήνευε ο μοναδικός Χρόνης Εξαρχάκος

Ο Πέτρος Ξεκούκης μοναδικός, ερωτοχτυπημένος και απογοητευμένος.

Ο Γιώργος Βάλαρης υπέροχος και άκρως γοητευτικός

Η Αγγελική Λάμπρη μία όμορφη νεανική φιγούρα. Με πολύ καλή παρουσία.

Ο Τάσος Κωστής. Απελπισμένος πατέρας.

Πλημμύρισε η αίθουσα του Βroadway με τα αξέχαστα τραγούδια: «Θα πιώ απόψε το φεγγάρι», «Άνοιξε πέτρα», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Ο άντρας που θα παντρευτώ» κ.ά. σε μουσική του κορυφαίου μουσικοσυνθέτη και μαέστρου Μίμη Πλέσσα, υπό τη μουσική διεύθυνση του καταξιωμένου μουσικοσυνθέτη και ενορχηστρωτή Αντώνη Γούναρη . Ζωντανά επί σκηνής ο Γιάννη Πλούταρχος. Όλοι οι θεατές σιγοτραγουδούσαμε τα αξέχαστα αυτά τραγούδια. Τα τραγούδια με τα οποία μεγαλώσαμε, ερωτευτήκαμε, απογοητευτήκαμε. Όταν η Άρτεμις Ματαφιά, η νεαρή ανερχόμενη τραγουδοποιός τραγούδησε με την αισθαντική φωνή της, πλαισιωμένη από χορευτές και ηθοποιούς, το «Άνοιξε πέτρα» όλο το θέατρο χειροκροτούσε δυνατά. Μια πραγματικά «μεγάλη» τραγουδίστρια.

Τα πανέμορφα σκηνικά που θυμίζουν ελληνικό νησί, γεμάτα φως και χρώμα είναι του «μαιτρ» του είδους Μανόλη Παντελιδάκη.

Όμορφοι και οι φωτισμοί του Τάσου Κωστή.

Εντυπωσιακά τα κοστούμια και τα φορέματα της Έλενας Παπανικολάου. Χρώματα και φαντασία.

Καταπληκτικές οι χορογραφίες του Μάρκου Γιακουμόγλου.

Είχα την χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση την ημέρα της επίσημης πρεμιέρας της και η ατμόσφαιρα που επικράτησε στο θέατρο δεν μπορεί να περιγραφεί. Ήταν εκεί η μεγάλη Μαίρη Χρονοπούλου που στην κινηματογραφική εκδοχή είχε τον ρόλο της Φλώρας. Η Ζέτα Δούκα και ο Πλούταρχος κατέβηκαν από την σκηνή, της έδωσαν το μικρόφωνο και εκείνη με την ίδια δυνατή φωνή τραγούδησε το «Καμαρούλα μια σταλιά». Κλάματα, χειροκροτήματα συγκίνηση. Ήταν εκεί και ο Μίμης Πλέσσας που μας έχει χαρίσει τόσα μα τόσα αξέχαστα, διαχρονικά τραγούδια Όταν ανέβηκε στην σκηνή και αγκάλιασε τον Γιάννη Βογιατζή, το θέατρο σείστηκε από τα χειροκροτήματα. Ήταν μία βραδιά που όσοι την ζήσαμε δύσκολα θα την ξεχάσουμε.

Της παράστασης προηγήθηκε ένα αφιέρωμα στον Γιάννη Δαλιανίδη.

Και στο τέλος της παράστασης δοκιμάσαμε τα κεφτεδάκια του Παναγή «εν τω τηγανίω», παρακαλώ.

Είναι μία από τις μεγάλες επιτυχίες της φετινής σεζόν. Μην χάσετε να την δείτε, να θυμηθείτε, να συγκινηθείτε, να μάθετε οι νεότεροι, να σιγοτραγουδήσετε, να απολαύσετε ένα πανέμορφο μιούζικαλ.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Broadway

Πρωταγωνιστούν:
Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Μαρία Κορινθίου, Παναγιώτης Πετράκης, Γιώργος Γαλίτης, Αγγελική Λάμπρη, Γιώργος Βάλαρης, Πέτρος Ξεκούκης, Αιμίλιος Ράφτης, Ηρώ Δημητριάδου και ο Τάσος Κωστής.

Στον ρόλο της αρχόντισσας η ‘Εφη Παπαθεοδώρου

Στον ρόλο του Παναγή, μετά απο 50 χρόνια, σε μία εμφάνιση σταθμό ο Γιάννης Βογιατζής.

Μαζί τους στο τραγούδι η ‘Αρτεμις Ματαφιά πλαισιωμένη από χορευτές και ηθοποιούς.

Τα τραγούδια της παράστασης ερμηνεύει ζωντανά στην σκηνή o Γιάννης Πλούταρχος.
Συμμετέχει 7μελής ζωντανή ορχήστρα
Υπό τη μουσική διεύθυνση του Αντώνη Γούναρη

Χορευτές (με αλφαβητική σειρά):
Νίκος Γιάννης, Ρομίνα Κοστέα, Έλενα Κοτίδου, Έμιλυ Λούμπα, Κλέλια Μενελάου, Δαμιανός Μέτσο, Νικόλας Παπαδάτος, Αθανάσιος Πισανίδης, Μαριφίλια Σκλαβούνου, Κωνσταντίνος Φρίγγας

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Γιάννης Δαλιανίδης
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Γιώργος Βάλαρης
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Ενορχήστρωση – Μουσική διεύθυνση: Αντώνης Γούναρης
Χορογραφίες: Μάρκος Γιακουμόγλου
Κοστούμια: Έλενα Παπανικολάου
Φωτισμοί: Τάσος Κωστής.
Δραματολόγος: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Ειδικός  συνεργάτης:  Κων/νος Λέλος
Bοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Ζαχαριάδου
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Ελεάνα Πλέσσα
Φωτογράφος: Σταύρος Χαμπάκης
Hair stylist: Τρύφωνας Σαμαράς
Μακιγιάζ: Κυριάκος Κωνσταντινίδης για την Golden Rose – LONDESSA S.A.
Video trailer: RGB Studios
Κατασκευή σκηνικού – κατασκευαστική ανακαίνιση θεάτρου Παναγιώτης Ευαγγελίου
Τα κοστούμια της κ. Ζέτας Δούκα και της κ. Μαρίας Κορινθίου υπογράφει ο Γιάννης Τόγκος για την KATHY HEYNDELS.
Tα κοστούμια του κ. Γιώργου Βάλαρη υπογράφει ο Νίκος Αποστολόπουλος.
Κοσμήματα Σοφία Δριστέλα.
Υποδήματα Spiero.
Ευχαριστούμε την κ. Αλίκη Δανάλη για την επικοινωνία και την προβολή της παράστασης.

 

ΘΕΑΤΡΟ BROADWAY
Αγ. Μελετίου 61 & Πατησίων
Τηλ.: 2108654787 – 2110125784
Διάρκεια: 2:15 ώρες με διάλειμμα

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ:
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ: 40 euro
Α ΖΩΝΗ: 28 euro
Β ΖΩΝΗ 22 euro
Γ ΖΩΝΗ 15 euro
Ειδικές τιμές για ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Φοιτητές και Ανέργους
Ειδικές τιμές για παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών
Ειδικές τιμές για γκρουπ

Aνώνυμος Αποστολέας του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Στις αθηναϊκές σκηνές όλο και συχνότερα βλέπουμε να ανεβαίνουν έργα Ελλήνων συγγραφέων. Έργα σύγχρονα που αναφέρονται στη πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση της χώρας. Ένα τέτοιο έργο παρουσιάζεται στο Θέατρο ΠΚ, στο Νέο Κόσμο. Είναι το νέο έργο του Γιάννη Βασιλακόπουλου «ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ένα πολιτικό θρίλερ με συναρπαστική πλοκή, μεγάλες ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, που στέλνει πολλά μηνύματα προς δεκάδες αποδέκτες, κάνοντας συνειρμούς, που πιθανόν να οδηγούν σε πραγματικά γεγονότα.

Ένας Ρώσος πράκτορας, (Λευτέρης Λουκαδής) μόλις έχει συνταξιοδοτηθεί, θυμάται και μας αφηγείται την τελευταία του αποστολή, που είχε επίκεντρο την Ελλάδα της κρίσης.

Ένα αεροπορικό δυστύχημα, που προκάλεσε δεκάδες νεκρούς. Μόνος επιζών ο πιλότος (Δημήτρης Τοπαλίδης), με πολλά όμως ψυχολογικά προβλήματα, μετά το ατύχημα. Η αγαπημένη του σύντροφος Χαρά (Μαρία Δεληκωνσταντίνου) τον φροντίζει με αγάπη. Ένα τηλέφωνο από έναν άγνωστο (Νίκος Καραγιώργης) και η συνάντησή τους φέρνει ανησυχία, φόβο και μεγάλες ανατροπές. Η φίλη της Ελπίδα (Δήμητρα Στάικου) προσπαθεί να σταθεί στο πλάι της. Κάτι κρύβει όμως και αυτή. Ο χορός των κατασκόπων καλά κρατεί. Στο ρόλο του γιατρού ο Βαγγέλης Πυρινής.

“ Γιατί τα ωραιότερα λουλούδια, έχουν αγκάθια:”

Το κείμενο γραμμένο από τον Γιάννη Βασιλακόπουλο είναι σύγχρονο, φρέσκο, επίκαιρο και αφορά την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και την Ελλάδα ειδικότερα. Δολοφονίες, εκβιασμοί, μυστικές υπηρεσίες συνωμοσίες κατά κρατών.

Η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ευρηματική, ατμοσφαιρική. Όλη η πλοκή παρουσιάζεται σε χωριστές σκηνές. Στα διαστήματα μεταξύ των σκηνών το θέατρο αντηχούν μαγικοί ήχοι jazz, από ζωντανή ορχήστρα, που βρίσκεται στο πάνω μέρος της σκηνής.

Jazz και κατασκοπεία. Περίεργο κράμα με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Φαίνονται μόνο οι σκιές των μουσικών (Φοίβος Μποζάς, σαξόφωνο, Αντώνης Αρβανίτης, κοντραμπάσο, και Βασίλης Παπαχρήστου, πλήκτρα). Βλέπεις τις σκιές τους και ακούς μαγευτικά κομμάτια jazz. Θα έλεγα ότι ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει μια οπτικοακουστική παράσταση.

Τα σκηνικά, λειτουργικά και απλά, με τον πίνακα της Γκερνίκα να δεσπόζει στο σαλόνι, ανήκουν στον Μιχάλη Αθανασιάδη.

«Άξονας του έργου είναι ένα μυστικό που κρύβεται σε έναν πίνακα. Έναν πίνακα διαλεγμένο ώστε να αντικατοπτρίζει την βιαιότητα του πολέμου. Είναι η γνωστή Γκερνίκα του Pablo Picasso. Είναι γνωστό ότι καταστράφηκε ολοσχερώς από τους ναζί με την σύμπραξη του Φράνκο, ηγέτη των εθνικιστών στον Ισπανικό εμφύλιο. Ο παραλληλισμός είναι σαφής. Η Ελλάδα δεν βομβαρδίστηκε αλλά οδηγήθηκε σε μια οικονομική κρίση από τους Γερμανούς, που την υποδούλωσε οικονομικά ώστε να απολέσει την ανεξαρτησία της και ουσιαστικά να κυβερνάται από το Βερολίνο. Θα μπορούσε όμως η εξέλιξη των πραγμάτων να ήταν διαφορετική για την χώρα μας; Αυτό το μυστικό κρύβει ο πίνακας.» αναφέρει σε συνέντευξή του ο σκηνοθέτης.

Τα κοστούμια δημιουργίες της Μάγδας Καλορίτη. Τα φορέματα των ηρωίδων είναι άκρως εντυπωσιακά, προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Το μεγαλύτερο «βάρος» της παράστασης το έχουν οι : Δημήτρης Τοπαλίδης και Μαρία Δεληκωνσταντίνου. Με καλή σκηνική παρουσία και ερμηνεία και με καλή χημεία μεταξύ τους.

Ο Νίκος Καραγιώργης, ο μυστηριώδης άγνωστος αποστολέας. Αυστηρός και μυστηριώδης.

Πολύ καλός ο Λευτέρης Λουκαδής στο ρόλο του ρώσου κατασκόπου.

Αινιγματική και μυστηριώδης η Δήμητρα Στάικου, στο ρόλο της φίλης του ζευγαριού.

Ο Βαγγέλης Πυρινής, καχύποπτος, στο ρόλο του γιατρού.

Βγαίνοντας από το θέατρο είχα στα αυτιά μου την μελωδία της jazz.Σκεφτόμουν τι καλά που η υπόθεση του έργου είναι μία φανταστική ιστορία του συγγραφέα. Ή μήπως δεν είναι ;

Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά έργα, με δύσκολες πλοκές και ραγδαίες ανατροπές, μην χάσετε την ευκαιρία να απολαύσετε την παράσταση. Καλή σας θέαση.

Tαυτότητα παράστασης
Συγγραφέας: Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κωνσταντόπουλος
Σκηνικά: Μιχάλης Αθανασιάδης
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Οργάνωση παραγωγής: Ελοτίνη Νουλέλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Παρασκευοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Μαρία Δεληκωνσταντίνου, Δημήτρης Τοπαλίδης, Νίκος Καραγιώργης, Δήμητρα Στάικου
Φιλική συμμετοχή: Λευτέρης Λουκαδής, Βαγγέλης Πυρινής

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Φοίβος Μποζάς (σαξόφωνο)
Βασίλης Παπαχρήστου (πλήκτρα)
Αντώνης Αρβανίτης (κόντρα μπάσο)

 Θέατρο ΠΚ
Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Δευτέρα: 21:15, Τρίτη: 21:15
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Μειωμένο: 8 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Υπεύθυνος Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
email: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

O Πλανήτης της Στέλλας Μαρή

Ατέλειωτες συζητήσεις για το αν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν. Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες ή είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι;

Πηγαίνοντας στο Θέατρο Studio Κυψέλης, βρέθηκα αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο από άλλο πλανήτη. Είναι μία πολύ όμορφη γυναίκα που στέκεται εκεί μπροστά μου και αρχίζει να μας μιλά. Έχει έρθει από τον πλανήτη Άριστο. Είναι σε αποστολή και είναι μέλος των Ηρακλειδών.

Ήρθε με δισταγμό στη Γη. Η κακή φήμη μας έχει φθάσει και στους άλλους πλανήτες. Μας πήραν χαμπάρι ότι δεν αγαπάμε την Γη μας. Και τώρα αυτή πεθαίνει. Αρρώστησε και αργοπεθαίνει. Σε κάποια χρόνια θα εξαφανιστεί. Και ήρθαν με αποστολή να την σώσουν.

«Κάποια μέρα, μπορεί να λάβουμε ένα σήμα από έναν άλλο πλανήτη. Αλλά θα πρέπει να το σκεφτούμε πολύ καλά πριν το απαντήσουμε. Το να συναντήσουμε έναν εξελιγμένο εξωγήινο πολιτισμό μπορεί να μοιάζει με το όταν συνάντησαν οι Ιθαγενείς της Αμερικής τον Κολόμβο. Δεν τους βγήκε και σε πολύ καλό αυτό.» – Stephen Hawking

Κάθεται εκεί απορημένη βλέποντας στο video wall το πώς έχουμε καταντήσει τον πλανήτη μας.

Γρήγορα η Αλκμήνη, έτσι λένε την νεαρή γυναίκα, μυείται στο «φαινόμενο» του Έρωτα. Την χαρά διαδέχεται ο φόβος, την ποίηση το έγκλημα, τον ενθουσιασμό η απογοήτευση. Οι Ηρακλειδείς θα κληθούν να επιστρέψουν στον πλανήτη τους.

Ο πλανήτης της ηθοποιού και συγγραφέως Στέλλας Μαρή κινείται φυσικά στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας – όρο στον οποίο η ίδια αντιδρά, καθώς όπως μας λέει «στην τέχνη όλα αφορούν την φαντασία».

«Ένα έργο σοκαριστικά και συνειδητά ρεαλιστικό, καθότι , δυστυχώς, αναγνωρίσιμα και επικίνδυνα επίκαιρα αυτά που λέγονται – για τις μη αφυπνισμένες συνειδήσεις και την ευθύνη που όλοι φέρουμε. Και, τελικά, ο πλανήτης «Άριστος» δηλώνει ότι αδυνατεί τελικά να μάς βοηθήσει, για να καταλήξει και η ίδια η Αλκμήνη, πως δεν υπάρχει άλλη λύση από την αγάπη και την παντοδυναμία της. Θα έλεγα δηλαδή, ένα κείμενο βαθιά πολιτικό και συγχρόνως ένας ύμνος στην Αγάπη» αναφέρει η Στέλλα Μαρή σε συνέντευξή της.

Η παράσταση είναι ένας μονόλογος-κατηγορώ για τα οικολογικά, κοινωνικά θέματα της εποχής μας.

Την Στέλλα Μαρή την είδα και πέρσι στην παράσταση «Ρέπλικα».

Είναι μία ηθοποιός με έντονη προσωπικότητα, αγάπη για την δουλειά της, κάτι που βγαίνει και σε εμάς τους θεατές, με μεγάλο ζήλο με ό,τι καταπιάνεται..

Μόνη της πάνω στην σκηνή μας μεταφέρει τον προβληματισμό της για τα οικολογικά, κοινωνικά  θέματα με απόλυτα φυσικότητα. Άλλοτε απορημένη, άλλοτε λυπημένη, πάντα προβληματισμένη.

Ένας μονόλογος που δεν σε κουράζει, σε προβληματίζει για την πορεία της ανθρωπότητας, την έλλειψη αλληλεγγύης και αγάπης για τον συνάνθρωπό μας. Ρεαλιστικός με βαθιά νοήματα .

Η σκηνοθεσία λιτή και ουσιαστική ανήκει στην ίδια την Στέλλα Μαρή.

To μινιμαλιστικό σκηνικό και οι φωτογραφίες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της παράστασης ανήκουν στον Γιώργο Σταματάκη.

Ιδιαίτερα τα ρούχα της κας Μαρή, (Χαράς Κονταξάκη), καθώς και το υπέροχο κόσμημα στον λαιμό της (δημιουργία ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ).

Θα περιμένουμε από έναν εξωγήινο να μας πει τα προβλήματά μας; Όχι φυσικά. Όλοι τα γνωρίζουμε, αλλά αδιαφορούμε. Αυτό το «ωχ αδελφέ» πόσο εκκωφαντικό θόρυβο κάνει στα αυτιά μου.

Αν εμείς δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, να δούμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε, να σκύψουμε στις ανάγκες του διπλανού μας, τότε οδεύουμε ολοταχώς προς την καταστροφή.

Στο τέλος της παράστασης καθίσαμε με την Στέλλα, όπως κάνει άλλωστε μετά από κάθε παράσταση της και μιλήσαμε πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, συζητώντας για την παράσταση.

Ένας μονόλογος που αξίζει να βάλετε στο θεατρικό σας πρόγραμμα.

Καλή σας θέαση!

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Στέλλα Μαρή
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρά Κονταξάκη
Ηθοποιός ηχογραφημένου κειμένου: Δημήτρης Λεβίδης
Σκηνογράφος& φωτογραφίες για την παράσταση: Γιώργος Σταματάκης
Ενδυματολόγος: Χαρά Κονταξάκη
Κοσμήματα (χειροποίητα): «ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ»
Φωτογράφιση& βιντεοσκόπηση: Κώστας Βολιώτης
Επεξεργασία ήχου στο βιντεοσκοπημένο κείμενο: Δημήτρης Λεβίδης
Προωθητικό animation: Βαγγέλης Καραδήμας για λογαριασμό της vktoons
Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Παραγωγή: MINUS[two]-Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

Studio Κυψέλης
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης,Κυψέλη, τηλ.: 2108819571

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Ημέρα & ώρα παράστασης: Κάθε Τετάρτη στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων (με ποτό): Κανονικό: 10,00 ευρώ, Μειωμένο &ατέλειες: 5,00 ευρώ

Facebookpage της παράστασης: https://www.facebook.com/%CE%9F-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-123573608385385/?pnref=lhc

Προσωπικό site της Στέλλας Μαρή: http://www.stella-mari.com/

Σημείωση: Το βιβλίο «ο πλανήτης» από τις εκδόσεις ΚΟΥΙΝΤΑ (αυτή τη στιγμή υπό έκδοση) καθώς και οι φωτογραφίες του Γιώργου Σταματάκη, θα διατίθενται στο χώρο του θεάτρου.

H Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Το κλασικό έργο του Παπαδιαμάντη το έχω διαβάσει αρκετές φορές. Με γοήτευε η γραφή του. Είχα την χαρά να το απολαύσω σε θεατρικό έργο, αλλά και σαν όπερα.

Απόψε στο Θέατρο Αλκμήνη το παρακολούθησα και σαν χορoθέατρο.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης και όχι άδικα γοήτευσε το κοινό.

Οι φόνισσες – Ομάδα Χορού «Υπέρ Ορίων» (Θάλεια Μελισσαράτου, Σοφία Κρανια, Εμμανουέλα Αλεξανδράκη, Ανθή Κακουλίδου) χορεύουν με πάθος ζητώντας την εξιλέωση για το φρικτό έγκλημά τους. Απόλυτα συντονισμένες με άρτια τεχνική και θεατρικότητα. Συμβολίζουν τις διαφορετικές  πτυχές του χαρακτήρα  της ηρωίδας, παλεύουν με το καθήκον και το χρέος, χορεύουν για τη λύτρωση  «…μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».

Οι ερινύες (Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα) τις κυνηγούν. Ένα έγκλημα που δεν μπορεί να ξεχαστεί. Να σκοτώσεις ένα μικρό μωρό, γιατί είχε την «ατυχία» να γεννηθεί κορίτσι;

Σε μια γωνιά του σκηνικού ο «Άγιος» των γραμμάτων μας, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Πέτρος Γούτης), καθισμένος στο μικρό του γραφείο γράφει για τη «δυστυχία» των οικογενειών που έχουν κορίτσια. Σημειώνει τις σκέψεις του, λυπάται, συμπονεί. Δεν συγχωρεί τον φόνο.

Από την ώρα της γέννησης ενός κοριτσιού, οι γονείς μία σκέψη έχουν στο νου τους. Να τις παντρέψουν. Να φύγει το «βάρος» από πάνω τους. Αλλά για να παντρευτούν, πρέπει να μαζέψουν χρήματα, να ετοιμάσουν προικιά. Κανείς δεν θα παντρευτεί μια κοπέλα χωρίς προίκα.

Και από την δυνάστευση των γονιών, θα περάσουν στην δυνάστευση των συζύγων.

Ο ηθοποιός Θανάσης Κουρλαμπάς περπατά αμίλητος στην σκηνή. Είναι η μορφή του άνδρα. Του δυνάστη.

Ευρηματική σκηνοθεσία της Δέσποινας Γιαννάτου που συνδύασε τον χορό με το θέατρο. Δικές της και οι υπέροχες δυναμικές χορογραφίες. Η ιδέα της ύπαρξης επί σκηνής του ιδίου του συγγραφέα, να μας διηγείται το μυθιστόρημά του και να το σχολιάζει, μας μετέφερε στο κλίμα εκείνης της εποχής.

Εντυπωσιακά τα σκηνικά του Ντέιβιντ Νεγρίν. Εναρμονισμένη με το έργο και άκρως εντυπωσιακή η μουσική σύνθεση του Μπάμπη Νίκου.

Νεοκλασικός χορός, δυναμικός χορός, παραδοσιακή μουσική, πάθος στην κίνηση, θέατρο, αποτέλεσαν ένα εκρηκτικό κλίμα και μία ιδιαίτερη παράσταση.

Ενθουσιασμός στο κατάμεστο, στην κυριολεξία θέατρο (επιστρατεύτηκαν και καρέκλες). Ενθουσιασμός του κοινού, που τον έδειξε με το παρατεταμένο χειροκρότημά του.

Kαλή σας θέαση!

Tαυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία – χορογραφία : Δέσποινα Γιαννάτου
Μουσική Σύνθεση : Μπάμπης Νίκου
Σκηνικά : Ντέιβιντ Νεγρίν
Κοστούμια : Χριστίνα Μπακαλοπούλου
Φωτισμοί : Ντέιβιντ Νεγρίν
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού
Παραγωγή : Παναγιώτης Δέμος

ΔΙΑΝΟΜΗ

Πέτρος Γούτης ( Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης )
Θανάσης Κουρλαμπάς ( Άνδρας )
Ομάδα χορού «Υπέρ Ορίων»:
Θάλεια Μελισσαράτου ( Φόνισσα )
Σοφία Κρανιά ( Φόνισσα )
Εμμανουέλα Αλεξανδρινάκη ( Φόνισσα )
Ανθή Κακουλίδου ( Φόνισσα )
Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα (ερινύες)

Διάρκεια παράστασης 65’ χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων 10€
Γενική είσοδος 12€ , μειωμένο 10€ ( άνεργοι, φοιτητές, ατέλειες)
Ειδικές τιμές για γκρουπ, σχολεία , σχολές χορού . συλλόγους για πρωινές παραστάσεις καλέστε στο 6978114703