Άρης της Σοφίας Αδαμίδου

Η Αθήνα γιορτάζει την 73η επέτειο της απελευθέρωσής της από τους Γερμανούς. Φιέστες, ομιλίες. Μια μέρα μετά ο Άρης περπατά στους δρόμους της Αθήνας. Της Αθήνας με τους άστεγους. Περπατά και φαίνεται τίποτα να μην έχει αλλάξει. Φτώχεια πάλι, άνθρωποι στους δρόμους. Δυστυχία. Tι να σκέφτεται άραγε;

Το video με τον Άρη προβάλλεται πριν αρχίσει η παράσταση  «Άρης».

Βρίσκομαι στο θέατρο Cartel για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της παράστασης Άρης σε κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου.

Ο Άρης μπαίνει στην σκηνή κρατώντας ένα φανάρι. Το σβήνει και αρχίζει την αφήγηση της ζωής του. Η ζωή του Άρη μέσα από την ματιά του Άρη.

Σε όλη την διάρκεια της παράστασης στο video wall, παρατηρούμε αληθινά περιστατικά των γεγονότων της πολυτάραχης εκείνης εποχής

Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΛΑΣ. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Μιζέριας. Η ανατίναξη του Γοργοπόταμου. Ο αρνητής της Βάρκιζας. Το τέλος που ο ίδιος διάλεξε για την ζωή του. Βήμα-βήμα η πορεία ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε παράφορα  και μισήθηκε θανατηφόρα.

«Ακούω και δεν ακούω τα όσα μου σούρουν. Δηλωσίας, αποστάτης, τον διέγραψε το κόμμα του, επαναστάτης, είχε δίκιο, είχε άδικο, ήρωας, εγκληματίας».

To κείμενο της παράστασης είναι της Σοφίας Αδαμίδου. Eίναι λεπτομερές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Έχει επικεντρωθεί όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα της εποχής, αλλά και στην προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη.

Ο νεαρός ηθοποιός Τάσος Σωτηράκης έχει μια εκπληκτική εμφάνιση στην σκηνή. Μοιάζει καταπληκτικά με τις φωτογραφίες που έχουμε δει με τον Άρη Βελουχιώτη. Έχει κάνει δικό του το κείμενο. Φαίνεται ότι ο Άρης έχει μπει στο «αίμα» του. Ζει με την ψυχή του, την καρδιά του, την ερμηνεία του. Με ορμή, τόλμη, θάρρος, νεύρο, θυμό, δάκρυ ενσαρκώνει τον Άρη.

«Αχ, ρε μάνα!» μονολογεί, κοιτάζοντας την φωτογραφία της μάνας του και ένα δάκρυ τρέχει και από τα δικά μου μάτια. Είναι μια συναρπαστική ερμηνεία που σε συγκλονίζει και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Μας φορτίζει συγκινησιακά.

Ας κρατήσουμε το όνομά του νεαρού ηθοποιού, αλλά και μουσικού και συνθέτη, Τάσου Σωτηράκη. Θα μας απασχολήσει πολύ για πολλά χρόνια. Γιατί βλέποντάς τον, παρακολούθησα ένα πολύ έμπειρο, «μεγάλο» ηθοποιό.

 

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στον Βασίλη Μπισμπίκη και μου άρεσε η σκηνοθετική ματιά του. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικά στιγμιότυπα στο video wall, που μας θυμίζουν ιστορικά γεγονότα και καθοδηγεί τον νεαρό ηθοποιό σταθερά και με νεύρο στο δύσκολο ρόλο του. Δεν παρακολουθείς μία αφήγηση, ένα μονόλογο, ζεις μια ολόκληρη εποχή.

Δυνατό ατού της παράστασης είναι και η μουσική που συνδυάζει τα δημοτικά τραγούδια και το ροκ. Ακόμα και η δυνατή ένταση σε κάποιες στιγμές είναι στα συν της παράστασης

Οι σκοτεινοί, αλλά απόλυτα ταιριαστοί στην παράσταση φωτισμοί, ανήκουν στον Λάμπρο Παπούλια.

Το σκηνικό λιτό και απλό, μας μεταφέρει στην όχι και τόσο μακριν, επώδυνη εποχή της πατρίδας μας. Εντυπωσιακό το στρατιωτικό ντύσιμο του Άρη.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, βάζοντας στην άκρη τα πολιτικά πιστεύω. Μια παράσταση που σε βάζει σε σκέψεις, σε προβληματίζει για όλα όσα έγιναν και για αυτά που θα γίνουν.

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

-Toν ξέρεις τον Άρη;

-Nαι, μου λέει. Τον ξέρω.

-Τον είδες ποτέ σου;

-Όχι. Μα τόνε ξέρω

-Πώς είναι;

-Τρεις βολές πιο αψηλός από τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία»

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης.

Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel 

 Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη. 

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη 

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας 

Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης-Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού 

Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης-Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή 

Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:  Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ γενική είσοδος, 8 ευρώ μειωμένο, 5 ευρώ για ανέργους.

Τόπος: Τεχνοχώρος Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας-τηλ. 693 989 8258)

Advertisements

Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Βρίσκομαι καθισμένη στο μεγαλοπρεπές σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού. Το πιο όμορφο σαλόνι της Αθήνας. Πολύτιμα έπιπλα, επώνυμοι πίνακες, υπέροχα χαλιά, ασημικά, κρύσταλλα. Διερωτώμαι ποιες προσωπικές της πολιτικής και πολιτιστικής Αθήνας, του περασμένου αιώνα έχουν βρεθεί εδώ.

Ο Φαίδων Καστρής, ο πρωταγωνιστής του μονολόγου «Σοφία», που θα παρακολουθήσω, κάθεται ακίνητος, σιωπηλός και περιμένει. Από τον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού έχω μία υπέροχη οπτική θέα του πρωταγωνιστή, με την φωτισμένη Βουλή απέναντι. Τολμώ και τον φωτογραφίσω, μέσα από τον καθρέφτη.

«Σοφία» ο τίτλος του μονολόγου. Σοφία η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία η πριγκίπισσα της Ελλάδος. Σοφία η γυναίκα.

Με αργές κινήσεις ο Φαίδων Καστρής, σηκώνεται. Η Βασίλισσα Σοφία βρίσκεται μπροστά στο φέρετρο του αγαπημένου της συζύγου, του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, του Χουανίτο της, μερικά χρόνια μετά. Και είναι μια συννεφιασμένη, βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα. «Έτσι αρμόζει στους βασιλείς να πεθαίνουν. Η βροχή κρύβει τα δάκρυα», μονολογεί.

Όχι δεν υποδύεται ότι είναι η Σοφία. Yπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ταλαντούχου Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο Φαίδων Καστρής είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας. Είναι οι σκέψεις της, τα όνειρά της, οι εφιάλτες της. «Εικόνες ιστορίας μέσα σε σπασμένους καθρέφτες. Στιγμές μοναξιάς σε δωμάτια της μνήμης. Αέναες περιπλανήσεις αναζητώντας τη σιωπή. Η Σοφία στους λαβύρινθους του μυαλού της… το κοριτσάκι με τη σαλοπέτα, η ερωτευμένη πριγκίπισσα, η βασίλισσα μια ξένης χώρας… Η Σοφία της θλιμμένης αξιοπρέπειας να χαμογελά αινιγματικά για το τέλος μιας εποχής. Όπως σε έναν πίνακα του Antonio López» Αυτές είναι οι σκέψεις του σκηνοθέτη που τον οδήγησαν την σκηνοθεσία του.

Είναι η διαδρομή της Σοφίας μέσα από τους σκοτεινούς λαβύρινθους των σκέψεων της. Θυμάται. Την παιδική της ηλικία στο Τατόι, την εξορία στην Αίγυπτο, τις όμορφες στιγμές στην Ρώμη, με τον αδελφό της, το φλερτ της με τον Χουάν, τον γάμο της, την ενθρόνισή της ως Βασίλισσα της Ισπανίας. Είναι η Βασίλισσα Σοφία και συγχρόνως η Σοφία. Μία δεύτερη φωνή δονείται μέσα στο μυαλό της και καθοδηγεί τις σκέψεις της.

«Όταν πήρα το κείμενο στα χέρια μου αναρωτήθηκα εάν αυτό μπορεί να παρασταθεί, να παιχθεί. Πέρυσι είχε παιχθεί στην Μαδρίτη από μια ηθοποιό, ενώ όπως μας εξήγησε ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε το έργο με την προοπτική να παιχθεί από άνδρα. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό, είναι η δεύτερη φωνή που ακούγεται μέσα στο μυαλό της Σοφίας. Είχα την εμπειρία από την Μαρί Πιέρ στο “Την Τρίτη στο σούπερ μάρκετ”, όπου έπαιζα και τον πατέρα της. Έχω βιώσει το πώς είναι αυτό το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο και πώς αυτό χτίζεται με απόλυτα καθαρό τρόπο απέναντι στον θεατή έτσι ώστε να μην τον μπερδεύει καθόλου. Εδώ είναι βέβαια κάτι πολύ πιο σύνθετο» ,λέει σε μια συνέντευξή του ο ταλαντούχος ηθοποιός.

Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι στο κείμενό του δεν «χαρίζεται» στην Σοφία. Της θυμίζει την προίκα των εννέα εκατομμυρίων δραχμών που πήρε από τον ελληνικό λαό το 1960, όταν η Ελλάδα ζούσε μία μεγάλη οικονομική κρίση. «Ξένη και στις δύο χώρες» την αποκαλεί. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ισπανικός λαός αγάπησε την Σοφία. Το νέο Μουσείο της Μαδρίτης πήρε το όνομά της “Reina Sofia”.

Ο Φαίδων Καστρής έχει «κεντήσει» ψιλοβελονιά την προσωπικότητα της Σοφίας. Με μεγάλη ευκολία αλλάζει ρόλους και πρόσωπα. Έχει μία εκπληκτική, μοναδική ερμηνεία που σε καθηλώνει. Ανέδειξε με ένα μοναδικό τρόπο όλες τις πτυχές της προσωπικότητας της Σοφίας, από μικρό κοριτσάκι έως το σήμερα και όλα τα πρόσωπα που σφράγισαν την ζωή της.

Εντυπωσιακό και το κοστούμι που φορούσε ο πρωταγωνιστής, της Όλγας Ντέντα.

Η Βασίλισσα Σοφία, μόνη πια, επιστρέφει στην Αθήνα, με αθλητικά παπούτσια και τζην παντελόνι. Αυτό σημαίνει το τέλος μιας εποχής ;

Η παράσταση με εντυπωσίασε. Θα ήθελα να την ξαναδώ. Προτείνω να μην την χάσετε. Είναι μία θεατρική εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη.

Ταυτότητα Παράστασης

ΣΟΦΙΑ του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Όλγα Ντέντα
Διαμόρφωση ηχητικών τοπίων: Νίκος Παπαρρόδου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Τσακίρης
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεύει ο Φαίδων Καστρής

Παραστάσεις: Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα τον Οκτώβριο και όλες τις Δευτέρες του Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934965340

“Mόνος Κόσμος” της ‘Eμιλυ Ντίκινσον

 

Η Έμιλυ ανοίγει διστακτικά την πόρτα του σαλονιού της και μας υποδέχεται σαστισμένη. Είναι από τις ελάχιστες φορές που δέχεται να δει κόσμο. Ζει μόνη και απομονωμένη με τα βιβλία και την μοναξιά της στο πατρικό της σπίτι, στο Άμερστ της Μασαχουσέτης.

Η ‘Eμιλυ Ελίζαμπεθ Ντίκινσον (1830 – 1886) ήταν αμερικανίδα ποιήτρια και μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές ποιητικές φωνές του 19ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το πέρασε απομονωμένη στο σπίτι των γονιών της και όλα της τα έργα παρέμειναν ανέκδοτα μέχρι τον θάνατό της. «Θα σου πω πώς έχουν τα πράγματα – έχω και εγώ την συνήθεια να γράφω» είχε εκμυστηρευτεί σε ένα φίλο της. Η Έμιλυ – γνωστή και ως η κυρία με τα λευκά – είχε πει κάποτε : «Μακάρι να ήμασταν πάντα παιδιά, δεν ξέρω πώς να μεγαλώσω». Το πρώτο της ποίημα το έγραψε σε ηλικία μόλις 20 ετών. Υπήρξε ιδιαιτέρως παραγωγική και συνήθιζε να στέλνει ό,τι έγραφε σε φίλους της μέσω αλληλογραφίας. Τα ποιήματα που γνωρίζουμε σήμερα ως δικά της ξεπερνούν τα 800. Όπως συνήθιζε να λέει και η ίδια : «Οι λέξεις … δεν ξέρω κάτι άλλο πιο δυνατό». Τα ποιήματά της αντανακλούν την μοναξιά και την απομόνωση και λειτουργούν ως μία κραυγή «επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά», όπως ονομάζεται χαρακτηριστικά μία από τις πιο γνωστές ποιητικές της συλλογές.

Ο σκηνοθέτης Αλέξιος Κοτσώρης, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Έχει σαν σκηνικό την υπέροχη εσωτερική αυλή, της μοναδικής παλιάς μονοκατοικίας στην Πλάκα. Τα πράσινα παράθυρα, από όπου μας κοιτά η Έμιλυ, η εξώπορτα του σπιτιού, η εσωτερική σκάλα, δημιουργούν ένα μοναδικό σκηνικό. Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μέσα από μία λιτή σκηνοθεσία την ζωή της ιδιότυπης ποιήτριας και μας μεταδίδει ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο. Ιδιαίτερες οι σκηνές που η Έμιλυ μας κοιτά από τα κλειστά παράθυρα του σπιτιού ή ανεβοκατεβαίνει τις εσωτερικές σκάλες.

Η Έμιλυ, φορώντας ένα πανέμορφο λευκό μακρύ φόρεμα, μας κοιτά αφοπλιστικά και μας διηγείται την ζωή της, την μοναξιά και την μοναχικότητά της. Την ιδιόμορφη σχέση που έχει με τις λέξεις. «Ο ποιητής ανάβει την λάμπα και μετά φεύγει». Ζει, αισθάνεται, αναπνέει μέσα από τις λέξεις, μέσα από την ποίησή της.

Θυμάται τα παιδικά της χρόνια, την ιδιόρρυθμη σχέση με την μητέρα της «Aγκαλιάστε τους γονείς σας τώρα που τους έχετε. Τι παράξενο και μοναχικό μέρος θα είναι ο κόσμος, όταν φύγουν». Όσες διαφορές και αν έχουμε μαζί τους «Τελικά τα ορυχεία στο έδαφος ενώνονται με τούνελ». Πάντα η σχέση με τους γονείς, από όσα κύματα και αν περάσει, θα υπάρχει εκεί, άρρηκτη.

Μας εξομολογείται πως βιώνει τον έρωτα, την ζωή, την «μαγεία να αγαπάς με άυλο τρόπο».

«Δεν μετανιώνω για την ζωή μου, για την μοναξιά που επέλεξα».

«Πάρτε μου τα πάντα, αλλά αφήστε μου την έκσταση».

Η ερμηνεία της νεαρής ηθοποιού, Χριστίνας Τασκασαπίδου, είναι εκπληκτική και αφοπλιστική, με μια φυσικότητα που εκπλήσσει, μας διηγείται την μοναχική, από επιλογή, ζωή της. Αέρινη σαν παρουσία, εύθραυστη, ευαίσθητη

«Είναι μια εξαίσια εμπειρία να αγαπάς κάποιον με άυλο τρόπο, χωρίς σώμα εραστές, ένα για πάντα…»

Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Πολιτάκη ιδιαίτεροι. Τονίζουν και εντείνουν την προσωπικότητα της Έμιλυ και τον ιδιαίτερο εσωτερικό της κόσμο.

Η μουσική επένδυση της παράστασης ανήκει στη  Violet Louise και μας ταξιδεύει.

Το κείμενο του έργου αποτελεί σύνθεση από διάφορες εκδόσεις που αφορούν στην Emily Dickinson: «The Belle Of Amherst» του William Luce, «Επειδή Δεν Άντεχα Να Ζήσω Φωναχτά» (Εκδόσεις Gutenberg), «Έλα Στον Κήπο Μου» ( Εκδόσεις Αρμός), του Διονύση Καψάλη, των Εκδόσεων Άγρα, αλλά και νέων ανέκδοτων μεταφράσεων του Παναγιώτη Ντουτσούλη.

Μια όμορφη παράσταση, στο μοναδικό σπίτι κάτω από την Ακρόπολη. Λίγες οι παραστάσεις. Μήπως να επαναληφθεί; Πραγματικά αξίζει να την ξαναδούμε!

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης

Ερμηνεύει: Χριστίνα Τασκασαπίδου

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Μουσική: Violet Louise

Φωτογραφίες: Αρσένης Μίαρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Τεντολούρη

 

Γουρούνι στο σακί του Georges Feydeau

To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης παρουσιάζει για πρώτη φορά σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την κωμωδία του Ζωρζ Φειντώ «Γουρούνι στο σακί».

O Zωρζ Φειντώ είναι γάλλος θεατρικός συγγραφέας. (1862-1921). Με την παρότρυνση του Εζέν Λαμπίς, διάσημου συγγραφέα έργων του βωντβίλ έγραφε μονολόγους, τους οποίους ερμήνευε ο ίδιος. Στη συνέχεια ανανεώνει το είδος του βωντβίλ, με μια πιο βαθιά μελέτη των χαρακτήρων  και συνθέτει συζυγικές φάρσες, όπου το κωμικό είναι ανελέητο και σπαραξικάρδιο.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει γράψει: «Ο Φεϊντώ είναι κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής, κλασικής πια, φάρσας, που είναι καθαρό θέατρο. Υπακούει στην αριστοτελική διαπίστωση ότι είναι δηλαδή μίμηση πράξεως και όχι μίμηση ανθρώπων. Έχει λοξή ματιά, διαβολικό ρυθμό, ανατρεπτική διάθεση, παιδική αφέλεια, παιγνιώδες χιούμορ και σκανδαλώδη πρόθεση. Κύριος στόχος της τα μικροαστικά και αστικά ήθη, η σεμνοτυφία, η υποκρισία και η κάθε μορφής ασέλγεια των χορτάτων. Ιδού λοιπόν, πεδίον λαμπρό για τους θιάσους».

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Την κωμωδία «Γουρούνι στο σακί» με μία πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών μας, παρακολούθησα στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Και σε αυτό το έργο του ο συγγραφέας με καυστικό τρόπο διακωμωδεί τον νεοπλουτισμό των ανθρώπων. Άνθρωποι που αποκτώντας ξαφνικά χρήματα, πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράσουν τα πάντα. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι πρέπει πάση θυσία να ανέβουν στην υψηλή κοινωνία, με μόνο εφόδιο το χρήμα. Το έργο γράφτηκε το 1888, για να καυτηριάσει την μετριότητα της αστικής τάξης, την οποία γελοιοποιεί, αλλά μοιάζει σημερινό. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Ο Πακαρέλ, ένας ευκατάσταστος νεόπλουτος, για να ανέβει στην υψηλή κοινωνία έχει διακαή πόθο να παρουσιάσει στην Όπερα των Παρισίων ένα έργο που συνέθεσε η μοναχοκόρη του. Αναζητώντας τον τενόρο, που φυσικά θα πληρώσει αδρά, παρασύρεται από μια σειρά αναπάντεχων παρεξηγήσεων. Όλα τα πρόσωπα του έργου μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι συμπτώσεων, αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις με το δικό τους τρόπο και οι σχέσεις τους οδηγούνται σε απίθανες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όμορφες κυρίες, ευυπόληπτες αναζητούν την περιπέτεια, ένα φλερτ, με έναν νέο άνδρα , ένα κρυφό ραντεβού και οι παρεξηγήσεις δεν έχουν τέλος, προκαλώντας σε μας ένα ασυγκράτητο γέλιο.

Πρόκειται για μια κωμωδία που συνδυάζει τη λογική και το παράλογο, οδηγώντας τους ήρωες μας στα άκρα .Καυτηριάζει και γελοιοποιεί την νεόπλουτη κοινωνία, που θέλει να φαίνεται σοβαρή και «αγία».

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη, είναι γρήγορη, και με ένα εύστοχο τρόπο μας οδηγεί στα ήθη της κοινωνίας του περασμένου αιώνα.

Τα σκηνικά απλά και λιτά είναι του Αντώνη Χαλκιά.

Τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα.

Ο ρόλος του νεόπλουτου Πακαρέλ ταιριάζει «γάντι» στον Δημήτρη Πιατά. Λες και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Απολαυστικός, αφελής, ανυπόμονος, μας χάρισε μία υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο «τενόρος», όπως τον φαντάστηκε ο Πακαρέλ, είναι συναρπαστικός. Με μία αφοπλιστική απλότητα μπλέκεται άθελά του σε καταστάσεις και προκαλεί το συνεχές γέλιο μας.

Ξεκαρδιστικός και καταπληκτικός ο Γιάννης Δρακόπουλος στο ρόλο του Λανουά Ντε Βω.

Οι τρεις κυρίες της παράστασης: η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, σύζυγος του Πακαρέλ, η Μαρία Γεωργιάδου, σύζυγος του γιατρού και η Δήμητρα Σιγάλα, κόρη της οικογένειας ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Ο σοβαρός γιατρός, Γιώργος Γιαννόπουλος, έμπειρος ηθοποιός, έχει μία εξαιρετική εμφάνιση.

Ο υπηρέτης, Βασίλης Πουλάκος, παρακολουθεί τα πάντα πανταχού παρών.

Η μουσική συντροφεύει τη βραδιά μας και εμείς παρακολουθήσαμε μια πολύ όμορφη, ανάλαφρη κωμωδία καταστάσεων, κοιτώντας πάντα «την θετική πλευρά της ζωής», αφού το τραγούδι «Always look on the bright side of life», επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά την διάρκειά της.

Μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη παράσταση, που μου άρεσε πολύ.

 

Μετάφραση   Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία   Γιάννης Καραχισαρίδης
Σκηνικά   Αντώνης Χαλκιάς
Κοστούμια   Βάλια Μαργαρίτη
Βοηθός σκηνοθέτη   Έλια Βεργανελάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν:

Πακαρέλ   Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ   Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός)   Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ)   Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ)   Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί   Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βώ   Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ)   Βασίλης Πουλάκος

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

Eίναι η πρώτη φορά που παρακολουθώντας μία παράσταση τριών ωρών για δεύτερη φορά, όχι μόνο δεν κουράστηκα, αλλά την βρήκα πιο συναρπαστική, πιο ενδιαφέρουσα.

Ναι είναι μία υπερπαραγωγή. Ναι ήταν ένα πραγματικό sold out για το Ηρώδειο.

Μα φυσικά μιλάω για το σπουδαιότερο επίτευγμα του Broadway, το Sweeney Todd, O δαιμόνιος κουρέας της Fleet Strett, μεταφρασμένο στα ελληνικά, με την 35μελή Καμεράτα, υπό την διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου και ένα 26μελή θίασο.

O Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής-, αναγνωρισμένοι διεθνώς για τις ποιοτικές και άρτιες παραστάσεις τους. παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler. Το μουσικό θρίλερ που επαναπροσδιόρισε το μουσικό θέατρο του 20ου αιώνα.

20424175_162991494248832_5627799292433833916_o

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.
Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp.

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας. Mια σκηνοθεσία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, χωρίς κενά.

20375904_1012371508904784_5391357471829024977_n

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μαγική. Μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

20429881_1012371525571449_2581030333980893613_n

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης από τους ίδιους τους ηθοποιούς.

17191338_1012371418904793_1556321641012435435_n

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν στην βικτωριανή εποχή.
Εκπληκτικοί οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου δημιούργησαν μοναδικές σκηνές.
Η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων. Η παρουσία της, θεατρική και μουσική, είναι εκπληκτική. Παρά τα μικρά προβληματάκια που υπήρξαν για κάποια λεπτά στον ήχο, μας εξέπληξε. Φωνητικές και υποκριτικές ικανότητες στα ύψη. Της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για αυτό που μας προσέφερε.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής, με την εκπληκτική φωνή και σκηνική παρουσία της να μας συγκλονίζει.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της Lucy Parker- ζητιάνας μας κατακτά. Μια ακόμα υπέροχη και εκπληκτική παρουσία. Μια δυνατή ερμηνεία που δύσκολα ξεχνάς.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο Χριστόφορος Σταμπόγλου, σαν δικαστής, αλλά όχι αδέκαστος. Μια στοιβαρή ερμηνεία. Μια υπέροχη φωνή.

Ο Γιάννης Καλύβας, ο ερωτευμένος Άντονυ. Αεικίνητος και εκπληκτικός.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

20430049_1012371725571429_8502972315225613171_n
Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερα.

IMG_8937-Edit-Recovered

Η πιο συγκλονιστική και σπουδαία ακριβή υπερ-παραγωγή του φετινού καλοκαιριού, κατέκτησε το κοινό που ενθουσιασμένο χειροκροτούσε για πολλή ώρα.

Μετά το sold out και την τεράστια απήχηση της, η παράσταση επαναλαμβάνεται στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 31 Αυγούστου 2017. Αν δεν την είδατε, μην χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την μαγική αυτή παράσταση. Θα σας ενθουσιάσει!

2185249

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας
Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής
Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής
Συμμετέχουν οι:
Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.

 

Άφιξις/Με αφετηρία τη Μνηστηροφονία από την Οδύσσεια

H παράσταση άρχισε από το όμορφο λιμανάκι της Αρχαίας Επιδαύρου. Την ώρα που η θάλασσα έπαιρνε ένα διαφορετικό χρώμα, καθώς ο ήλιος έδυε. Εκεί όλοι οι συντελεστές της παράστασης, μαζί με τους θεατές, αλλά και τους απλούς επισκέπτες περιμέναμε την άφιξη του Οδυσσέα. Δέκα χρόνια περιπλάνησης. Πόσο γλυκιά μοιάζει η επιστροφή στην Ιθάκη. Τελειώνει ο νόστος του Οδυσσέα για την Ιθάκη του.

Επτά ομάδες, όσοι και οι ηθοποιοί.

Και κάθε ένας μας διηγείται και μία περιπέτεια του Οδυσσέα εκεί στο μικρό λιμάνι. Παρακολουθούμε εκστασιασμένοι το πρωτότυπο και όμορφο αυτό δρώμενο. Και μετά ανάλογα με το χρώμα ενός αποκόμματος που μας έδωσαν με το εισιτήριό μας ακολουθούμε και έναν ηθοποιό. Εγώ, έχοντας το μαύρο χαρτάκι, ακολούθησα τον Γιώργο Παπαγεωργίου. Τραγουδήσαμε το Τhat ‘s amore, ακολουθήσαμε το μονοπάτι με τις ολάνθιστες πορτοκαλιές, έχοντας μία φανταστική θέα του λιμανιού της Eπιδαύρου. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μάς αφηγήθηκε ένα κομμάτι από την Οδύσσεια και φθάσαμε στον Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

Μπαίνοντας στο Μικρό Θέατρο, στην σκηνή μας περίμενε ένα νέο δρώμενο: Ο Οδυσσέας και η Ευρύκλεια στέκονταν εκεί, περιμένοντας να καθίσουμε στις θέσεις μας. Παίζουν σιωπηλά.

Το παλάτι του Οδυσσέα το οριοθετούν οι φωτεινοί ράβδοι από λάμπες «νέον» (Πρωτότυποι φωτισμοί Αλέκου Αναστασίου). Σκηνικά Άννας Φιοντόροβα.

Η σκηνοθέτης Ιώ Βουλγαράκη, που είχε και την δραματουργική επεξεργασία, στάθηκε πάνω στο γνωστό μας κείμενο της Οδύσσειας, έχοντας όχημα την σπουδαία μετάφραση του Δ.Ν.Μαρωνίτη και επένδυσε στην αφήγηση και όχι στον ρεαλισμό. Η νέα αυτή παράσταση από την Ιώ Βουλγαράκη και την ομάδα ΠΥΡ, επιχειρεί να φωτίσει την ψυχική μας σύνδεση με μια από τις πιο αιματηρές σκηνές της ευρωπαικής λογοτεχνίας.

Ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη του. Σε ποια Ιθάκη όμως; Είκοσι χρόνια απουσίας είναι πολλά. Όλα έχουν αλλάξει στο παλάτι του. Οι μνηστήρες γλεντοκοπούν και χαίρονται την περιουσία του, περιμένοντας την πιστή Πηνελόπη να αποφασίσει ποιον θα παντρευτεί και ποιος θα είναι ο νέος βασιλιάς.

H Θεά Αθηνά έρχεται στην Ιθάκη για να τον βοηθήσει. Πηγαίνει τον Οδυσσέα στην φτωχική καλύβα του Εύμαιου. Εκεί φέρνει και τον γιο του Τηλέμαχο, όπου καταστρώνουν το σχέδιο εξόντωσης των μνηστήρων.

Εμφανίζεται στο παλάτι σαν βοσκός (κοστούμια Μαγδαληνής Αυγερινού). Κανείς δεν τον αναγνωρίζει.

Χωρίς έλεος, χωρίς να ακούσει τα παρακάλια και τις ικεσίες των μνηστήρων εκατόν οκτώ μνηστήρες κείτονται νεκροί από τα βέλη του. Μαζί τους και όσες από τις υπηρέτριες του παλατιού ήταν με το μέρος τους. Μία σφαγή χωρίς όρια. Ανείπωτος πόνος, ανείπωτη θλίψη.

Σκληρή η εκδίκηση του Οδυσσέα και όπως μας λέει η σκηνοθέτης: «Ο Οδυσσέας γυρίζει σε έναν τόπο που κανείς εκτός της οικογενείας του δεν τον θυμάται πια. Σε τι επιστρέφει ο Οδυσσέας; Ποιος θυμάται πια τον απόντα βασιλιά; H παράσταση επικεντρώνεται στην στιγμή της επιστροφής, για να μιλήσει ακριβώς για το ανέφικτο της επιστροφής. Ο χρόνος κινείται αμείλικτα μόνο προς τα μπρος. Έτσι ο Οδυσσέας επιστρέφει σε ένα «φάντασμα ονείρου. Ο Οδυσσέας δεν σκοτώνει για λόγους τιμής ή εκδίκησης, αλλά για να αφανίσει ό,τι μαρτυρά την εικοσαετή απουσία από το σπίτι και με τον τρόπο αυτό να καταφέρει να επιστρέψει. Όμως αυτή η πράξη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία».

Η μουσική είναι της Σαβίνας Γιαννάτου και γλυκαίνει με την ομορφιά της την παράσταση, ενώ στον βάθος της σκηνής με ηχητικούς αυτοσχεδιασμούς βρίσκεται ο Γιάννης Δεσποτάκης.

Μεγάλη ώθηση στην παράσταση δίνει η κινησιολογία της Σοφίας Πάσχου. Όλοι οι ηθοποιοί κινήθηκαν σύμφωνα με τις οδηγίες της, κάνοντας την παράσταση ιδιαίτερη και δίνοντας ένα ιδιαίτερο στίγμα στην παράσταση.

Και οι επτά ηθοποιοί ήταν υπέροχοι.
Ο Αργύρης Ξάφης, στον ρόλο του Οδυσσέα, για άλλη μια φορά μας δείχνει τις ικανότητες του. Με πείσμα, κύρος, πυγμή, ορμή, μας παρουσιάζει τον μεγάλο ήρωα.

Η Δέσποια Κούρτη, η πιστή Πηνελόπη, «που την μέρα πλέκω, αλλά όλη την νύχτα ξηλώνω» όπως μας σιγοτραγουδά, μου άρεσε ιδιαίτερα. Μέσα στο ονειρεμένο φόρεμά της, μοιάζει σαν μια οπτασία που κινείται επί σκηνής και μας μαγεύει με την ερμηνεία και το τραγούδι της.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, παίζει τους ρόλους μνηστήρων. Γοητευτικός, φοβισμένος όταν εκλιπαρεί για την ζωή του. Ένας ηθοποιός με πολύ μεγάλες δυνατότητες.

Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, υποδυόμενος και αυτός κάποιους από τους πολλούς μνηστήρες ήταν εκπληκτικός.

Εξέχουσα η παρουσία του έμπειρου και μεγάλου ηθοποιού μας Γιώργου Μπινιάρη, στον ρόλο του Εύμαιου. Με μια απίστευτη ενεργητικότητα και νεανικότητα μας γοήτευσε από την αρχή από τα δρώμενα στο παλιό λιμάνι και σε όλη την διάρκεια της παράστασης.

Η Μαίρη Μηνά στον ρόλο της Αθηνάς ξετυλίγει σιγά-σιγά το ταλέντο της.

Ο Γιώργος Δικαίος στον ρόλο του Τηλέμαχου νέος και ταλαντούχος ηθοποιός.

Μια ιδιαίτερη παράσταση με την υπογραφή της ταλαντούχας Ιώς Βουλγαράκη. Βλέπουμε από μία διαφορετική οπτική γωνία την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη του.

Ταυτότητα παράστασης

Aφιξις
Μετάφραση: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά: Άννα Φιοντόροβα
Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: Σαβίνα Γιαννάτου
Κίνηση: Σοφία Πάσχου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Σχεδιασμός προβολών: Μάριος Γαμπιεράκης, Χρυσούλα Κοροβέση
Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Χριστοδουλοπούλου
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Αγγελική Κοκκώνη

Παίζουν: Γιώργος Δικαίος, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαίρη Μηνά, Γιώργος Μπινιάρης, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου
Μουσικός αυτοσχεδιασμός επί σκηνής: Γιάννης Δεσποτάκης
Sound design: Μανώλης Μανουσάκης
Ηχογράφηση: Studio 19st
Τις πανοπλίες έφτιαξε η Ιωάννα Πλέσσα. Τις κομμώσεις των κυρίων Λογοθέτη, Ξάφη, Παπαγεωργίου επιμελήθηκαν οι Talkin’ Heads.
Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
Παρασκευή 7 και Σάββατο 8 Ιουλίου 2017, στις 9.30 μ.μ.

 

Sweeney Todd, O Δαιμόνιος κουρέας της Fleet Street

H Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής- παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το μουσικό θρίλερ Sweeney Todd σε μουσική και στίχους του Stephen Sondheim και σενάριο του Hugh Wheeler.

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1979 σαρώνοντας τα βραβεία ΤΟΝΥ.

Την Δευτέρα 26 Ιουνίου παρακολουθήσαμε την ανοιχτή πρόβα. H παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουλίου στο Ηρώδειο και είναι μία από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα μετά την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp, υπάρχουν όμως κάποιες διαφορές από το θέαμα που παρακολουθήσαμε στο Ηρώδειο.

sweeney-todd-708

O Γιώργος Πέτρου- που εκτός από την μουσική διεύθυνση, την απόδοση στα ελληνικά, έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία- δεν ρίχνει βαρύτητα, δεν κάνει focus στους ατελείωτους φόνους, αλλά στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται ο άτυχος κουρέας.

c52e4b23e75ec27253444e795c47ca64_XL

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα σε μιούζικαλ και όπερα, ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Ανάμεσα στο φωτεινό και στο σκοτεινό.

Η μουσική είναι μεγαλειώδης και μας κόβει την ανάσα με την έναρξη της παράστασης.

Βικτωριανό Λονδίνο. Δέκατος ένατος αιώνας. Ο κουρέας Benjamin Barker (βαρύτονος Χάρης Ανδριανός) ζει ευτυχισμένος με την όμορφη σύζυγό του και περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ο διεφθαρμένος δικαστής Turpin (Χριστόφορος Σταμπόγλης) ερωτεύεται την όμορφη γυναίκα του κουρέα και εξορίζει τον ίδιο για 16 χρόνια στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνούν βασανιστικά και φθάνει η ώρα που ο Barker επιστρέφει. Αλλάζει το όνομά του σε Sweeney Todd και ψάχνει να μάθει τι απέγινε η γυναίκα του και η κόρη του. Συναντά την κυρία Lovett (Nάντια Κοντογιώργη), γνωστή για τις πιο άνοστες πίττες του Λονδίνου. Χήρα, μόνη, διψά να δημιουργήσει οικογένεια. Οι δυο τους γίνονται ένα εκρηκτικό δίδυμο.

IMG_8937-Edit-Recovered

Αυτό που με εξέπληξε παρακολουθώντας το θρυλικό μιούζικαλ, δεν ήταν τα εγκλήματα, ούτε το άδικο αίμα. Ήταν η εμμονή του Todd για εκδίκηση. Τρόπος ζωής η ιδέα της εκδίκησης που του δηλητηριάζει την ψυχή του. Χάνεται στον ωκεανό του μίσους. Βλέπει μπροστά του μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί «δικαιοσύνη».

Ένα άλλο σημείο που θίγεται είναι και η διαφορά των κοινωνικών τάξεων. Ο ισχυρός δικαστής μπορεί άδικα και χωρίς λόγο να εξορίσει έναν φτωχό βιοπαλαιστή.

Τα σκηνικά του Πάρη Μέξη, πρωτότυπα, απλά και ιδιαίτερα δένουν και εντάσσονται περίφημα στο χώρο του Ηρωδείου και μας θυμίσουν το ομιχλώδες Λονδίνο. Ξύλινα κοντέινερ που αλλάζουν χρήσεις κατά την διάρκεια της παράστασης.

Τα κοστούμια είναι της Γεωργίνας Γερμανού και μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή.
Οι φωτισμοί είναι του Γιώργου Τέλλου και η κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου.

Τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό έχω την τύχη να τον θαυμάσω και στο παρελθόν. Η φωνή του βάλσαμο στα αυτιά μας, αλλά πολύ καλή και η σκηνική του παρουσία. Η αδικία που έχει υποστεί τον παρουσιάζει στα μάτια μου, συμπαθητικό, παρά τις σκληρές δολοφονίες του.

2185249

Η Νάντια Κοντογεώργη (κυρία Lovett) έχει δείξει τις τρομερές ικανότητές της και στο μιούζικαλ. Με την όμορφη και σωστή φωνή της είναι μία κωμική και τραγική παρουσία συγχρόνως. Με το ειδικό μακιγιάζ και τα ιδιαίτερα μαλλιά της είναι αγνώριστη. Είναι μία ικανότατη ηθοποιός που σε κερδίζει και με το τραγούδι και με τις υποκριτικές της ικανότητες. Μία γυναίκα μόνη, που δεν αντέχει την μοναξιά της, ζητά απεγνωσμένα να κάνει οικογένεια και δεν διστάζει να γίνει συνένοχος σε μία σειρά εγκλημάτων.

Η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η διεθνής σοπράνο, στο ρόλο της κόρης, έχει βαριές περγαμηνές που την συνοδεύουν. Μια όμορφη οπτασία επί σκηνής.

Η ΄Αννα Κουτσαφτίκη, στο δύσκολο ρόλο της ζητιάνας μας κατακτά.

Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνευτική ικανότητα του νεαρού και ήδη καταξιωμένου ηθοποιού Άρη Πλασκασοβίτη (Τομπίας). Ειδικά στο δεύτερο μέρος με καθήλωσε.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος στον ρόλο του «ανταγωνιστή» κουρέα, σε μια δυνατή ερμηνεία.

Εξαίσια μουσική, δυνατές λυρικές φωνές, εκπληκτικές ερμηνείες, όμορφα σκηνικά, τέλεια κινησιολογία, εξαιρετικοί φωτισμοί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και εμείς απολαύσαμε μία υπερπαραγωγή θρίλερ-όπερας.

Στην επίσημη πρεμιέρα μάς περιμένουν διάφορα εφέ, που θα πλουτίσουν ακόμα πιο πολύ την παράσταση .

Τα μαγικά χαρτάκια-εισιτήρια για την πρεμιέρα της 29ης Ιουλίου λιγοστεύουν. Προλάβετε να απολαύσετε μια ακριβή υπερπαραγωγή. Κρίμα που είναι για μία μόνο βραδιά. Ευχόμαστε να δοθούν περισσότερες παραστάσεις.

koyreaw1

Ταυτότητα Παράστασης
Μουσική Διεύθυνση – Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Πέτρου
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Κινησιολογία/χορογραφία: NN
Μουσική προετοιμασία/Διδασκαλία ensemble: Δημήτρης Γιάκας

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής

Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός
Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη
Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης
Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης
Άντονυ: Γιάννης Καλύβας
Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος
Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη
Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής

Συμμετέχουν οι:

Λητώ Μεσσήνη, Χριστίνα Μιχαλάκη, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Μαρία Μουρκούση, Αναστασία Κότσαλη, Μιράντα Μακρυνιώτη, Αθηνά Καστρινάκη, Βαγγέλης Αγγελάκης, Σταύρος Ζουλιάτης, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιάννης Μανιατόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Νικόλας Μπογιατζής, Σωτήρης Τριάντης, Αντώνης Δήμου, Άγγελος Χονδρογιάννης.

ΠΕΤΑΕΙ – ΠΕΤΑΕΙ του Marc Camoletti

Παλαιότερα- μακρινά καλοκαίρια στην Αθήνα. Ζέστη ανυπόφορη. Δεν υπήρχαν air-conditions, oύτε πισίνες. Ευτυχώς και οι πολυκατοικίες ήταν πολύ λιγότερες. Δροσιά βρίσκαμε τα βράδια στα θερινά τα σινεμά, με αγιόκλημα και γιασεμιά, που τραγούδησε και ο Λουκιανός. Μυρωδιές που δρόσιζαν την ψυχή μας. Και ένας ουρανός γεμάτος αστέρια.

Εκτός από τα θερινά τα σινεμά, διασκέδασή μας ήταν και τα αναψυκτήρια. Πρώτο το αναψυκτήριο στο Πεδίον του Άρεως με τον Γιώργο Οικονομίδη. Το Green Park, με τον Όμηρο Αθηναίο. Το Άκρον στην οδό Λένορμαν, με τον Γιάννη Μπουρνέλλη, τα Αστέρια στο Σταθμό Λαρίσης και αρκετά άλλα. Εκεί γνωρίσαμε μεγάλους καλλιτέχνες και οι βραδιές μας είχαν κάτι δροσερό, ονειρικό.

Αυτός είναι και ο λόγος που λατρεύω τον κήπο του Θεάτρου Χυτήριο. Μου θυμίζει εκείνες τις όμορφες βραδιές. Το Θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό είναι ένα πολιτιστικό κέντρο. Διαθέτει χειμερινή αίθουσα θεάτρου, εντυπωσιακό και ατμοσφαιρικό μπαρ και έναν υπέροχο κήπο, όαση στην καρδιά της ανεπανόρθωτα λαβωμένης Αθήνας μας. Διοργανώνει θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις.

Απόψε παρακολούθησα την κωμωδία «Πετάει – Πετάει» του Marc Camoletti σε μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου, διασκευή Γιώργου Βάλαρη και Στέλιου Παπαδόπουλου. Η κωμωδία έχει γίνει γνωστή με το όνομα “Boeing – Boeing” και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Μάνος (Μάνος Ιωάννου) είναι ένας πετυχημένος αρχιτέκτονας. Του αρέσει να κοροϊδεύει την ζωή και να παίζει με τις γυναίκες. Έχει καρδιά «αεροδρόμιο». Έτσι έχει σχέσεις συγχρόνως με τρεις κοπέλες αεροσυνοδούς από διαφορετικές εταιρίες, για να μην μπερδεύεται και με τις ώρες των πτήσεων. Μία Τουρκάλα (Αγγελική Δαλιάνη), μια Ιταλίδα (Μαρία Κορινθίου) και μία Γερμανίδα (Βίκυ Κάβουρα). Όλα κυλούν ομαλά για τον νεαρό μας «μαχαραγιά» μέχρι την στιγμή που φτάνει στο σπίτι του ο ξάδελφός του ο Σήφης (Μάνος Παπαγιάννης) και μια μέρα ακυρώνονται και μπερδεύονται οι πτήσεις. Τότε αρχίζει και το μεγάλο μπέρδεμα στην ζωή του Μάνου. Ακολουθούν τραγελαφικές στιγμές, απρόοπτα, κωμικές ανατροπές, που προκαλούν το αβίαστο γέλιο μας. Χωρίς βωμολοχίες, αλλά με όμορφες ατάκες. Με την βοήθεια της πανέξυπνης οικονόμου του Κούλας (Σοφία Βογιατζάκη) θα προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση.

O Mάνος Παπαγιάννης στο ρόλο του Σήφη, κλέβει την παράσταση. Με την κρητική του διάλεκτο, τις ατάκες του, την αφέλειά του, τις όμορφες μαντινάδες του, απογειώνει την παράσταση. Μια αξέχαστη ερμηνεία, ίσως η καλύτερη θεατρική στιγμή του μέχρι τώρα. Ικανότατος πιλότος σε μία πτήση γέλιου.

Αγγελική Δαλιάνη, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση και ερμηνεία. Με την τούρκικη προφορά της, την εκπληκτική σκηνική της παρουσία, κερδίζει το χειροκρότημά μας.

Η Μαρία Κορινθίου, ιταλίδα, ναζιάρα, ζηλιάρα και καταπληκτική ερμηνεία.

Η Βίκυ Κάβουρα πανέμορφη, δροσερή, αγαπησιάρα, έχει μία καταπληκτική παρουσία στο θεατρικό σανίδι.

Μοναδική, πληθωρική η σκηνική παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη, με αφοπλιστική αφέλεια και φοβερές ατάκες.

Πολύ καλός ο Μάνος Ιωάννου στο ρόλο του νεαρού που ζει για την εφήμερη ευτυχία.

Όλα εγγυώνται ένα αξέχαστο, ξένοιαστο καλοκαιρινό βράδυ. Και οι ερμηνείες και η όμορφη μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου. Και η διασκευή των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη.

Ο Γιώργος Βάλαρης έχει και την σκηνοθεσία, καλοδουλεμένη, με γρήγορο ρυθμό.

Όμορφo το νέο σκηνικό του Διονύση Χριστοφιλογιάννη, με χρωματιστές πινελιές.

Εντυπωσιακά, μοντέρνα και πολύχρωμα τα κοστούμια του Αλέξη Φούκου.

Αξέχαστα τραγούδια δεκαετίας 1970 μας συντροφεύουν. Όμορφες και οι κρητικές μαντινάδες..

Παρακολούθησα την παράσταση απολαμβάνοντας το ποτό μου και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ουρανό. Είχε και καινούργιο φεγγάρι.

Κυρίες και κύριοι προσδεθείτε. Η πτήση ξεκινά και προβλέπονται δύο ώρες αναταράξεων γέλιου.

Μην χάσετε να δείτε την παράσταση στην αυλή του Χυτήριου. Άλλη αίσθηση.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Χυτήριο

Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου
Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Σκηνικά: Διονύσης Χριστοφιλογιάννης
Κοστούμια: Αλέξης Φούκος
Φωτισμοί: Λοίζος Λοίζου
Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Κοτζαηλία
Χορογραφία: Nancy Lemon
Φωτογράφιση παράστασης: Ρούλα Ρέβη

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Σοφία Βογιατζάκη, Αγγελική Δαλιάνη, Μάνος Ιωάννου, Βίκυ Κάβουρα, Μαρία Κορινθίου,  Μάνος Παπαγιάννης.

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Tο νεοκλασικό της οδού Σπάρτης 14 αποτελεί ένα κόσμημα για την πολύπαθη περιοχή. Ο πολυχώρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ κερδίσει το θεατρόφιλο κοινό, με τις ποιοτικές παραστάσεις και συναυλίες του. Είχα την χαρά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου κ.Βασίλης Βλάχος να μου κάνει μία μικρή ξενάγηση στο υπέροχο αρχοντικό, με τον πανέμορφο κήπο. Το κτίριο χτίστηκε την δεκαετία του 1930. Τότε που το ένα μετά το άλλο πανέμορφα νεοκλασικά χτίζονταν στην Αθήνα και δυστυχώς αργότερα έπεσαν θύματα της αντιπαροχής.

Στο όμορφο αυτό νεοκλασικό πέρασε ένα μέρος της ζωής του ο μεγάλος μας συγγραφέας Μ.Καραγάτσης. Αγοράστηκε από Έλληνα που ζούσε στην Αίγυπτο.

Στον χώρο αιωρείται ο αέρας της παλιάς του αίγλη. Στον όμορφο προθάλαμό του προσφέρονται στους θεατές αναψυκτικά, κρασί. Και εκεί στο σαλόνι του Καραγάτση κάθομαι και περιμένω να δω την παράσταση «Μακτούμπ» της Μαίης Σεβαστοπούλου. Το θέατρο κατάμεστο και αναμένοντας την έναρξη σκέπτομαι πόσοι «μεγάλοι» της εποχής του Καραγάτση, έχουν καθίσει στον ίδιο χώρο και τι όμορφες φιλολογικές συζητήσεις θα έχουν γίνει.

Σε ένα αστικό μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Δύο αδελφές. Η μία με ασθενική και ευαίσθητη υγεία. Ζει σχεδόν κλεισμένη στον εαυτό της και στους τέσσερις τοίχους, παρέα με τα χάπια της και τις αναμνήσεις της. Η δεύτερη αδελφή αγωνίζεται. Η σύνταξη μικρή. Η κρίση τις λυγίζει. Πρέπει να εργαστεί. Κάνει όμως ακόμα όνειρα για το μέλλον. Η τρίτη αδελφή, αν και δεν έμενε μαζί τους, εμφανίζεται από το πουθενά, αν και ποτέ δεν έφυγε από τις σκέψεις των άλλων αδελφών.

Τρεις αδελφές, που παιδούλες ακόμα, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις ρίζες τους, να φύγουν για πάντα από την Αίγυπτο, την Αλεξάνδρεια της καρδιάς του. Την Αλεξάνδρεια των παιδικών τους χρόνων. Αναμνήσεις γλυκές περνούν από τα μάτια τους, το μυαλό τους. Μπροστά και στα δικά μας μάτια.

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Έχουν υποταχτεί στην μοίρα τους. «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. «Μακτούμπ» έλεγαν οι Αιγύπτιοι εννοώντας το ίδιο. Είναι γραμμένο. Είναι γραφτό. Έτσι ήταν τυχερό να γίνει. Λέξεις γνωστές μας. Δεν ξέρω αν αυτή η μοιρολατρία βοηθά την ψυχολογία μας, να πιστεύουμε ότι όλα είναι γραμμένα από την ώρα γέννησής μας, ότι δεν μπορούμε να πράξουμε αλλιώς και κάποιο αόρατο χέρι, οι μοίρες, έγραψαν το μέλλον μας και εμείς ανήμποροι ακολουθούμε τα γραμμένα. ‘Ισως να μας βοηθά να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις αντιξοότητες της ζωής. Να έχουμε το άλλοθι ότι «αυτό ήταν το πεπρωμένο μας».

Το κείμενο της Μαίης Σεβαστοπούλου γλυκό, σαν γλυκό σερμπέτι της Αλεξάνδρειας. Μας γεμίζει ανάμικτα συναισθήματα, πικρά και χαρούμενα, τρυφερά και σκληρά. Βιωματικές οι αφηγήσεις της – η μεγάλη ηθοποιός και σκηνοθέτης – έχει γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια. Αγάπη και μίσος στις καρδιές των αδελφών. Τι θα υπερισχύσει; Παλιά μυστικά, καλά φυλαγμένα βαθειά στις ψυχές τους έρχονται στην επιφάνεια. Μέχρι το τέλος της παράστασης βρισκόμαστε σε αγωνία.

Η σκηνοθεσία της Μαίης Σεβαστοπούλου έχει ενέργεια, γρήγορους ρυθμούς. Εστιάζει στις προσωπικότητες των τριών αδελφών και μας κρατά σε εγρήγορση διαρκώς.

Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών είναι συναρπαστικές και πολύ δεμένες μεταξύ τους. Θα χαρακτήριζα την παράσταση σαν ένα «διαμάντι» θεατρικό. Ένα υπέροχο κείμενο, συνάντησε τρεις καταπληκτικές και συγκλονιστικές ερμηνείες. Με την όμορφη, νοσταλγική μουσική, τα παλιά παραμύθια, τα παιχνίδια των παιδικών χρόνων, τις αναμνήσεις  της Αλεξάνδρειας της τέχνης και του πολιτισμού, τον αργό καρσιλαμά, τους ωραίους φωτισμούς, να δημιουργούν ένα θεατρικό κέντημα.

Η Μαίη Σεβαστοπούλου, η τρίτη αδελφή, που έρχεται ξαφνικά να «αναστατώσει» τις ζωές των υπολοίπων, είναι συναρπαστική στην ερμηνεία της. Ένα φοβισμένο όν που ζητά απεγνωσμένα βοήθεια και συγχρόνως έχει μια αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια. Βιώνει όπως πάντα τον ρόλο της. Δεν παίζει, ζει αυτό που κάνει.

Η Δέσποινα Πόγκα, δεν τα παρατά. Θέλει να ζήσει. Θέλει να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Αγκιστρωμένη στο να βοηθά όλη της την ζωή, ήρθε ο καιρός να σκεφτεί και τον εαυτό της. Φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες. Το «μακτούμπ» όμως, άλλα έχει γράψει για αυτήν. Γλυκιά, υπομονετική, συμπαθής. Μια ακόμη εξαιρετική, φυσική, όμορφη ερμηνεία.

Η Μαρία Μακρή, η αδελφή με την εύθραυστη υγεία, αποδεικνύεται ένα πονεμένο πλάσμα, που η ζωή την αδίκησε, της έδειξε το άσχημο, σκληρό πρόσωπό της. Άλλη μία εκπληκτική ερμηνεία. Παίζει με τις κινήσεις των ματιών, των χεριών της, του σώματός της. Πικρόχολη, έντρομη. Εκμεταλλεύεται την υγεία της για να έχει δίπλα την αδελφή της. Εκπληκτικές οι σκηνές Μαρίας Μακρή και Μαίης Σεβαστοπούλου. Το παρελθόν τις ενώνει και τις χωρίζει ταυτόχρονα. Η σκληρότητα των προσώπων γαληνεύει μπροστά στις αναμνήσεις που τις ενώνουν.

Συγκινητικό το φινάλε με τις τρεις πρωταγωνίστριες να θυμούνται τα παιδικά τους παιχνίδια και τραγούδια.

Μια παράσταση που με άγγιξε πολύ, μου άρεσε και λόγω του περιορισμένου αριθμού παραστάσεων για φέτος, πρέπει να έχει το θεατρόφιλο κοινό την ευκαιρία να την απολαύσει και του χρόνου. Εγώ θα την ξαναδώ με χαρά!

Ταυτότητα Παράστασης

Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια

Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής

Mακτούμπ της Μαίης Σεβαστοπούλου

Κείμενο-σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου

Πρωταγωνιστούν :

Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Μαίη Σεβαστοπούλου

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Ημέρες παραστάσεων:
Σάββατο20, Κυριακή 21, Δευτέρα22, Τρίτη23 Μαΐου
Σάββατο 27, Κυριακή 28, Δευτέρα 29, Τρίτη 30 καιΤετάρτη 31 Μαΐου2017
Ώρες παραστάσεων:
Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη: ώρα 9:00 μμ
Κυριακήώρα 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 10 ευρώ, 8 ευρώ(φοιτητικό), 6 ευρώ(ανέργων)
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-8673.655, 6974-40.80.16

To Φως του Γκαζιού του Πάτρικ Χάμιλτον

Λονδίνο 1890. Στο αρχοντικό της Μπέλλας. Mόλις έχει παντρευτεί τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Τζακ, πιστεύοντας ότι κοντά του θα βρει αγάπη και σιγουριά. Μένουν στην παλιά βίλα της θείας της- εδώ που εκείνη δολοφονήθηκε πριν αρκετά χρόνια. Ο δολοφόνος δεν βρέθηκε ποτέ, ούτε η συλλογή με τα πολύτιμα διαμάντια της. Η ευτυχία γρήγορα, όμως, την εγκαταλείπει. Η συμπεριφορά του συζύγου αλλάζει. Είναι ένας άλλος άνθρωπος.

Μουντό και παγερό το νέο περιβάλλον της. Στην ατμόσφαιρα αιωρείται τρόμος και φόβος.

Τα βράδια μόνο το φως του γκαζιού που σιγοτρέμει κρατά συντροφιά στην όμορφη Μπέλλα (Τάνια Τρύπη). Μόνη, φοβισμένη, τρομαγμένη, μοιάζει με ένα αγρίμι. Αισθάνεται ότι τρελαίνεται, ακολουθώντας τα χνάρια της μητέρας της. Παγωμάρα, απελπισία κυριεύει την ψυχή της. Τα βήματα που ακούει από τον επάνω όροφο του σπιτιού, όταν ο σύζυγός της Τζακ (Στέφανος Κυριακίδης) λείπει είναι αληθινά ή αποκύημα της ταραγμένης προσωπικότητάς της; Δεν θυμάται αρκετά πράγματα. Αντικείμενα, λογαριασμοί εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Ναι, είναι σίγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά με την ίδια. Κάτι σοβαρό της συμβαίνει, μέχρι την ημέρα που ο επιθεωρητής Ραφ (Παναγιώτης Πετράκης) της χτυπά την πόρτα. Η ψυχολογία της σιγά-σιγά αλλάζει. Το κουβάρι ξετυλίγεται, το πέπλο μυστηρίου απομακρύνεται από τα μάτια της. Βλέπει καθαρά, ανακαλύπτει τι της συμβαίνει.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΚΑΖΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

Το έργο γράφτηκε το 1938 από τον Βρετανό συγγραφέα Πάτρικ Χάμιλτον. (17 Μαρτίου 1904 – 23 Σεπτεμβρίου 1962). Κάποια από τα θεατρικά έργα που τον έκαναν ιδιαίτερα γνωστό και πλούσιο από σχετικά μικρή ηλικία, ήταν τα Gas Light, Rope και The Duke in Darkness. Ένα τρομακτικό ατύχημα τον παραμόρφωσε. Όταν η καριέρα του άρχισε να φθίνει οδηγήθηκε σε μελαγχολία και τελικά απεβίωσε πρόωρα.

3215762

Το Φως του Γκαζιού είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ και ακολουθεί την παράδοση των σπουδαίων θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ και της Άγκαθα Κρίστι. Στην Ελλάδα έχει ξαναπαιχτεί αρκετές φορές με μεγάλες πρωταγωνίστριές μας. Πρώτη η Μαρίκα Κοτοπούλη και ακολούθησαν οι Κατερίνα Ανδρεάδη, η Αντιγόνη Βαλάκου, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η Κάκια Αναλυτή και η Βάσια Παναγοπούλου. Και φυσικά έχει κάνει και μία λαμπρή πορεία στον κινηματογράφο, το 1944, αποσπώντας επτά βραβεία Όσκαρ με την Ίνγκριντ Μπέργμαν, τον Σαρλ Μπουαγέ και τον Τζόζεφ Κότερν σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κιούκορ με τον τίτλο “Gaslight”.

Ο όρος Gaslighting είναι ένας όρος γνωστός στην ψυχιατρική και στην ψυχολογία. Είναι μία μέθοδος που συχνά χρησιμοποιείται από ανθρώπους ψυχοπαθείς ή ναρκισσιστές. Είναι μια μορφή χειραγώγησης που προσπαθεί να βάλει υποψίες σε έναν άνθρωπο (υποψήφιο θύμα) και να το κάνει να αμφισβητήσει την ίδια του την μνήμη, την λογική του, να αποσταθεροποιήσει το ίδιο το άτομο και να καταστρέψει την αντίληψη της πραγματικότητας του. Να πιστεύει ότι η αλήθεια είναι ψέμα και το ψέμα είναι αλήθεια. Συναντάται συχνά σαν ψυχιατρικός όρος και σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας κατά των γυναικών.

18402062_10210595315891766_2993526009593239848_o

Ο Αλέξανδρος Κοέν έχει κάνει την μετάφραση και την σκηνοθεσία στο έργο. Μία ενδιαφέρουσα μετάφραση με ωραίο και μεστό λόγο. Απρόοπτο και διαφορετικό το τέλος της παράστασης από το τέλος του βιβλίου. Η σκηνοθεσία του έχει δώσει βαρύτητα στην ψυχολογική κατάσταση της πρωταγωνίστριας. Παρουσιάζει ένα δυνατό θρίλερ χωρίς πομπώδεις σκηνές τρόμου. Πράγματι πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική του ματιά.

Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου εντυπωσιακοί, εντείνουν το μυστήριο και την αγωνία μας.

Τα σκηνικά της Χριστίνας Κωστέα μάς παραπέμπουν σε μία αριστοκρατική έπαυλη βικτωριανής εποχής. Βαριά επίπλωση, μακριές βελούδινες κουρτίνες, πολύτιμα σκεύη και πανάκριβοι πίνακες στολίζουν το σαλόνι.

Τα κοστούμια της ιδίας, όμορφα, πολυτελή μας μεταφέρουν στην εποχή που διαδραματίζεται η παράστασή μας. Yπέροχος ο συνδυασμός χρωμάτων.

Ο συγγραφέας θίγει το θέμα της επιβολής εξουσίας . Στην συγκεκριμένη περίπτωση του συζύγου προς την γυναίκα του.

Στο έργο του «1984», που φέτος έγινε πασίγνωστο, μετά το ανέβασμά του σε αθηναϊκή σκηνή, ο Όργουελ αναφέρει «Αληθινή δύναμη δεν είναι η δύναμη πάνω στα πράγματα, αλλά πάνω στους ανθρώπους. Δύναμη είναι να κομματιάζεις το ανθρώπινο μυαλό και να το ξανασυναρμολογείς δίνοντάς του το σχήμα που επιθυμείς». Αυτό ακριβώς κάνει και ο σύζυγος. Με τον φόβο που προκαλεί, σημαδεύει κατ’ ευθείαν στο μυαλό της Μπέλλας. Την κάνει άβουλη και υποχείριό του. Την κάνει να αμφιβάλλει για την ψυχική της υγεία.

Και οι τέσσερις ηθοποιοί δείχουν ότι έχουν «δουλέψει» πολύ τις ερμηνείες του.

Η Τάνια Τρύπη, που την έχουμε δει και θαυμάσει σε εντελώς διαφορετικούς ρόλους έχει μία εκπληκτική ερμηνεία. Ευάλωτη, σαστισμένη, καταπιεσμένη, κακοποιημένη, αδύναμη, χαμένη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχει να αναμετρηθεί σε ρόλο που έχουν παίξει μεγάλες πρωταγωνίστριες του θεάτρου μας και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Τόλμησε όμως να αναλάβει ένα δύσκολο ρόλο και μας εξέπληξε ευχάριστα με τις δυνατότητές της και την ερμηνευτική της δεινότητα. Μας γοήτευσε.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΚΑΖΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

Ο Στέφανος Κυριακίδης, στο ρόλο του συζύγου, πιστεύει ότι είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, μέχρι την στιγμή που γίνεται ο ίδιος θύμα. Αδίστακτος, εριστικός. Έμπειρος, ικανότατος ηθοποιός ξέρει πώς να σταθεί άνετα στην σκηνή και να αποσπάσει τα θερμά συγχαρητήριά μας. Άλλος ένας ρόλος που του «ταίριαζε γάντι» και τον ερμήνευσε υπέροχα.

Έκπληξη η ερμηνεία του Παναγιώτη Πετράκη στο ρόλο του επιθεωρητή Ραφ. Άνετος στην σκηνή. Άρτιος υποκριτικά. Σοβαρός και απολαυστικός. Με γοήτευσε. Συγχρόνως με κάποιες ατάκες του κατά την ανάκριση, προκάλεσε το γέλιο μας που πράγματι χρειαζόμασταν. Μου άρεσε ιδιαίτερα και έδωσε μία «δυνατή ώθηση» στην παράσταση.

Στο ρόλο της καλοσυνάτης, διακριτικής και πιστής υπηρέτριας Νάνσυ, η καλή μας ηθοποιός Αλίκη Μπομποτά, προκάλεσε το ενδιαφέρον μας με την πολύ καλή ερμηνεία και παρουσία της.

Η νεαρή Μελίνα Βαμβακά σαν Ελίζαμπεθ, έπαιξε με μπρίο και νεανική ορμή.

Μια πολύ αξιόλογη παράσταση, που μου άρεσε ιδιαίτερα και σας συνιστώ να μην την χάσετε. Στο ιστορικό και αγαπημένο θέατρο Βεάκη μέχρι τέλος Μαίου.

FOS 1

Ταυτότητα Παράστασης
Το φως του γκαζιού
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Τίφανη Δανιήλ
Φωτογραφίες: Νικόλας Κομίνης
Δημόσιες σχέσεις – προβολή: Μαργαρίτα Δρούτσα
Πρωταγωνιστούν
Στέφανος Κυριακίδης (Τζακ),
Τάνια Τρύπη (Μπέλλα),
Παναγιώτης Πετράκης (Ραφ),
Αλίκη Μπομποτά (Νάνσυ)
Μελίνα Βαμβακά (Ελίζαμπεθ)
Θέατρο Βεάκη
Στουρνάρη 32
• Τηλέφωνο: 210 5223522
• Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00
• Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος 16 ευρώ. Ανέργων, φοιτητικό, παιδικό, ΑΜΕΑ 12 ευρώ
• Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (Χωρίς διάλειμμα)