Το Φιντανάκι του Παντελή Χορν

της Βίβιαν Μητσάκου


Η αυλή του Θεάτρου Χυτήριο είναι μία όαση για τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού στην Αθήνα.

Τα Δευτερότριτα παίζεται το Φιντανάκι του Παντελή Χορν σε σκηνοθεσία Ευτυχίας Αργυροπούλου. Η παράσταση αρχίζει όταν ο ήλιος βάφει με τις πολύχρωμες ακτίνες του την αυλή του Χυτηρίου, που έχει μεταμορφωθεί σε μια αυλή της Αθήνας του Μεσοπολέμου χάρη στην πολύ πετυχημένη εικαστική επιμέλεια της Ελένης Σουμή. Διάσπαρτα στην αυλή του θεάτρου τα σκηνικά. Αντικείμενα εποχής σωστά τοποθετημένα, κάνουν ένα ονειρικό σκηνικό.

Φτώχεια, ανέχεια, οικονομική κρίση, πτώση ηθικών αξιών, ψυχική και ηθική καταρράκωση, παρακμή.

Η αυλή είναι ένας μικρόκοσμος. Οι ένοικοι των μικρών δωματίων ζουν και κινούνται στα στενά όρια της. Όλοι γνωρίζουν τα πάντα για τις ζωές των άλλων. Η αυλή είναι η επίγεια κόλασή τους.

Το κλασικό έργο του Παντελή Χορν γράφτηκε το 1921 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά έργα. Εκατό περίπου χρόνια μετά και το θέμα φαντάζει σύγχρονο, εξαιρετικά οικείο και τρομακτικά επίκαιρο.

Η νεαρή μοδίστρα Τούλα, το φιντανάκι (Αγγελική Παρδαλίδου) ερωτεύεται τον νεαρό, όμορφο, καιροσκόπο Γιάγκο (Παναγιώτης Καρμάτης) που ενώ της έχει υποσχεθεί γάμο, αρραβωνιάζεται την Εύα (Αλίκη Ζαχαροπούλου), προκειμένου να του εξασφαλίσει δουλειά ο πλούσιος εραστής της Γιαβρούσης (Μάνος Γερωνυμάκης). Η εγκυμοσύνη της Τούλας προκαλεί αναταράξεις στην μικρή αυλή.

Η κυρά Κατίνα (Μαρία Αντουλινάκη) μια γυναίκα «ελευθέρων ηθών» προθυμοποιείται να σώσει την τιμή της, με το αζημίωτο φυσικά. Οι γονείς της Τούλας, ο τίμιος πατέρας της και ταχυδρόμος Αντώνης (Κωνσταντίνος Νιάρχος) και η μητέρα της (Ευτυχία Αργυροπούλου) που υπογράφει και την σκηνοθεσία, έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Ένας φυσικός και ένας ηθικός θάνατος θα δώσουν το τέλος στην ιστορία μας.

Αυτός είναι ο μικρόκοσμος της μικρής αυλής. Άνθρωποι φτωχοί, που προσπαθούν να επιβιώσουν κυνηγώντας το χρήμα, με οποιοδήποτε τίμημα. Τα μόνα αγνά και αθώα πρόσωπα είναι το φιντανάκι και ο πατέρας της.

Η παράσταση «ευτύχησε» με την σκηνοθετική ματιά της Ευτυχίας Αργυροπούλου. Εμβαθύνει στα συναισθήματα, στις ψυχές των πρωταγωνιστών, μας παρασύρει, μας μεταφέρει στην μακρινή αυλή και μας κάνει να νιώσουμε ένα με τους ηθοποιούς. Να συγκινηθούμε με τα προβλήματα των ενοίκων.

H πλοκή του έργου παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις. Τις διακυμάνσεις αυτές ανέδειξε με την δραματουργία της η Ανοιξιά Μπουντζιούκα. Είδαμε σκηνές με δυνατό συναισθηματισμό, ειδικά μεταξύ της Τούλας και του πατέρα της.

Κεντρικό θέμα της παράστασης είναι ο ηθικός ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που πάντα επαναλαμβάνεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπροστά στην φτώχεια, την ανέχεια, αξίες όπως η τιμή μιας κοπέλας, η τιμιότητα ενός βιοπαλαιστή παύουν να υφίστανται.

Και ο έρωτας; Δυστυχώς και ο έρωτας πεθαίνει σε τέτοιες εποχές.

Εντύπωση μου προκάλεσε και ο αμοραλισμός των τριών γυναικών. Καμιά ηθική αξία δεν υπάρχει για αυτές. Μπροστά τους βλέπουν μόνο το χρήμα.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μοναδικές.

Η Αγγελική Παρδαλίδου είναι το γλυκό και αθώο φιντανάκι. Την είχα θαυμάσει και σε παλαιότερη εκπληκτική ερμηνεία της στην παράσταση Contractions, αλλά η εμφάνισή της στην παράσταση αυτή με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Δροσερή, αθώα, αεράτη κάνει όνειρα να φύγει με τον αγαπημένο της από την αυλή που την πνίγει. Βλέπει τα όνειρά της να καταστρέφονται. Και ακολουθεί τον δρόμο που όλη της την ζωή σιχαινόταν, προκειμένου να επιβιώσει.

Το όμορφο, χαρούμενο πρόσωπό της συννεφιάζει. Συναισθήματα χαράς, αγάπης, φόβου, λύπης, ενθουσιασμού, απογοήτευσης, τρυφερότητας, διαδέχονται το ένα το άλλο και καθρεφτίζονται στο πρόσωπό της. Ένας ακόμη δυνατός ρόλος της ταλαντούχας ηθοποιού μας με το πηγαίο και δυνατό ταλέντο στον οποίο ανταποκρίνεται με άριστα αποτελέσματα και δυνατή ερμηνευτική δεινότητα.

Ο Παναγιώτης Καρμάτης, ο θρασύς Γιάγκος, δεν αναγνωρίζει τις ευθύνες του για την κατάσταση της Τούλας. Σκληρός, απότομος, ψεύτης, ειρωνικός. Δεν υπολογίζει τα αισθήματα της κοπέλας που τον αγάπησε. Την προσβάλει και προχωρεί την ζωή του. Μια όμορφη σκηνική παρουσία και ερμηνεία.

Η Αλίκη Ζαχαροπούλου είναι μία δυναμική γυναίκα, που εκτός από τα θέλγητρά της διαθέτει και ένα κοφτερό μυαλό, που την οδηγεί να μην βρίσκει εμπόδια στο δρόμο που έχει χαράξει προκειμένου να βγει από την φτώχεια και το οικονομικό της αδιέξοδο. Ενδιαφέρουσα και πληθωρική ερμηνεία.

Η Μαρία Αντουλιδάκη είναι η κυρά Κατίνα. Η ιδιοκτήτρια και αρχηγός της αυλής. Είναι αυτή που κινεί τα νήματα και οδηγεί τις ζωές των υπολοίπων. Μια γυναίκα προαγωγός, που έχει για θεό της μόνο το χρήμα και απαιτεί πάντα αμοιβή για τις υπηρεσίες της. Στο πρόσωπο της Τούλας βρίσκει το επόμενο θύμα της. Με τον τόνο της φωνής της, την πληθωρική της παρουσία, την ψυχρότητα που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους, δίνει μία δυναμική στην παράσταση και αφήνει έντονα το στίγμα της. Μια εξαιρετική ερμηνεία που σε καθηλώνει .

Η Ευτυχία Αργυροπούλου, η σκηνοθέτης της παράστασης, κράτησε για τον εαυτό της τον ρόλο της μάνας της Τούλας. Μιας μάνας που κάνει όνειρα για την κόρη της, τα βλέπει να ανατρέπονται και ρίχνει το φταίξιμο για την κακή της τύχη στον ήσυχο και τίμιο άνδρα της. Είναι ίσως το πιο δραματικό πρόσωπο της παράστασης. Οι κακουχίες και οι αναποδιές της ζωής της την έχουν κάνει απότομη και σκληρή. Κινείται με σκηνική άνεση και μας χαρίζει μια όμορφη ερμηνεία.

Ο Μάνος Γερωνυμάκης στο ρόλο του πλούσιου Γιαβρούση. Ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι με το χρήμα μπορεί και αγοράζει ανθρώπους που βρίσκονται σε οικονομική δυσκολία. Ένας ταλαντούχος ηθοποιός με ερμηνευτική βαρύτητα.

Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος είναι ο τίμιος βιοπαλαιστής και πατέρας της Τούλας. Ένα ακόμη τραγικό πρόσωπο. Αναγκάζεται να προβεί σε πράξη ενάντια στα πιστεύω του, προκειμένου να σώσει την αξιοπρέπεια της οικογένειάς του, την οποία αγαπά και θέλει να προστατεύσει. Η μοίρα έχει όμως κάνει τα δικά της σχέδια. Μια πολύ φυσική και όμορφη παρουσία σε μια εκφραστική και συγκινητική ερμηνεία.

Μια άκρως ενδιαφέρουσα και ποιοτική παράσταση που σας προτείνω να απολαύσετε τα βράδια του καλοκαιριού.

Tαυτότητα Παράστασης
Συγγραφέας: Παντελής Χορν
Σκηνοθεσία: Ευτυχία Αργυροπούλου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μαρία Αντουλινάκη, Ευτυχία Αργυροπούλου, Μάνος Γερωνυμάκης, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Παναγιώτης Καρμάτης, Κωνσταντίνος Νιάρχος, Αγγελική Παρδαλίδου
Δραματουργία: Ανοιξιά Μπουντζιούκα
Εικαστική Επιμέλεια ,Σκηνογραφία, Ενδυματολογία: Ελένη Σουμή
Μουσική σύνθεση: Νίκος Κουβαρδάς
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Φώτης Μήτσης
Β. Σκηνοθέτη: Ηλιάννα Μπουζάνη, Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Οργάνωση Παραγωγής: Life n Art

info
Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 15 €, 10 € (ανέργων), 5 € (ατέλεια)
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη
Ώρα: 20:00

Χώρος Παραστάσεων: Θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ (Αυλή)
Ιερά Οδός 44, Γκάζι – Δίπλα στο Μετρό Κεραμικός
τηλ. 210 3412313 – http://www.chytirio.gr
Προπώληση εισιτηρίων πραγματοποιείται τηλεφωνικά ή στο Ταμείο του Θεάτρου
http://www.chytirio.gr/page/tickets

 

Advertisements

O Eυαγγελισμός της Κασσάνδρας του Δημήτρη Δημητριάδη

Στην αίθουσα χορού του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου Μπάγκειον στην Ομόνοια παρακολούθησα μια εντυπωσιακή και άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση, βασισμένη στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας».

Μία εκδοχή της μυθολογίας για την Κασσάνδρα θέλει τον θεό Απόλλωνα ερωτευμένο μαζί της, να αγωνίζεται για να την κατακτήσει – σαν παλαιστής, τυλίγοντάς την με τον αέρα της γοητείας του και να ζητά να του δοθεί, με αντάλλαγμα την τέχνη της μαντικής. Η Κασσάνδρα δέχθηκε, αλλά πάτησε τη συμφωνία με τον θεό. Ενώ, δηλαδή, εκείνος της έδωσε το χάρισμα, εκείνη αρνήθηκε να ενωθεί μαζί του. Και ο Απόλλωνας έφτυσε στο στόμα της – ένα τελευταίο φιλί – για να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της. Το χάρισμα της μαντικής παρέμεινε, όχι όμως της πειθούς.

Στην κατά Δημήτρη Δημητριάδη παράσταση «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» ο μύθος αντιστρέφεται. Η Κασσάνδρα αντιλαμβάνεται ότι είναι λάθος να αρνείται ο άνθρωπος τον έρωτα και το πάθος του. Ο συγγραφέας την δείχνει να δέχεται τον έρωτα του Απόλλωνα και να δένεται μαζί του. Τώρα είναι ένα πρόσωπο που πια δεν ευαγγελίζεται καταστροφές. Αντιθέτως. Ευαγγελίζεται την επικράτηση του έρωτα και την επερχόμενη αυτοκρατορία του πόθου. Η Κασσάνδρα αρνιέται όλα όσα είχε μνημονεύσει στο παρελθόν και προβλέπει την επικράτηση του πόθου, της σεξουαλικής ικανοποίησης στην ζωή του ανθρώπου. Πιστεύει ότι το μέλλον είναι να ζεις το παρόν.

«Ποτέ να μην αρνείστε σ’ εκείνον που ποθεί, εκείνο που ποθεί»

Ο Θάνο Σαμαράς στην πρώτη του θεατρική σκηνοθεσία εντυπωσιάζει. Έχοντας την ευθύνη όλης της παράστασης, (σκηνοθεσία, κίνηση, σκηνικό, κοστούμια, φωτισμό και ηχητικό σχεδιασμό) μας παραδίδει μία άρτια εικαστική σύνθεση που γοητεύει.

 

Μία επιβλητική πολυπρισματική κατασκευή που κατάλληλα στην αρχή μας δίνει την αίσθηση πολλών καθρεφτών δεσπόζει στον χώρο, όπου βλέπουμε πολλαπλά είδωλα της πρωταγωνίστριας Έλλης Τρίγγου, με το είδωλο που δημιουργείται στην οροφή να κεντρίζει την προσοχή μας.

«Κρυστάλλινα ρόδα πορφυρά από αίμα παρθένας»

Η νεαρή και ταλαντούχα Έλλη Τρίγγου ξεδιπλώνει το υποκριτικό της ταλέντο και μας συγκινεί, μαγνητίζει το βλέμμα μας, γοητεύει, εκπλήσσει, προβληματίζει. Ένα αστέρι ανατέλλει. Εκπληκτική και στην πολύ δύσκολη κινησιολογία που απαιτεί η σκηνοθεσία.

«Είμαστε το τίποτα για να γίνουμε κάτι»

Στην αρχή της παράστασης εμφανίζεται με μία εντυπωσιακή μακριά κάπα και ένα χρυσό σκάφανδρο. Το έντονο χρώμα καθρεφτίζει το είδωλό της στο πρίσμα των καθρεφτών, δίνοντάς μας πολλαπλά πολύχρωμα είδωλα και δημιουργώντας ένα εικαστικό ποίημα.

Σταδιακά απαλλάσσεται από τα βαριά ρούχα της, σαν να θέλει να ξεγυμνώσει την ψυχή της και το σώμα της από τις μέχρι τώρα ψεύτικες πεποιθήσεις που ευαγγελιζόταν και μάντευε για την ζωή και της βάραιναν την ψυχή.

Μια καθηλωτική εικαστική παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ.

Έως 11 Ιουνίου στο Μπάγκειον.

 

Της Βίβιαν Μητσάκου

Ταυτότητα Παράστασης

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» του Δημήτρη Δημητριάδη
Με την Έλλη Τρίγγου

Σκηνοθεσία, κίνηση, σκηνικό, κοστούμια, φωτισμοί, σχεδιασμός ήχου: Θάνος Σαμαράς
Βοηθός σκηνοθέτη Κυβέλη Δραγούμη
Δραματουργία: Έρι Κύργια.
Συνεργάτης στη διδασκαλία κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Προβολή-Επικοινωνία: Μαρία Αδαμοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής: Λία Κίκερη / ΕΩΣ – ΑΜΚΕ
Παραγωγή: Θοδωρής Παναγιωτόπουλος
photo Bonelli Arte

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21.15, έως 11 Ιουνίου στο Μπάγκειον.

 

 

Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ

Πώς μπορεί να σταματήσει κανείς τον πόθο που γεννιέται από την ερωτική επιθυμία;

Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστούμε την ερωτική απόρριψη;

To πάθος τυφλώνει; Γιατί επιζητούμε εκδίκηση μετά από μία ερωτική απογοήτευση;

Πόθος, πάθος, απουσία αναστολών, λαγνεία, εξουσία και ερωτική μανία. Όλα μπλεγμένα με αριστουργηματικό τρόπο στην νέα πολυαναμενόμενη παράσταση του Σταύρου Λίτινα βασισμένη στην Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ. Η παράσταση συνδυάζει το διάσημο δράμα με το φλογερό φλαμένκο, δημιουργώντας εικόνες που θυμίζουν έργο τέχνης με την συνοδεία ζωντανής μουσικής. Μέσα από τον ρυθμό του φλαμένκο, τους κοφτούς βηματισμούς, τα παλαμάκια και την γεμάτη χάρη κίνηση των χεριών των χορευτών, γινόμαστε μάρτυρες της στιγμής που ένα κορίτσι μετατρέπεται σε γυναίκα με την πρώτη της ερωτική αφύπνιση.

Η Σαλώμη είναι ένας χαρακτήρας που εξελίσσεται καθ όλη την διάρκεια της παράστασης. Όσο ξυπνάει η ερωτική της επιθυμία, ένα αθώο κορίτσι μετατρέπεται σε μία νέα γυναίκα δυναμική, απενοχοποιημένη και έτοιμη να διεκδικήσει το δικαίωμά της στον έρωτα και την ανεξαρτησία της. Η Σαλώμη παραμένει ακόμη και σήμερα το κατεξοχήν σύμβολο της femme fatale.

Ο φλογερός χορός του φλαμένκο συνδυάζεται με τον σύγχρονο χορό του Ιωάννη στο κελί του και όλα μαζί μας δείχνουν την ψυχολογική κατάσταση που βιώνει η Σαλώμη χάρη στον ανεκπλήρωτο έρωτά της. Έρχεται η στιγμή που η νέα γυναίκα που γοητεύει τους πάντες, γοητεύεται η ίδια από τον προφήτη Ιωάννη  και γνωρίζει την απόρριψη.

Στην σκηνή του Θεάτρου Rex παρακολουθούμε μία ερωτική ιστορία που εξελίσσεται μέσα σε μία νύχτα.

Η αδίστακτη Ηρωδιάδα (Μαριάνθη Σοντάκη), με την συντροφιά του νέου συζύγου της Ηρώδη (Σταύρος Λίτινας) απολαμβάνουν μια συνηθισμένη για αυτούς και καθημερινή γιορτή. Χαρές, φωνές, ακολασία.  Έντονα τα στοιχεία της ηθικής παρακμής. Η Ηρωδιάδα είναι η μόνη που λειτουργεί βάσει στρατηγικής από την αρχή έως το τέλος του έργου με σκοπό την εξόντωση του αντιπάλου της.  Είναι η γυναίκα που θέλοντας να πετύχει τον στόχο της, δεν σταματά σε κανένα εμπόδιο. Χρησιμοποιεί ακόμη και την ίδια της την κόρη σαν όπλο εναντίον του εχθρού της. Η Μαριάνθη Σοντάκη είναι επιβλητική στον ρόλο της.

Ο Ηρώδης, έρμαιο των ερωτικών του επιθυμιών, σκέφτεται με βάση τον πόθο του για την νεαρή, προκλητική και όμορφη ανιψιά του.

Το πάθος και ο πόθος  καθρεφτίζονται στο πρόσωπό του Σταύρου Λίτινα. Με αργές κινήσεις, οδηγούμενος από την ερωτική του επιθυμία,  σαν υπνωτισμένος, ακολουθεί το ένστικτό του. Χορεύει αισθησιακά, αγέρωχα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο για αυτόν  παρά μόνο η εικόνα της Σαλώμης.  Το φλαμένκο είναι μία τέχνη που μοιάζει με φλόγα. Αυτή η φλόγα που καίει τον Ηρώδη.

Η νεαρή Εύα Παρασκευοπούλου  (Σαλώμη) μας μαγεύει με τον χορό της. Αισθησιακή, εκρηκτική, προκλητική, σαγηνευτική,  με τον χορό των 7 πέπλων που οδηγεί στην κορύφωση της παράστασης.

Ο Ιωάννης (Τάσος Μπεκιάρης) αμετακίνητος στις απόψεις του είναι έτοιμος να ακολουθήσει τα πιστεύω του και το τραγικό του πεπρωμένο. Μας χαρίζει τον σύγχρονο χορό του. Ένας εκπληκτικός χορευτής που σε μαγεύει.

H παράσταση πλαισιώνεται από ομάδα αξιόλογων χορευτών Flamenco.

Η παράσταση έχει την προσωπική σφραγίδα του Σταύρου Λίτινα. Σκηνοθεσία – χορογραφία – δραματουργική επεξεργασία – σκηνικά – κοστούμια φέρουν την υπογραφή του.

Η σκηνοθεσία του ευρηματική και όπως πάντα πρωτότυπη και δυναμική. Χρησιμοποιεί αποσπάσματα από το κείμενο του βιβλίου, θέλοντας  να μας μυήσει στο κείμενο του Όσκαρ Ουάιλντ.

 «Θα χορέψεις για μένα Σαλώμη;»

Καταπληκτική η χορογραφία της παράστασης. Μια χορογραφία καλλιτεχνική με εκρηκτικά, αισθησιακά χαρακτηριστικά. Εντυπωσιακή τεχνική που μας συνεπαίρνει.

Εντυπωσιακά, υψηλής αισθητικής τα κοστούμια των πρωταγωνιστών.  Τα σκηνικά εξίσου εντυπωσιακά.

Ο Σταύρος Λίτινας για άλλη μία φορά μας χαρίζει ένα μουσικοθεατρικό διαμάντι στην σκηνή του Θεάτρου Rex. Το πάθος του, η αγάπη του για κάθε νέα παράστασή του είναι ολοφάνερα και αγγίζουν και εμάς τους θεατές.

Kρίμα που η παράσταση θα παίζεται για λίγες μέρες. Ευελπιστώ στην παράτασή της και στην επανάληψή της και στην νέα θεατρική σεζόν.

Της Βίβιαν Μητσάκου

Αχ, τώρα μπορώ ν’ αναπνεύσω. Πόσο κόκκινα είναι τούτα το ροδοπέταλα,! Σαν κηλίδες αίματος πάνω σε ύφασμα. Τι σημασία έχει όμως. Δεν είναι σωστό να ψάχνουμε για συμβολισμούς σ’ οτιδήποτε βλέπουμε. Κάνει τη ζωή δύσκολη. Θά ‘ταν καλύτερα να πει κανείς, οι κηλίδες αίματος είναι ωραίες σαν ροδοπέταλα. Καλύτερα να το πει έτσι κανείς… Όμως δεν θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτό. Είμαι ευτυχισμένος τώρα., πολύ ευτυχισμένος. Δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος; Η κόρη σου θα χορέψει για μένα. Θα χορέψεις για μένα, Σαλώμη, έτσι δεν είναι; Υποσχέθηκες να μου χορέψεις.

 

Tαυτότητα Παράστασης

Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ

Χορογραφία-Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία- Σκηνικά –Κοστούμια : Σταύρος Λίτινας

Πρωτότυπη Μουσική – Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Βελλή-Κοσμά

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Διανομή (με αλφαβητική σειρά)

Σταύρος Λίτινας – Ηρώδης
Τάσος Μπεκιάρης – Ιωάννης
Εύα Παρασκευοπούλου – Σαλώμη
Μαριάνθη Σοντάκη – Ηρωδιάδα

Χορός

Βάνα Μαλοκίνη
Γιώργος Μιχελάκης
Δημήτρης Παπαβασιλείου
Αυγουστίνος Φυτίλης
Ηλέκτρα Χρυσάνθου

Μουσικοί επί σκηνής

Αλίνα Αναστασιάδη – Πιάνο
Αλέξανδρος Σωφρόνης – Τρομπέτα
Ευφροσύνη Τσαρουχά -Κοντραμπάσο

 

 

 

Yπέρ Αδυνάτου

Στο όμορφο σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού παρουσιάζεται η παράσταση «Υπέρ Αδυνάτου» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Τσαπακίδη.

Είναι μία σκηνική σύνθεση βασισμένη στο λόγο Υπέρ Αδυνάτου του Λυσία (403π.Χ.) και στο γλυπτό Μικρή Χορεύτρια Δεκατεσσάρων ετών του Ντεγκά (1881). Ένα υπέροχο «πάντρεμα» του λόγου του Λυσία με την Μικρή χορεύτρια. Το σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού είναι ο ωραιότερος χώρος για αυτή την ιδιαίτερη παράσταση. Βρίσκεται απέναντι από την σημερινή Βουλή των Ελλήνων, συμβολίζοντας την Βουλή που εκφωνεί τον λόγο του ο Αδύνατος και με τις υπέροχες και μοναδικές συλλογές πινάκων και αντικειμένων που το κοσμούν μοιάζει με μουσείο, όπου θα μπορούσε να εκτεθεί η Μικρή Χορεύτρια.

Όταν ο Λυσίας συναντά τον Ντεγκά. Ή όταν ο Ντεγκά συναντά τον Λυσία.

Ο λόγος Υπέρ Αδυνάτου είναι ένας ρητορικός, δικανικός λόγος του Λυσία. Γράφτηκε μετά την πτώση των τριάντα τυράννων το 403π.Χ. και εκφωνήθηκε στην Βουλή των Αθηναίων. Ένας ανάπηρος (αδύνατος) πολίτης αγωνίζεται να υπερασπιστεί το δικαίωμά του για δικαίωση στο αίτημά του να μην διακοπεί από την πολιτεία το βοήθημα που του έδιναν σαν ανάπηρο, μετά από καταγγελία συμπολίτη του ότι το παίρνει παράνομα.

«Ας μην έχω εγώ, που είμαι αθώος, την τύχη όσων έχουν διαπράξει πολλά αδικήματα»

Το έργο του Έντγκαρ Ντεγκά «Μικρή χορεύτρια Δεκατεσσάρων ετών είχε παρουσιαστεί το 1881 στην έκτη έκθεση ιμπρεσιονιστών σε μια γυάλινη προθήκη στο Παρίσι, προκαλώντας τεράστιο θόρυβο. Ο Ντεγκά αναπαραστούσε μία χορεύτρια της Όπερας, γεγονός ανάρμοστο για την εποχή. Η νεαρή μαθήτρια ήταν η Βελγίδα Marie van Goethem, μαθήτρια της Όπερας. Η Μικρή χορεύτρια είχε φτιαχτεί με κερί και είχε επενδυθεί με αληθινά ρούχα και περούκα.

Oι κριτικοί απέριψαν το έκθεμα γιατί το θεώρησαν αποκρουστικό. Το χαρακτήρισαν «τέρας». Μέχρι τότε είχαν συνηθίσει να βλέπουν στις εκθέσεις αγάλματα με θεότητες, ηρωίδες και όχι κοπέλες της εργατικής τάξης που ασχολούνται με τον χορό που ήταν τότε ένα ιδιαίτερα κακόφημο επάγγελμα. Τα υλικά που χρησιμοποίησε, ανθρώπινα μαλλιά, μετάξι, κορδέλα, λινό, σχοινί, φελλό, βαμβάκι, μουσελίνα, και μεταξωτό τούλι, προκάλεσαν ακόμη περισσότερες αντιρρήσεις. Ωστόσο, ο Degas έδωσε σε αυτή την αδύνατη φιγούρα της νεαρής μπαλαρίνας, ταυτόχρονα την αίσθηση μιας ευαισθησίας και μιας υπερηφάνειας, με τους ώμους της πίσω και το κεφάλι ψηλά, καθώς και με την στάση της, που είναι όρθια και υπερήφανη.

Ο Θοδωρής Τσαπακίδης σκηνοθετεί την παράσταση με έντονη δραματουργία και «δένει» υπέροχα τον Λόγο του Λυσία με την Μικρή Χορεύτρια.

Η παράσταση αρχίζει και οι δύο πρωταγωνιστές Δέσποινα Σεραφείδου και Δημήτρης Ράπτης παίρνουν τις θέσεις μπροστά μας, φορώντας κιμονό και αρχίζουν να βάφονται σαν να βρίσκονται μόνοι στα καμαρίνια τους. Σηκώνονται αργά. Η Δέσποινα Σεραφείδου κρατά στα χέρια της τον «Γλάρο» του Άντον Τσέχωφ, το «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσσι Ουίλιαμς, την «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι και την «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη. Aρχίζει να αφηγείται απόσπασμα από την «Πόλη», με ένα μοναδικό τρόπο, ενώ συγχρόνως ο Δημήτρης Ράπτης επιδίδεται σε ρυθμικές, χορευτικές κινήσεις.

Κατά την διάρκεια της παράστασης ακούγονται μικρά αποσπάσματα από τα βιβλία αυτά εμβόλιμα στο λόγο του Λυσία. Μια συνάντηση ανάμεσα στον ερμηνευτή, τον ανάπηρο και το κέρινο ομοίωμα .

Δυστυχώς ανά τους αιώνες οι αδύναμοι πληρώνουν πάντα το τίμημα της κάθε κρίσης. Αυτοί πλήττονται. Αυτοί πρέπει να βρουν δρόμους και τρόπους επιβίωσης. Και στην εποχή μας αυτό φαντάζει απίστευτα σημερινό. Ο Αδύναμος του Λυσία είναι ο σημερινός καθημερινός άνθρωπος που θέλει να διεκδικήσει το δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς. Αδύναμος και Μικρή Χορεύτρια ζητούν δικαίωση και χώρο για να επιβιώσουν, διατηρώντας μία αξιοπρεπή συμπεριφορά.

To σκηνικό, μία προθήκη, όπου εκτίθεται η Μικρή Χορεύτρια και τα ιδιαίτερα κοστούμια φέρουν την υπογραφή του Βασίλη Μπαρμπαρίγου. Η μουσική που ακούγεται κατά την διάρκεια των σιωπών των ηθοποιών είναι του Λάμπρου Πηγούνη.

Ιδιαίτερη και εκπληκτική η χορογραφία του Δημήτρη Ράπτη, η οποία δίνει μία διαφορετική διάσταση στην παράσταση. Εξαιρετική και η σκηνική του παρουσία.

H Δέσποινα Σεραφείδου έχει μία μοναδική εκφραστική και υποκριτική δεινότητα που εντυπωσιάζει. Μία δωρική παρουσία. Είναι συγχρόνως ηθοποιός που αλλάζει ρόλους και ερμηνεύτρια που δανείζει το σώμα της στην μικρή χορεύτρια.
Eκφωνεί τον λόγο του Λυσία και «μπαίνει» και σε ρόλους των βιβλίων που αναφέρθησαν.
Η δραματουργία αυξάνεται κατακόρυφα, oι κινήσεις των χεριών της Δέσποινας Σεραφείδου επαναλαμβάνονται με μαθηματική ακρίβεια, η «Μικρή Χορεύτρια» λυγίζει, τα πόδια την προδίδουν και ο Δημήτρης Ράπτης την επαναφέρει στο ρόλο και στο κείμενο.

Όταν οι δύο ερμηνευτές στέκονται στην προθήκη, έχουν και οι δύο την στάση του σώματος της Μικρής Χορεύτριας.

Δεν γνωρίζουμε την έκβαση της δίκης. Δεν γνωρίζουμε αν ο Ανάπηρος συνέχισε να παίρνει το επίδομα. Αν δικαιώθηκε ή όχι. Δεν γνωρίζουμε αν ήταν πραγματικά ανάπηρος ή σφετεριζόταν τα χρήματα του Δημοσίου.

Μια ιδιαίτερη και εντυπωσιακή παράσταση σε έναν εκπληκτικό χώρο που προσωπικά με ενθουσίασε.

Της Βίβιαν Μητσάκου

Tαυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Λυσίας κ.ά.
Μετάφραση: Δήμος Σπαθάρας (Λυσίας, Υπέρ του αδυνάτου)
Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Θοδωρής Τσαπακίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Βασίλης Μπαρμπαρίγος
Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης
Χορογραφία: Δημήτρης Ράπτης
Φωτισμοί – Video teaser: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Ρήγα
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Φωτογραφίες: Δημήτρης Γερακίτης – Νικόλας Μαναίος
Αφίσα – Κάρτα: Dennis Spearman

Ερμηνεία: Δημήτρης Ράπτης – Δέσποινα Σαραφείδου

Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου 1+1=1

Διάρκεια: 65 λεπτά

Samotnosc της Άννελης Ξηρογιάννη

H σκηνή του Θεάτρου Αγγέλων Βήμα έχει μετατραπεί σε ένα άκρως θεατρικό, εικαστικό, υφασμάτινο γλυπτό και πάνω του κινούνται οι τρεις ήρωες μας. Η Ιουλία, μια μοναχική μοδίστρα (Δάφνη Μαρκάκη), ο γείτονάς της, ένας ερωτικά υπερδραστήριος μεσήλικας (Δημήτρης Ντάσκας) και ο νεαρός Πολωνός μετανάστης (Γιώργος Λιάκος).

Samotnosc της Άννελης Ξηρογιάννη, σε σκηνοθεσία Παντελή Μάκκα, παρουσιάζεται στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα. Η Άννελη Ξηρογιάννη έχει ήδη παρουσιάσει στο θεατρικό κοινό τέσσερα έργα της σε συνεργασία µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το θέατρο Αγγέλων Βήµα και το θέατρο Επί Κολωνώ. Οκτώ έργα της έχουν βραβευτεί από: το Υπουργείο Πολιτισµού (Πρωτοεµφανιζόµενου θεατρικού συγγραφέα), την UNESCO (A Βραβείο) τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό (Α Βραβείο) και την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

Το Samotnosc έχει βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Β Βραβείο) και ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή για πρώτη φορά.

Samotnosc μια άγνωστη για μας λέξη. Το έργο θίγει καίρια ζητήματα που απασχολούν την σημερινή μας πραγματικότητα. Φιλία, έρωτας, διαφορετικότητα, ανθρώπινη μοναξιά, φόβος για το «τι θα πει ο κόσμος. Kακές σχέσεις γονέων-παιδιών.
Το κείμενο της Άννελης Ξηρογιάννη είναι δυνατό, συγκινητικό, διαχρονικό. Μας γεμίζει έντονα συναισθήματα. Kοφτερό σε ορισμένα σημεία του.

Ευρηματική και πρωτοποριακή η σκηνοθεσία του Παντελή Μάκκα, καταξιωμένου εικαστικού μας με εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το έργο έχει 6 ήρωες και ο σκηνοθέτης τοποθετεί τους τρεις επί σκηνής και oι άλλοι τρεις μας συστήνονται κινηματογραφικά. Δημιουργεί ένα πρίσμα, όπου βίντεο, θέατρο και εικαστική έκφραση συνυπάρχουν. Έχοντας στα χέρια του ένα κείμενο-καταπέλτη για τα προβλήματα της κοινωνίας μας, το ακολουθεί και του δίνει μία φρέσκια πνοή.

Στα βίντεο εμφανίζονται η Εβελίνα Αραπίδη ως μάνα, η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη ως αδελφή και ο Αντώνης Πριμηκύρης ως γιατρός. Μαγικό πάντρεμα θεάτρου και κινηματογράφου.

Ο Παντελής Μάκκας έχει βάλει την εικαστική πινελιά του έχοντας δημιουργήσει και τα σκηνικά της ιδιαίτερης αυτής παράστασης, που όπως ανέφερα πρόκειται για ένα ευφάνταστο υφασμάτινο γλυπτό – φόρεμα. Την υπογραφή του φέρουν και οι δημιουργίες των κοστουμιών.

Η στιγμή που η μοναχική μοδίστρα κάνει την πρόβα και ο νεαρός μετανάστης απομακρύνεται με αργό βήμα και συμπαρασύρει μαζί του και ολόκληρο το σκηνικό – γλυπτό- φόρεμα, είναι εκπληκτικής ομορφιάς. Η σκηνή μένει άδεια, όπως άδειες είναι οι ζωές μας, κενές, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ μας. Αποδοµείται η ζωή μας και στην επιφάνεια βγαίνουν πολλά και ανομολόγητα μυστικά, που όλοι κρύβουμε, πολλές φορές μέσα μας για μια ολόκληρη ζωή. Ξεγύμνωμα σκηνής και ψυχής.

Oι σιωπές των ηθοποιών «ηχούν» στα αυτιά μου δυνατές. Ένα έργο για την μοναξιά της ζωής μας. Για την μοναξιά που νιώθουμε στις μεγαλουπόλεις, ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, που περνούν δίπλα μας. Γιατί η μοναξιά έχει πολλά πλοκάμια. Μπορεί να περιτριγυριζόμαστε από πλήθος ανθρώπων, αλλά εμείς να νιώθουμε μόνοι. Μπορεί να ζούμε σε μια οικογένεια, αλλά να είμαστε μόνοι. Γιατί απλά μένουμε μαζί, δεν ζούμε, δεν λέμε τα προβλήματά μας, δεν ανοίγουμε τα εσώψυχά μας. Πάει πια η εποχή που γύρω από ένα καλοστρωμένο τραπέζι οι άνθρωποι συζητούσαν τα καθημερινά τους προβλήματα και όλοι μαζί έβρισκαν λύσεις. Σήμερα ηθελημένα απομονωθήκαμε και στεκόμαστε αμήχανοι πίσω από ένα υπολογιστή.

Συναντάς καθημερινά ανθρώπους μόνους. Νέους ανθρώπους που φοβούνται να δοκιμάσουν την συντροφικότητα, την συμβίωση, τον μοιρασμό των σκέψεών τους, των προβλημάτων τους.
Samotnosc. Mια παράσταση για την μοναξιά, χωρίς μια στιγμή να ακουστεί η λέξη «μοναξιά».
Η σκηνή του θεάτρου Αγγέλων Βήμα παρουσιάζεται στον θεατή σαν ένα ενιαίο θεατρικό γλυπτό φτιαγµένο από εικόνες.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μοναδικές. Η Δάφνη Μαρκάκη είναι η «γεροντοκόρη», που ζει μόνη της για πολλά χρόνια. Φοβάται την ανθρώπινη συντροφική παρουσία δίπλα της. Φοβάται να γυρίσει στην πατρίδα της, στο χωριό της. Φοβάται τι θα πει ο κόσμος για αυτή. Έχει και μία απέραντη ερωτική μοναξιά. Φοβάται, φοβάται…. Μια εξαιρετική ερμηνεία με πολύ όμορφη σωματική κίνηση.

«Θέλεις να έρχομαι. Για να έχεις κάτι να λυπάσαι»

Ο Δημήτρης Ντάσκας είναι ο ηλικιωμένος gay γείτονας και υπερδραστήριος σεξουαλικά. Προσπαθεί να βγάλει από την Ιουλία τις καλά κρυμμένες ψυχικές ανάγκες της. Ερμηνευτικά άψογος.
Ο νεαρός Πολωνός μετανάστης, ο Γιώργος Λιάκος. Ο μόνος που γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη Samotnosc. Βρίσκεται τυχαία στον δρόμο τους. Θα μπορέσει να τους βγάλει από τα αδιέξοδά τουs ; Επιβλητική παρουσία με υπέροχη κίνηση.

Οι εικόνες είναι η νέα γλώσσα.

Η κίνηση την οποία έχει επιμεληθεί η Ρόζα Προδρόμου παίζει σημαντικό ρόλο στην αρτιότητα της παράστασης

Την μουσική για την παράσταση έχει γράψει ο Τηλέμαχος Μούσας. Εκπληκτική η μουσική διασκευή του «Firestarter» που ακούγεται με την φωνή του Γιώργου Λιάκου.

Τους φωτισμούς σχεδίασε η Ολυμπία Μυτιληναίου και δίνουν εικόνες απίστευτης ομορφιάς.

Μία παράσταση που παντρεύει μαγικά το θέατρο με τον κινηματογράφο. Μια ευφάνταστη, δυνατή, ιδιαίτερη παράσταση, που σε προβληματίζει.

Της Βίβιαν Μητσάκου

 

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο: Άννελη Ξηρογιάννη
Σκηνοθεσία – εικαστικό περιβάλλον – κοστούμια: Παντελής Μάκκας
Παίζουν:
Δάφνη Μαρκάκη
Δημήτρης Ντάσκας
Γιώργος Λιάκος
Εμφανίζονται:
Εβελίνα Αραπίδη
Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη
Αντώνης Πριμηκύρης
Κατασκευή σκηνικού ρούχου: Δάφνη Μαρκάκη
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Επιμέλεια κίνησης: Ρόζα Προδρόμου
Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτιληναίου
Makeup – Hair styling: Έφη Κορμά
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Καραγεώργος
Φωτογραφίες: Alex Kat
Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Τετάρτη και Παρασκευή στις 21.15μμ

Mια Ξεχωριστή Μέρα του Έττορε Σκόλα

Η παράσταση αρχίζει μπαίνοντας στην αίθουσα του Θεάτρου ΑΛΜΑ, όπου παίζεται η παράσταση «Μια Ξεχωριστή Μέρα» (Giornata Patricolare) του Έττορε Σκόλα, σε διασκευή Αλέξανδρου Ρήγα.

Δύο επιβλητικοί νέοι (Άλεξ Νταβρής και Aρτέμης Γαβριλούκ) αξιωματικοί του Ιταλικού φασιστικού κράτους, με τις χαρακτηριστικές μπεζ καπαρντίνες τους “επιβλέπουν τον χώρο”. Ο ναζιστικός ύμνος  ακούγεται στην αίθουσα. Οι δύο αξιωματικοί με το ανατριχιαστικό ναζιστικό βήμα ανεβαίνουν στην σκηνή.

Είναι Μάιος του 1938. Ο Χίτλερ επισκέπτεται την Ρώμη του Μουσολίνι. Δρακόντεια τα μέτρα ασφαλείας στη Ρώμη. Όλος ο κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους να τον δει και να τον χειροκροτήσει.

Το έργο «Μία Ξεχωριστή Μέρα»  ξεκίνησε την ιστορία του ως μία Κινηματογραφική ταινία του 1977, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Έττορε Σκόλα και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες  (αν όχι τη σημαντικότερη) δημιουργίες του σημαντικού σκηνοθέτη.

Πρωταγωνιστές της ταινίας ήταν ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννη και η Σοφία Λόρεν.

Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες, τόσο από κριτικούς όσο και από το κοινό,  του παγκόσμιου κινηματογράφου με δυνατά πανανθρώπινα μηνύματα, που  πραγματεύεται μία συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη και διαχρονική ιστορία, καταγγέλλοντας παράλληλα τον φασισμό και τις καταβολές του.

Η «Μία Ξεχωριστή Μέρα» απέσπασε – εκτός από την λατρεία του κοινού και την αντίστοιχη εισπρακτική επιτυχία –  πολλά και σημαντικά βραβεία. Μετρώντας 13 διεθνή βραβεία και 2 υποψηφιότητες για Όσκαρ (μεταξύ αυτών: Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας), αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία φιλμ του μοντέρνου Κινηματογράφου.

Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1983 από την Αλίκη Γεωργούλη στο Θέατρο Αποθήκη με συμπρωταγωνιστή της τον Τίμο Περλέγκα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Αντονιέτα (Δήμητρα Ματσούκα), μια αγράμματη, καταπιεσμένη γυναίκα, με έξι παιδιά, δεν συνοδεύει τον φανατικό φασίστα σύζυγό της (Λεωνίδας Χρυσομάλλης) στην παρέλαση, προτιμώντας να τελειώσει τις δουλειές του σπιτιού. Στην άδεια πολυκατοικία έχει μία τυχαία αλλά μοιραία συνάντηση με έναν αντιφρονούντα, αντικαθεστωτικό, πρώην εκφωνητή του ραδιοφώνου, τον Γκαμπιέλε (Σταύρο Ζαλμά), την στιγμή μάλιστα που εκείνος προσπαθεί να δώσει τέλος στη ζωή του. Διώκεται από το φασιστικό καθεστώς για την διαφορετικότητά του και μέχρι το βράδυ θα πρέπει να μεταφερθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι λίγες ώρες που θα περάσουν μαζί, ανατρέπουν τις μέχρι σήμερα πεποιθήσεις τους και τα πιστεύω τους. Ανοίγουν την καρδιά τους ο ένας στον άλλον. Εκμυστηρεύονται μυστικά που δεν τολμούσαν ποτέ να ξεστομίσουν. Ζουν για μία μέρα όσα δεν έζησαν μία ζωή. Για μια μέρα σταμάτησαν να υπολογίζουν την γνώμη των άλλων, έζησαν όπως ήθελαν και όχι όπως έπρεπε. Ζουν το απόλυτο πάθος. Ανακαλύπτουν πόσο μεγάλη δύναμη αποκτάμε όταν σταματήσουμε να μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος.

Η σκηνοθεσία είναι της Άσπας Καλλιάνη. Η σκηνοθέτης κάνει «μια βουτιά» στις ψυχές των πρωταγωνιστών και τις ξεγυμνώνει. Μας αποκαλύπτει τις ενδόμυχες σκέψεις τους. Και εμείς σαν από μία κλειδαρότρυπα, παρακολουθούμε τις ζωές τους, τις κινήσεις τους.

Το κείμενο του Έττορε Σκόλα, σε διασκευή – μετάφραση του Αλέξανδρου Ρήγα, θίγει πολλά και ευαίσθητα θέματα.

Το θέμα του φασισμού,  που ξαναπροβάλλει ξανά στις μέρες μας απειλητικό. Του κάθε είδους φασισμού. Είτε αφορά την πολιτική, είτε την φασιστική συμπεριφορά συζύγου. Ο φασισμός σε όλες τις μορφές του.

Η καταπίεση της γυναίκας της εποχής. Πρέπει να φροντίζει το σπίτι, τον άνδρα, τα παιδιά. Η ζωή της είναι η κουζίνα της. Δεν αντιμιλά. Δεν της πέφτει λόγος σε τίποτα.

Η διαφορετικότητα. Το φασιστικό καθεστώς τιμωρεί και δεν δέχεται κάθε τι το διαφορετικό. Κάθε τι το διαφορετικό πρέπει να «κοπεί από τις ρίζες», να εξαλειφτεί.

«Να λες εγώ, μονάχος μου, θα σώσω τον κόσμο… και αν χαθεί, μη λυπηθείς, τίποτε δε χάθηκε ποτέ Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι…;;»

Χωρισμένη σε δύο μέρη η σκηνή και σε δύο επίπεδα. Στο ένα μέρος το «βασίλειο» της Γκαμπριέλε, η κουζίνα, και στο άλλο το μικρό γραφείο του Γκαμπριέλε με λίγα βιβλία και μία ανοιχτή βαλίτσα. Και στο πάνω μέρος η ταράτσα. Η σκηνογραφική επιμέλεια ανήκει στην Λία Ασβεστά.

Η Δήμητρα Ματσούκα είναι εύθραυστη, συγκινητική. Αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου. Μια νοικοκυρά με την απλή ρόμπα της και τις παντόφλες της. Μια μάνα, μια σύζυγος καταπιεσμένη που ανοίγει δειλά για μια μέρα το μικρό παραθυράκι του κλουβιού που ζει και πετάει. Έστω για μια μέρα. Σηκώνει δειλά, αλλά με συγκίνηση το χέρι της για να αποχαιρετήσει τον Γκαμπριέλε και μας συγκλονίζει.

Ο Ζαλμάς είναι γλυκός, ήρεμος, συναρπαστικός. Μας αποδεικνύει με την δυνατή ερμηνεία του πόσο μεγάλος  ηθοποιός είναι. Φιλοσοφημένος, μετρημένος, γελάει, οργίζεται. Εντυπωσιάζει.

Η Γιώτα Ζερβεδά, είναι η ηλικιωμένη σπιτονοικυκυρά – επιστάτρια του κτιρίου. Φανατική φασίστρια, παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα. Βάζει το στίγμα της στην παράσταση.

Ο Λεωνίδας Χρυσομάλλης είναι ο φασίστας σύζυγος. Αυστηρός, άκαμπτος, δυνάστης.

Οι Αλέξανδρος Νταβρής και Αρτέμης Γαβριλούκ, οι δύο αξιωματικοί του Ιταλικού φασιστικού καθεστώτος. Οι δύο κατασκοπικές φιγούρες που ελέγχουν τον χώρο κατά την διάρκεια της παράστασης. Σοβαροί και επιβλητικοί.

Η πρωτότυπη μουσική ανήκει στον Γιώργο Μελισσινό. Οι φωτισμοί είναι του Βασίλη Κλωτσοτήρα.

Μια παράσταση που αναφέρεται σε γεγονότα περασμένων εποχών, εποχών που θα θέλαμε να ξεχάσουμε και σαν φαντάσματα ξεπηδούν και εμφανίζονται σαν εφιάλτης στο σήμερα.

Μια ξεχωριστή, δυνατή, λυρική, σχεδόν ποιητική παράσταση, παρά το σκληρό θέμα με το οποίο ασχολείται.

Μια παράσταση που μου άρεσε πολύ.

                                                                                                           Της Βίβιαν Μητσάκου

download (2)

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Άλμα

 Μετάφραση/ Διασκευή:        Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνοθεσία:                               Άσπα Καλλιάνη
Σκηνογραφική Επιμέλεια:     Λία Ασβεστά
Φωτισμός:                                  Βασίλης Κλωτσοτήρας
Πρωτότυπη μουσική:              Γιώργος Μελισσινός
Ηχητικός Σχεδιασμός:            Κωστής Κόντος
Ενδυματολόγος:                       Ελένη Μπλέτσα
Κατασκευή Σκηνικών             Eno Shkodrani
Φωτογραφίες:                          Χρήστος Κοτσιρέας
Βοηθός Σκηνοθέτη:                Κωνσταντίνα Σταυροπούλου
Παίζουν:         Σταύρος Ζαλμάς, Δήμητρα Ματσούκα, Αρτέμης Γαβριλούκ, Γιώτα Ζερδεβά, Αλέξανδρος Νταβρής, Λεωνίδας Χρυσομάλλης

 

 

Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο

Kρατώντας ένα ποτήρι sagria στο χέρι και κοιτώντας με απορία τα δύο ροζ post-it σε σχήμα καρδούλας που μου έδωσαν στο ταμείο, περιμένω να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση των Duncun Macmillan και Jonny Donahoe «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα». Μια υπέροχη μουσική πλημμυρίζει την αίθουσα του Θεάτρου Tempus Verum – Εν Αθήναις.

To έργο παίζεται για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, έχοντας στο ενεργητικό της και μια πετυχημένη περιοδεία. H Iόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης έκαναν την προσαρμογή του έργου στο γυναικείο φύλο και στην ελληνική πραγματικότητα.

Η σκηνή άδεια και η νεαρή ηθοποιός, Μελίνα Θεοχαρίδου, εμφανίζεται. Σε όλη την διάρκεια της παράστασης τα φώτα παραμένουν ανοιχτά.

Η Μελίνα Θεοχαρίδου είναι ένα κοριτσάκι 7 ετών, όταν πληροφορείται ότι η μητέρα της προσπάθησε να δώσει τέλος στην ζωή της. Τότε ήταν που αποφάσισε και άρχισε να γράφει μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις, θέλοντας να βοηθήσει την μητέρα της. Το κορίτσι μεγαλώνει, μπαίνει στην εφηβεία, πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, ερωτεύεται, παντρεύεται, περνώντας συνεχώς από το φως στο σκοτάδι. Από την απελπισία στην ελπίδα. Και τώρα εδώ μπροστά μας, μας διηγείται την ζωή της.

Η σκηνοθεσία ανήκει στην Ιόλη Ανδρεάδη. Ευρηματική, διαδραστική και πρωτότυπη. Σαν θεατές συμμετέχουμε στην παράσταση διαβάζοντας από τις ροζ καρδούλες «τα ωραία πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις». Και ορισμένοι θεατές συν-πρωταγωνιστούν. Είναι μία ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία.

«Αν ζήσεις πολλά χρόνια και δεν γνωρίσεις λύπη ποτέ, τότε να ξέρεις πως η ζωή σου ξοδεύτηκε αδιάφορα».

Η Μελίνα Θεοχαρίδου είναι ένα θεσπέσιο πλάσμα. Διακρίνω μία παιδική αφέλεια και μία αφοπλιστική ειλικρίνεια  στις κινήσεις της, στην ερμηνεία της. Μοιάζει με μία αιθέρια οπτασία, καθώς τρέχει από την μια πλευρά της σκηνής στην άλλη. Μας διηγείται την ιστορία της και μας παρασέρνει στους γρήγορους ρυθμούς της παράστασης. Καλεί τους θεατές να πρωταγωνιστήσουν μαζί της και το κάνει με μία μοναδική ικανότητα που κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί.

Όσα δύσκολα και αν μας συμβούν, εμείς έχουμε τόσα υπέροχα πράγματα για τα οποία πρέπει να ζήσουμε. «Να κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα γυμνοί» ακούω την φωνή μου, όταν η Μελίνα φωνάζει το δικό μου αριθμό που είναι γραμμένος στο ροζ post που κρατώ στα χέρια μου.

Το έργο θίγει το θέμα της κατάθλιψης και της αυτοχειρίας. Δύο σοβαρά προβλήματα που απασχολούν έντονα την σημερινή κοινωνία. Η ανεργία των νέων, η οικονομική κρίση, η αποξένωση των ανθρώπων είναι πια καθημερινά προβλήματα.

Και η παράσταση αυτή, με την ωραία προσαρμογή στην ελληνική πραγματικότητα από τους Ιόλη Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη, την ευρηματική σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη και την αυθόρμητη, φυσική ερμηνεία της Μελίνας Θεοχαρίδου, μας δείχνουν πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και για τα οποία αξίζει να αγωνιστούμε και να συνεχίσουμε να ζούμε. Να προσπαθήσουμε να βγούμε από τον σκοτεινό μονοπάτι της κατάθλιψης και να οδηγήσουμε την ζωή μας στο φως.

Μια παράσταση ύμνος για την ζωή. Χαρείτε την.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος

Προσαρμογή κειμένου: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης

Σκηνοθεσία – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη

Σκηνικός χώρος – Κοστούμι: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμός: Χριστίνα Θανάσουλα

Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ

Tempus Verum – Εν Αθήναις Ιάκχου 19,Γκάζι, τηλ.: 2103425170

 

Ερμηνεύει η Μελίνα Θεοχαρίδου

“Ο Γιος μου, Νικόλαος Μάντζαρος” της Χρύσας Σπηλιώτη

Πρωτότυπη και έξυπνη η ιδέα των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη να παρουσιάσουν στο θεατρόφιλο κοινό τους επτά μονολόγους για σπουδαίους άνδρες, μέσα από την ματιά της μητέρας τους. Επτά σκηνοθέτες, επτά παραστάσεις, στηριγμένες πάνω σε επτά βιογραφίες. Επτά μάνες μιλάνε για τους γιους τους. Επτά γυναίκες ηθοποιοί παρουσιάζουν επτά μονολόγους απλών γυναικών που μιλάνε για τα παιδιά τους, που εμείς γνωρίσαμε ως άντρες σπουδαίους και διακεκριμένους, που έλαμψαν με την προσωπικότητα, το έργο, την ευφυΐα, το ταλέντο, την τέχνη ή την επιστήμη τους (Καβάφης, Μάντζαρος, Σολωμός, Συγγρός, Μακρυγιάννης, Ψυχάρης, Μέγας Αλέξανδρος). Επτά σημαντικοί άντρες του παρελθόντος που η ζωή και το έργο τους παραμένει ακόμα πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους, μέσα από μια γυναικεία ματιά.

Απόψε θα παρακολουθήσω τον μονόλογο «Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος» της Χρύσας Σπηλιώτη σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου, με πρωταγωνίστρια την Χρύσα Σπηλιώτη στο ρόλο της Ρεγγίνας Μάντζαρου.

Η Ρεγγίνα στέκει εκεί μέσα στην ολόχρυση κορνίζα του τάφου της. Όλο σκέρτσο, νάζι και αινιγματικά χαμόγελα. Ξαφνικά πετάγεται έξω. Θέλει να μας πει πολλά. Ξαναγεννιέται για λίγο και αρχίζει να μας διηγείται την ιστορία του γιου της, του γνωστού-άγνωστου Νικόλαου Μάντζαρου, που γνωρίζουμε μόνο σαν συνθέτη του εθνικού μας ύμνου και για την πασίγνωστη «Ξανθούλα» του. Θέλει να μας πει την ιστορία της οικογένειά της, την προσωπική της μοναξιά, ιστορίες για τον άπιστο σύζυγό της, την φλόγα της επανάστασης που ανάβει σιγά – σιγά.

Κέρκυρα. 1795. Η νεαρή Ρεγγίνα Τουρίνη Μάντζαρου, ποιήτρια και μουσικός, παντρεμένη με τον αριστοκρατικής καταγωγής δικαστή, Ιάκωβο Xαλικιόπουλο Μάντζαρο, αποκτά το τρίτο της παιδί. Είναι αγόρι. Ο Νικόλαος Μάντζαρος. Ο Νικολέτος της. Tα δύο προηγούμενα παιδιά της, την Ιωάννα και την Αντζολέτα Ροζίνα, δεν τα χάρηκε. Η πεθερά της η οποία την αντιπαθούσε είχε αναλάβει να διαπαιδαγωγήσει η ίδια τα δυο νεαρά κορίτσια.

«Το να μορφώνεις γυναίκα, είναι σα να δίνεις ξουράφι στα χέρια της μαϊμούς».

Η Ρεγγίνα Μάντζαρου μέσα από την διήγησή της μας οδηγεί σε μονοπάτια γεμάτα φωτιά. Πάνω στο ηφαίστειο της Γαλλικής και της Ελληνικής επανάστασης. Βρισκόμαστε στην Κέρκυρα, πρωτεύουσα των Ιονίων νήσων όπου εναλλάσσονται οι ξένοι κατακτητές.

Οι Επτανήσιοι δεν νιώθουν ακόμα Έλληνες, η κουλτούρα και οι επιρροές είναι καθαρά δυτικές και οι αριστοκράτες συνεργάζονται ποικιλοτρόπως με τον εκάστοτε δυνάστη. Ο Μάντζαρος όχι μόνο ανήκει στην αριστοκρατική τάξη αλλά μετέχει και έμμεσα στις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν γραμματέας του Γενικού Εισαγγελέα του Κράτους που είναι ο πατέρας του.

Η μητέρα του προσπαθεί να εμφυσήσει τον γιο της την αγάπη για την μουσική, για την ζωή, αψηφώντας τις δυσκολίες που συναντά μέσα σε μια πολύ συντηρητική κοινωνία. Γίνεται η πρώτη του δασκάλα στο πιάνο.

Ο Μάντζαρος γράφει για πρώτη φορά στην ιστορία ελληνική όπερα, συνδέεται φιλικά με τον Διονύσιο Σολωμό μελοποιεί πάρα πολλά ποιήματά του, ο ένας πλάθει τον άλλον και η εποχή και τους δυο. Φιλόδοξος, αρχικά διψάει για καταξίωση, η διεθνής καριέρα τον καλεί μα εκείνος τελικά αρνείται τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Ωδείο της Νάπολης και εργάζεται αποκλειστικά στην Κέρκυρα. Όλη του τη ζωή δηλώνει ερασιτέχνης –γιατί για έναν αριστοκράτη είναι ντροπή να ασχολείται επαγγελματικά με τις Τέχνες – και δεν δέχεται ποτέ χρήματα για τη μουσική. Συνθέτει ασταμάτητα αφήνοντας τεράστιο έργο –σχεδόν άγνωστο στο πλατύ κοινό με εξαίρεση τον Ύμνο. Διδάσκει ακαταπόνητα πλάθοντας καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, δημιουργεί τη Φιλαρμονική ορχήστρα της Κέρκυρας .

«Εγώ το μόνο που ‘κανα ήτανε να τον αφήνω λεύτερο να χαίρεται, μέχρι τσι πατουσίτσες του».

Το κείμενο είναι της Χρύσας Σπηλιώτη. Ένα κείμενο ποιητικό, γεμάτο πολύχρωμες εικόνες, μεστό, γεμάτο πάθος και αγάπη για την ζωή. Ένα κείμενο συγκινητικό, που εναλλάσσει την συγκίνηση με το χαμόγελο και το χιούμορ. Μέσα από τις σελίδες του περνά και η ιστορία ολόκληρη των Επτανήσων. Η Χρύσα Σπηλιώτη έχει σκύψει με πολύ μεγάλο σεβασμό στη ζωή του μεγάλου μας μουσουργού και της ως τώρα άγνωστης ζωής της μητέρας του. Άγνωστες πτυχές έρχονται στην επιφάνεια.

Η σκηνοθεσία του Αυγουστίνου Ρεμούνδου είναι ανάλαφρη κα ουσιαστική. Κατορθώνει να περάσει μπροστά από τα μάτια μας σαν κινηματογραφική ταινία μια προσωπική ιστορία και μια ταραγμένη εποχή των Επτανήσων . Εικόνες περνούν «από μπροστά» μου και αισθάνομαι ότι ζω την Κέρκυρα του δεκάτου ενάτου αιώνα, με τις χαρές και τις πίκρες της, τον πόθο για ελευθερία.

Μία τεράστια χρυσή κορνίζα δεσπόζει στην σκηνή και στην άκρη της κρέμονται λουλούδια, που αλλάζουν χρώμα, χάρη στους υπέροχους φωτισμούς του Βαγγέλη Μούντριχα. Άκρως θεατράλε το σκηνικό της Τόνιας Αβδελοπούλου.

Υπέροχη μουσική από άριες που έχει μελοποιήσει ο Νικόλαος Μάντζαρος, αιχμαλωτίζει ευχάριστα την ακοή μας. Η μουσική επιμέλεια- επεξεργασία ανήκει στο Νικόλα Καρίμαλη.

Η Χρύσα Σπηλιώτη έχει μια τεράστια  υποκριτική δεινότητα. Μας γοητεύει, μας καθηλώνει με την απίστευτης ομορφιάς σκηνική της παρουσία. Χορεύει, σιγοτραγουδάει, θυμώνει, χαμογελάει, μεταπηδά από την συγκίνηση στο χιούμορ, χρησιμοποιώντας το κερκυραϊκό ιδίωμα, το οποίο σαν γάργαρο νερό, κάνει το κείμενο πιο απολαυστικό. Έχει μία παιδική αφέλεια, έναν αυθορμητισμό. Η τρυφερότητα της μάνας για το παιδί της, που φαίνεται και στα μάτια της ακόμη, με συγκινεί. Ακόμη και η απογοήτευσή της, όταν ο γιος απομακρύνεται από κοντά της, έχει μια γλυκύτητα. Δεν βαρυγκωμάει. Το παιδί της νοιάζεται. Επιθυμεί να είναι μόνο ευτυχισμένο.

Ερμηνεύει και όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στο κείμενο. Τον καταπιεστικό, άπιστο, τσιγκούνη για την οικογένεια, αλλά απλοχέρη για τις ερωμένες του σύζυγό της, την δεσποτική πεθερά της. Βλέπουμε τον γλυκό επαναστάτη Άγγελο που τις θυμίζει ότι είναι ακόμη γυναίκα ερωτεύσιμη, ακούμε τα βήματά της να αντηχούν στα στενά καντούνια της Κέρκυρας, καθώς τρέχει, θέλοντας να απομακρυνθεί έστω για λίγο, από το σπίτι που την πνίγει. Χαιρόμαστε το καρναβάλι, σαν να είμαστε εκεί.

Το φόρεμά της απλό, αλλά εντυπωσιακό και αρχοντικό, με την ίδια τσάντα να το συνοδεύει. Δημιουργία της Τόνιας Αβδελοπούλου.

Μια ξεχωριστή παράσταση, με μία απολαυστική Χρύσα Σπηλιώτη. Για λίγες ακόμη παραστάσεις. Προλαβαίνετε να το απολαύσετε και να το χαρείτε.

Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Χρύσα Σπηλιώτη
Σκηνοθεσία: Αυγουστίνος Ρεμούνδος
Μουσική: Νικόλαος Μάντζαρος
Μουσική επιμέλεια/ Επεξεργασία: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr)
Σκηνικά / Κοστούμια: Τόνια Αβδελοπούλου
Χορογραφία: Μάτα Μάρρα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίνα Ντούνη
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Video: Νικήτας Χάσκας
Αφίσα: Δημήτρης Ζουγκός
Παραγωγή: Πολυχώρος Vault

Ερμηνεία: Χρύσα Σπηλιώτη
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πληροφορίες – κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889

O Συλλέκτης του John Fowles

Ο Συλλέκτης είναι το πρώτο μυθιστόρημα του John Fowles, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους πεζογράφους. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα.

O Tζων Ρόμπερτ Φώουλς είναι Άγγλος λογοτέχνης (31/3/1926 – 5/11/2005). Κινούνταν ανάμεσα στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό. Στα γραπτά του έχει επηρεαστεί από τους Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Άμπερτ Καμύ.

Άρχισε να γράφει τον Συλλέκτη (The Collector) στα τέλη του 1960. Μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου του, το δούλεψε για έναν ακόμη χρόνο. Τελικά το βιβλίο εκδόθηκε το 1963.

Το 1965 διασκευάστηκε και γυρίστηκε η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία από τον William Wyler, με τους Terrence Stamp και την Samantha Eggar.

Στο θεατρικό πολυχώρο Vault παίζεται η παράσταση σε μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία Μαριλένας Παναγιωτοπούλου και σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Το έργο είχε πρωτοπαρουσιαστεί στην Ελλάδα το 2001 με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και την Μαρίνα Καλογήρου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.

Η σκηνή του θεάτρου Vault είναι γεμάτη γλάστρες με φυτά. Ανάμεσα έχουν τοποθετηθεί διαφανείς προθήκες με συλλογές από πολύχρωμες πεταλούδες και στο κέντρο ένα μικρό διάφανο κλουβί – φυλακή. Το σκηνικό ανήκει στον Γιώργο Λύντζερη.

O Frederick Clegg, τραπεζικός υπάλληλος, με ταπεινή καταγωγή είναι συλλέκτης πεταλούδων. Ξαφνικά κερδίζει στην λοταρία ένα υπέρογκο ποσό. Εγκαταλείπει την δουλειά του και αγοράζει ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι στην εξοχή. Από καιρό παρακολουθούσε την όμορφη Μiranda. Μια κοπέλα με αριστοκρατική καταγωγή και φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών. Στο απόμερο αυτό σπίτι του με τον όμορφο κήπο αιχμαλωτίζει την Μιράντα πιστεύοντας ότι θα μπορέσει να την κάνει να τον ερωτευτεί.

Το κείμενο έχει ένταση, αγωνία, σασπένς, τραγικές κορυφώσεις, ψυχολογικές εντάσεις, τις οποίες ανέδειξε με μοναδική δεξιοτεχνία ο σκηνοθέτης  Ένκε Φεζολλάρι. Κάνει μια καταβύθιση στις σκοτεινές και δαιδαλώδεις διαδρομές ενός ιδιόρρυθμου και αρρωστημένου μυαλού, με έντονες ψυχικές αυξομειώσεις. Ο ίδιος έχει την επιμέλεια της υπέροχης μουσικής, που αρχίζει από όπερα και καταλήγει σε country. Oι έντονες αυξομειώσεις του ήχου, δημιουργούν στον θεατή μία ένταση. Σε αυτό βοηθούν και οι πολύ χαμηλοί φωτισμοί του.

Ο νεαρός Φρέντερικ αφήνει την συλλογή άψυχων αντικειμένων και καταπιάνεται εμμονικά με την συλλογή έμψυχων. Η Μιράντα είναι η πιο λαμπερή πεταλούδα της συλλογής του. Ή μήπως όχι μόνο η Μιράντα;

Αρχικά φέρεται ευγενικά, με τρυφερότητα και αγάπη στην αγαπημένη του Μιράντα. Είναι γλυκός, περιποιητικός, φαίνεται ερωτευμένος μαζί της και χωρίς να το καταλάβουμε, τολμώ να πω ότι μας γίνεται συμπαθής. Η Μιράντα αναστατωμένη, ανήσυχη, προσπαθεί να «πάει με τα νερά» του. Μας ξεγελά ότι αναπτύσσεται το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Το ψυχολογικό δηλαδή φαινόμενο κατά το οποίο ο όμηρος εκφράζει θετικά συναισθήματα προς τον απαγωγέα του. Αυτή όμως προσπαθεί να βρει τρόπο να απελευθερωθεί, να βρει τρόπους να διαπραγματευθεί την απελευθέρωσή της. Συνεχώς αλλάζει τρόπους τακτικής, χωρίς φανερό αποτέλεσμα.

Μια διαμάχη αρχίζει ανάμεσα στις διαφορετικές επιθυμίες και επιδιώξεις θύτη και θύματος.

Παιδικά τραύματα που στιγμάτισαν την ζωή του Φρέντερικ  βγαίνουν στην επιφάνεια. Μένοντας από πολύ μικρός μόνος στη ζωή, μεγάλωσε με την θεία του και την ανάπηρη ξαδέλφη του. Δεν μπόρεσε ποτέ να ενταχτεί κοινωνικά. Η διαφορά των κοινωνικών τάξεων θύτη και θύματος είναι ολοφάνερη.

Ο συλλέκτης είναι μία παράσταση που απαιτεί υψηλές υποκριτικές ικανότητες, τις οποίες διαθέτουν και οι δύο πρωταγωνιστές.

Τρομακτικές οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του Γιώργου Παπαπαύλου. Αρχικά ήρεμος, χαμηλών τόνων, ευγενικός μας ξεγελά. Με την ροή της παράστασης γίνεται αμήχανος, νευρικός, η ψυχολογικά διαταραγμένη προσωπικότητα του μας τρομάζει. Το μάτι του θολώνει, όπως θολώνει και το μυαλό του. Υπερδραστήριος, εκδικητικός, κακός, αντικοινωνικός, εμμονικός. Δυνατή ερμηνευτική δεινότητα και σκηνική παρουσία του Γιώργου Παπαπαύλου που εντυπωσιάζει.

Η Πολυξένη Μυλωνά είναι φοβισμένη, εύθραυστη, ευαίσθητη, με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και μηχανεύεται τρόπους διάσωσής της. Μας εκπλήσσει με την ερμηνεία της.

Είναι ο Φρέντερικ ένας ψυχικά άρρωστος ή είναι ένας αρρωστημένος serial killer;

Mια παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ. Φεύγοντας βγήκα από το θέατρο προβληματισμένη για το πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η ψυχική ασθένεια.

Της Βίβιαν Μητσάκου

 

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση – Δραματουργική Επεξεργασία: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Δραματολόγος: Ναταλί Μηνιώτη
Μουσική Επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δάφνη Λιανάκη
Βοηθός Σκηνογράφου: Ανθή Παρασκευά – Βελουδογιάννη
Επιστημονική Σύμβουλος – Εγκληματολόγος: Κάτια Σωτηρίου
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Red Moonlight Productions

Ερμηνεύουν: Γιώργος Παπαπαύλου, Πολυξένη Μυλωνά

Σοφία σε θυμάμαι της Τάνιας Χαροκόπου

Η συγκλονιστική ζωή της Σοφίας Βέμπο, της τραγουδίστριας της νίκης, όπως την θυμάται ο ελληνικός λαός, ζωντανεύει στη σκηνή της Μουσικής και Θεατρικής Σκηνής  Αθηναΐς. Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα του θανάτου της. Μια λαοθάλασσα συνόδεψε την Σοφία στην τελευταία της κατοικία.

Το κείμενο της Τάνιας Χαροκόπου είναι μεστό και αληθινό. Η αγαπημένη συγγραφέας φαίνεται ότι έχει κάνει μία εμπεριστατωμένη, ενδελεχή και λεπτομερή μελέτη πάνω στην ζωή της Σοφίας Βέμπο. Παρουσιάζει την πολυτάραχη ζωή της μέσα από ένα συγκινητικό κείμενο που σου γεννά συναισθήματα. Ευρηματική η ματιά της να παρουσιάσει την ζωή της Σοφίας Βέμπο, μέσα από μία συνέντευξη.

Η Σοφία Βέμπο (Γεωργία Ζώη)  δίνει συνέντευξη σε ένα νεαρό δημοσιογράφο  (Ηλίας Μιχαήλ) και η αφήγηση ξεκινά. Πετάμε στην Ανατολική Θράκη όπου γεννήθηκε η Σοφία Μπέμπου – αυτό ήταν το πραγματικό της όνομα, μεταφερόμαστε στο Βόλο, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Αμερική. Απέκτησε δόξα και πλούτη. Αγάπησε την Ελλάδα όσο κανείς άλλος. Γνήσια πατριώτισσα που έδειξε με πράξεις την αγάπη της. Αχ, πόσο μας λείπουν τέτοιες προσωπικότητες.

Η Σοφία γνώρισε την λατρεία του κόσμου μέσα από τα τραγούδια της  κατά την διάρκεια του Eλληνο-ιταλικού πολέμου, ενθαρρύνοντας  και εμψυχώνοντας τους στρατιώτες μας που πολεμούσαν στο μέτωπο. Αναγκάστηκε για να σωθεί από την μανία των  Γερμανών κατακτητών να φύγει για την Μέση Ανατολή. Γυρίζοντας αποκτά το δικό της Θέατρο. Μας μιλά για τον έρωτά της με τον Μίμη Τραιφόρο, την ζήλεια της. Καταθέτει την πίκρα της για όλους αυτούς που την ξέχασαν, όταν τα φώτα της ράμπας έσβησαν για αυτή. Αξιοσημείωτη είναι και η βοήθεια που προσέφερε στους φοιτητές την βραδιά των επεισοδίων του Πολυτεχνείου.

«Είναι να σε θέλει και η τύχη. Να είσαι όμως και λίγο τολμηρός».

Ακούσαμε κατά την διάρκεια της παράστασης τραγούδια μοναδικά. «Αθήνα και πάλι Αθήνα», «Καινούργια Ζωή». Όταν τραγούδησε το τραγούδι «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» ρίγη συγκίνησης μας κατέκλυσαν και όλο το θέατρο τραγουδούσε μαζί με την μοναδική Γεωργία Ζώη. Με την  υπέροχη φωνή της και με συνοδεία ακορντεόν από τον Σπύρο Νίκα άγγιξε τις ψυχές μας.

4 ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΗ ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΚΑΣ (1)

H ερμηνεία της Γεωργίας Ζώη είναι καθηλωτική, συγκλονιστική και συγκινητική.  Με μπρίο, ευαισθησία, δύναμη ψυχής ενσαρκώνει την μεγάλη μας τραγουδίστρια. Η Γεωργία Ζώη υποδύεται την Σοφία Βέμπο με θέρμη, ψυχή, ευαισθησία, παλμό. Κάνει κατάθεση ψυχής και μας συγκινεί.

Ο Ηλίας Μιχαήλ έχει πολύ όμορφη σκηνική παρουσία και κάποιες στιγμές σιγοντάρει στο τραγούδι την Γεωργία Ζώη.

3 ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΗ ΗΛΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ (1)

Η σκηνοθεσία ανήκει στον Μενέλαο Τζαβέλλα ο οποίος με μεγάλο σεβασμό μας ανέδειξε τηνζωή της μεγάλης μας τραγουδίστριας. Εικόνες μιας Αθήνας που δεν  υπάρχει πια προβάλλονται στο βάθος της σκηνής.

Τα σκηνικά είναι της Ανθής Πετρουλάκη. Ένα όμορφο αστικό διαμέρισμα της Αθήνας της δεκαετίας του 1970. Στην Ανθή Πετρουλάκη ανήκουν και τα υπέροχα κοστούμια. Ιδιαίτερο και μοναδικό το φόρεμα της Γεωργίας Ζώη.

Όμορφες οι μουσικές επιλογές του Χρήστου Δήμα.

Είναι μία νοσταλγική, ομαδική παράσταση, που μας γεμίζει συναισθήματα και συγκίνηση. Ειδικά στην δύσκολη αυτή περίοδο της πατρίδας μας, μας θυμίζει ότι υπήρξαν άνθρωποι που την αγάπησαν και την βοήθησαν.

Έχω την αίσθηση ότι η παράσταση θα μας απασχολήσει και την επόμενη και γιατί όχι και τις επόμενες θεατρικές σεζόν. Μια παράσταση που θα χάσετε αν δεν ζήσετε την ατμόσφαιρά της.

img_2038-725x520

Ταυτότητα Παράστασης

Διανομή:

Γεωργία Ζώη

Ηλίας Μιχαήλ

Σπύρος Νίκας (ακορντεόν)

 

Συντελεστές:

Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου

Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας

Καλλιτεχνικός σχεδιασμός (σκηνικά – κοστούμια): Ανθή Πετρουλάκη

Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Δήμας

Βοηθός σκηνοθέτη: Τάνια Χαροκόπου

Φωτογραφίες – Video art: Δημήτρης Καραντινόπουλος

 

 

ΑΘΗΝΑΪΣ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Καστοριάς 34 – 36 ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ

ΜΕΤΡΟ Στάση Βοτανικός

Τηλ.: 210 3480000 – 210 3480080

 

Έναρξη παραστάσεων: Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Κάθε Παρασκευή στις 20:30 και κάθε Σάββατο στις 19:00 (για δέκα παραστάσεις)

 

Διάρκεια παράστασης: 1:30 χωρίς διάλειμμα

 

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ γενική είσοδος, 10 ευρώ μαθητικό, φοιτητικό, άνω των 65 ετών και άνεργοι

Κρατήσεις εισιτηρίων: Στο ταμείο του Πολυχώρου Αθηναϊς

Τηλ.: 210 3480080