Έξω χιονίζει του Σάκη Σερέφα

Στο Black Box του Θεάτρου επί Κολωνώ παρουσιάζεται η παράσταση «Έξω χιονίζει» του Σάκη Σερέφα. Ο πολυβραβευμένος Σάκης Σερέφας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στο 1960. Έκανε σπουδές στη Μεσαιωνική και Νέα Ελληνική Φιλοσοφία. Έχει εκδώσει 57 βιβλία, από πεζογραφία, ποίηση, ανθολογίες, μεταφράσεις, μέχρι θεατρικά έργα.

2015. Συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την έλευση των ξένων στρατιωτών στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δημοτικές αρχές της πόλης οργανώνουν μια επετειακή εκδήλωση σε γνωστό κινηματοθέατρο, όπου, με τη μεσολάβηση του μέντιουμ Νίνα, καταφθάνουν από το υπερπέραν και σωματοποιούνται επί σκηνής τα εκτοπλάσματα ξένων στρατιωτών που βρέθηκαν στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης πριν από έναν αιώνα.

Ο κάθε ένας από αυτούς θα καταθέσει τη δική του μαρτυρία σχετικά με όσα έζησε. Ένας κόσμος εν μέσω πολέμου, ένας κόσμος βασανιστικός αλλά και συχνά κωμικός- ένας κόσμος σπαρακτικός. Ο ρόλος του στρατιώτη είναι απλώς ένας ρόλος που αναγκάζονται να υποδυθούν. Αλλά πίσω από κάθε στρατιώτη κρύβεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με καθημερινές ανάγκες και προβλήματα, ένας άνθρωπος με διάθεση να αστειευτεί και να ερωτοτροπήσει, ένας άνθρωπος με όρεξη να φάει μια γίδα βραστή. Έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τον εχθρό αλλά και τα φονικά κουνούπια της μαλάριας και την μεγάλη πυρκαγιά της πόλης του 1917.

Πίσω από τα μεγάλα ανδραγαθήματα των στρατιωτών, τον ηρωισμό τους, την αυταπάρνησή τους για την πατρίδα, κρύβεται και ο στρατιώτης που πολεμά με τα σκοτάδια του μέσα σε ένα αντίσκηνο. «Ούτε καν ήρωας πολέμου δεν είμαι σαν εκείνους με το κομμένο πόδι και τα παράσημα», μονολογεί ο ένας από αυτούς.

BA5Y8537

Η σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινίτου, η οποία έχει κάνει και την διασκευή της νουβέλας του Σάκη Σερέφα, προσθέτοντας και τις μαρτυρίες και του έβδομου στρατιώτη, είναι πρωτότυπη και ευρηματική. Έχει προσθέσει στοιχεία βαριετέ και τα συνδυάζει με την μαγεία του vaudeville. Μια παράσταση που αποτελείται από ένα σύνολο σκηνών, ανθρώπων εντελώς ετερόκλητων μεταξύ τους. Αρχίζει χαλαρά, με ρυθμό, χορό, στοιχεία βωβού κινηματογράφου, ακροβατικά και σιγά σιγά σαν να ανοίγει μία ρωγμή και από μέσα ξεπετιούνται τα πραγματικά νοήματα που θέλει να δώσει ο συγγραφέας: Τον σαρκασμό για κάθε είδους πόλεμο και την ματαιότητά τους. Βάζει στο κέντρο τον άνθρωπο και τις μικρές του ανάγκες. Υποτιμά και εξευτελίζει τα μεγάλα ανδραγαθήματα των πολέμων που έχουμε συνηθίσει να ακούμε. Ένα κείμενο με έντονη θεατρικότητα, που η ταλαντούχα Μαρία Αιγινίτου του έδωσε πνοή.

H παράσταση συνδυάζει το σοβαρό και το κωμικό. Και μέσα από το κωμικό, οδηγούμαστε στον έντονο προβληματισμό.

Οι ηθοποιοί σε κοιτούν στα μάτια και είναι σαν να απευθύνονται σε σένα. Σαν να θέλουν να σου ανοίξουν την ψυχή τους. Έχουν ανάγκη οι στρατιώτες αυτοί να ανοίξουν την ψυχή τους. Να εξομολογηθούν.
.
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στη ζεστή αίθουσα του κινηματοθέατρου, καθώς έξω χιονίζει. Κι ενώ το χιόνι πέφτει και λιώνει, λιώνουν κι οι λέξεις, οι πόνοι, τα χάδια, οι μέρες, οι ιστορίες, κι ο μυστηριώδης θεατής της τρίτης σειράς χάνεται στο σκοτάδι.

BA5Y8283

Ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι η νεαρή Ειρήνη Ιωάννου πατά για πρώτη φορά το θεατρικό σανίδι, γιατί η σκηνική της παρουσία είναι εντυπωσιακή και άνετη.

Ο Νίκος Καρδώνης ερμηνεύει όλους τους ρόλους του με εκφραστικότητα και εκπληκτικές ερμηνείες.

Ο Στάθης Κόικας μας εντυπωσιάζει με τις εκφραστικές του δυνατότητες.

Ιδιαίτερα τα λευκά λεκιασμένα κοστούμια των πρωταγωνιστών. Δημιουργίες της Nina Loretti.

Υπέροχη η μουσική του Σωτήρη Καστάνη και η επιμέλεια κίνησης της Βρισηίδας Σολωμού.

Στο black box του Θεάτρου επί Κολωνώ παίζεται μία ιδιαίτερη παράσταση που μέσα από ισχυρές δόσεις χιούμορ, σου θέτει μεγάλα ερωτήματα και προβληματισμούς για την ανθρώπινη ζωή, την αξία της, τον θάνατο, τις μικρές καθημερινές μας απολαύσεις που κάποιοι άλλοι ονειρεύονται να έχουν. Ένας ύμνος στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα αντιπολεμικό μανιφέστο.

Απολαύστε την.

BA5Y8211

Ταυτότητα Παράστασης

Διασκευή- Σκηνοθεσία: Μαρία Αιγινίτου
Επιμέλεια κίνησης: Βρισηίδα Σολώμου
Μουσική: Σωτήρης Καστάνης
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Γιάννης Θεοδωράκης
Ενδυματολογική επιμέλεια: Nina Loretti
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου
Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης
Video: Κώστας Γεραμπίνης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ειρήνη Ιωάννου, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας

Σάββατο στις 19:00 και Κυριακή στις 21:30
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά, χωρίς διάλειμμα

Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό: 13 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ (φοιτητικό, άνω των 65 ετών)
5 ευρώ (ανέργων)

 

Advertisements

«Αλέξης Zορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη έχει τον τίτλο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Το έργο δημοσιεύτηκε το 1946. Συγκαταλέγεται στα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών, σύμφωνα με έκθεση που συντάχθηκε το 2002 από την Νορβηγική Λέσχη του Βιβλίου. Μεταφέρθηκε με τεράστια επιτυχία στην μεγάλη οθόνη (Άντονυ Κουίν στον ρόλο του Ζορμπά) και κατέκτησε 3 βραβεία Όσκαρ και η μουσική του Μίκυ Θεοδωράκη έκανε γνωστή την Ελλάδα  στα πέρατα του κόσμου.

Κεντρικός ήρωας ο Ζορμπάς, ένα υπαρκτό πρόσωπο, μια εμβληματική μορφή, που ο συγγραφέας γνώρισε στον Πειραιά. Από την συνάντηση αυτή ξεκινά και η παράσταση Αλέξης Ζορμπάς σε μοναδική διασκευή Θανάση Παπαθανασίου  και Μιχάλη Ρέππα και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

Η συνάντηση του συγγραφέα με τον Ζορμπά υπήρξε καταλυτική. Ο Καζαντζάκης γοητεύτηκε από τον ελεύθερο, φιλοσοφημένο, αντισυμβατικό χωρίς άγχη τύπο, μια ακατέργαστη μεγάλη ψυχή και τον προσέλαβε σαν επιστάτη στο λιγνιτωρυχείο του στην Κρήτη. Μια πραγματική φιλία γεννιέται μεταξύ των δύο ανδρών.

Ύστερα από την επιτυχία που γνώρισε στη περιοδεία που τον ταξίδεψε σε όλα τα Φεστιβάλ της Ελλάδας, όπου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, η μορφή – θρύλος του Αλέξη Ζορμπά, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου ΒΕΜΠΟ, από τις Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη, με την αυθεντική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που έκανε την Ελλάδα  παγκοσμίως γνωστή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη μας και έχει χορευτεί από ανθρώπους όλων των εθνικοτήτων, καθώς η μουσική οδηγεί τα βήματά της ψυχή τους.

«Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη·μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; Ο νους του»

Στη σκηνή ζωντανεύει με μια νέα δημιουργική ματιά και ένα ανεπανάληπτο τρόπο ο «μοναδικός διάλογος ενός καλαμαρά και ενός μεγάλου ανθρώπου του λαού, διάλογος μεταξύ του δικηγόρου Νου και της μεγάλης ψυχής του λαού», όπως αναφέρει ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης για τη διαχρονική φιλία του με τον Ζορμπά.

Τον Ζορμπά ενσαρκώνει ο Γρηγόρης Βαλτινός . Ο ρόλος ταιριάζει γάντι στον μεγάλο μας ηθοποιό.  Άλλος ένας ρόλος που θα σημαδέψει την καριέρα του. Εντυπωσιακός, ασυγκράτητος, επιβλητικός. Απλά υπέροχος.

«Δεν είσαι ελεύθερος. Απλώς τα λουριά σου είναι πιο χαλαρά από των άλλων»

Στον ρόλο του Καζαντζάκη ο Μέμος Μπεγνής. Σε μία καταπληκτική, φυσική, ερμηνεία. Σοβαρός, μετρημένος.

Οι δύο άνδρες (Γρηγόρης Βαλτινός – Μέμος Μπεγνής) έχουν μία εκπληκτική χημεία επί σκηνής.

Την θρυλική Μαντάμ Ορτάνς ερμηνεύει η Ταμίλα Κουλίεβα. Η μαντάμ Ορτάνς, μια γυναίκα ελεύθερη, μεγάλη πια, που έχει ζήσει την ζωή της, διατηρεί ένα μικρό πανδοχείο στη Κρήτη, όπου μένουν ο Καζαντζάκης και ο Ζορμπάς. Ο Ζορμπάς την αγάπησε και την παντρεύτηκε λίγο πριν πεθάνει. Η Ταμίλα Κουλίεβα έχει μια πολύ όμορφη σκηνική παρουσία. Κινείται άνετα και κλέβει την παράσταση.

Ο Νίκος Βερλέκης, λεβέντης σθεναρός και με εντυπωσιακή ερμηνεία.

Η Ναταλία Δραγούμη, η χήρα του χωριού, που πέφτει θύμα της ανδροκρατούμενης κρητικής κοινωνίας, των προκαταλήψεων, του κουτσομπολιού του χωριού και της αντίληψης ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άνδρες. Μία εκπληκτική, μεστή  ερμηνεία της Ναταλίας Δραγούμη.

Ο Τάκης Παπαματθαίου, στο ρόλο του τρελού είναι απολαυστικός μέσα στην αφοπλιστική αφέλειά του.

Όλος ο πολυμελής θίασος παρουσίασε μία άρτια σκηνική παρουσία.

Η παράσταση είναι μία πανάκριβη και εντυπωσιακή υπερπαραγωγή. Ακριβώς 60 χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, ενός από τους μεγαλύτερους έλληνες συγγραφείς των νεότερων χρόνων. Το 2017 είναι έτος Καζαντζάκη.

Τα υπέροχα σκηνικά είναι του σκηνογράφου Μανόλη Παντελιδάκη. Μετακινούνται διαρκώς και μας μεταφέρουν στην Κρήτη του Μεσοπολέμου.

Τις θαυμάσιες χορογραφίες επιμελείται ο Δημήτρης Παπάζογλου.

Τα κοστούμια είναι της ενδυματολόγου Ντένης Βαχλιώτη. Κοστούμια εποχής.

Η ενορχήστρωση ανήκει στον Αλέξη Πρίφτη.

Ιδανικοί οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Η σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Ο κ.Φασουλής έχει δώσει μεγάλο βάρος στην ελεύθερη προσωπικότητα του Ζορμπά, σε έναν άνθρωπο που δεν φοβάται τίποτα, έχει φιλοσοφήσει μέσα από τις περιπλανήσεις του την ζωή, ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του και αυτό εντυπωσιάζει τον νεαρό διανοούμενο. Δεν ήθελε, όπως μας είπε στην συνέντευξη τύπου, να δημιουργήσει μία φολκλόρ παράσταση και δεν χρησιμοποίησε την κρητική διάλεκτο. Η παράσταση κινείται με γρήγορους ρυθμούς και δεν σε αφήνει να πλήξεις.

Μοναδική στιγμή όταν ο συγγραφέας ζητά από τον Ζορμπά να του μάθει να χορεύει. Το θέατρο σείστηκε από τα χειροκροτήματα και την ψυχική ανάταση.

Mια εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα παράσταση. Χαρείτε την!

Ταυτότητα Παράστασης

Συγγραφέας: Νίκος Καζαντζάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Διασκευή: Θανάσης Παπαθανασίου- Μιχάλης Ρέππας
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Χορογραφίες:Δημήτρης Παπάζογλου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Artwork:Κάρολος Πορφύρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παύλος Σαχπεκίδης
Επιμέλεια μακιγιάζ φωτογράφισης:ΒίναΕυστρατιάδου

Πρωταγωνιστούν:

Γρηγόρης Βαλτινός, Ταμίλα Κουλίεβα, Μέμος Μπεγνής, Ναταλία Δραγούμη, Ρένος Ρώτας, ο Τάκης Παπαματθαίου και ο Νίκος Βερλέκης
Στέλλα Γκίκα, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιώργος Παράσχος, Άννα Μονογιού

Συμμετέχουν αλφαβητικά οι:

Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Βασίλης Ζαϊφίδης, Βασίλης Λέμπερος, Αλεξία Μουστάκα, Αρετή Πασχάλη, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, ΜαριαλέναΡοζάκη, Αλέξανδρος Σιάτρας, Γιώργος Τσούρμας, ΝικορέστηςΧανιωτάκης, Χριστίνα Ψάλτη

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις ΑφοιΤάγαρη

Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη

Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία, 6946507792

Χώρος: Θέατρο ΒΕΜΠΟ
Καρόλου 18, Πλατεία Καραϊσκάκη
(Σταθμός μετρό Μεταξουργείου)

Πρεμιέρα: 20 Οκτωβρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 19:00 (λαϊκή απογευματινή), Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 και στις 21:00 και Κυριακή στις 17:30
Διάρκεια: 120’
Εισιτήρια:15,18, 20 και 25 ευρώ.
Κρατήσεις: 2105221767, 2105229519 (ώρες ταμείου: 10.00-13.30 & 17.00-21.30)

Γοργόνες και Μάγκες του Γιάννη Δαλιανίδη

«Γοργόνες και Μάγκες», μια από τις πιο πετυχημένες κινηματογραφικές παραγωγές της FINOS FILM, το πιο δημοφιλές και διαχρονικό ελληνικό μιούζικαλ του μεγάλου δημιουργού Γιάννη Δαλιανίδη, που άφησε εποχή με το ταλέντο του, την χαρακτηριστική του γραφή και την διαχρονική του ματιά, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην σκηνή του πλήρως ανακαινισμένου Θεάτρου Broadway, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη.

Πέρασαν 50 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας στις αθηναϊκές αίθουσες και η ταινία έκοψε ρεκόρ εισιτηρίων. Θυμάμαι ουρές ατέλειωτες στους κινηματογράφους. Γενιές ολόκληρες γαλουχήθηκαν με τις φοβερές, διαχρονικές πια ατάκες του έργου.

Ο Γιώργος Βάλαρης (διασκευή-σκηνοθεσία) μεταφέρει στην σκηνή με μεγάλο σεβασμό, προσοχή και θρησκευτική ευλάβεια, το δημοφιλές μιούζικαλ. Καθοδηγεί 34 ηθοποιούς, μουσικούς, χορευτές και υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του μας μεταφέρουν στην ανέμελη εκείνη εποχή. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικές προβολές.

 

Ο μεγάλος ηθοποιός μας Γιάννης Βογιατζής στον ίδιο ρόλο, πενήντα χρόνια μετά. Ο συμπαθητικός ταβερνιάρης του μικρού νησιού που μας συγκίνησε τότε και μας συγκινεί ξανά. «Εν τω τηγανίω οι κεφτέδες, Μαρίνα;». Από τους μεγάλους μας ηθοποιούς.

Aς θυμηθούμε όμως λίγο την υπόθεση του έργου. Ο Πέτρος (Θανάσης Ευθυμιάδης) είναι ένα κακομαθημένο μοντέρνο παιδί. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι οι αγώνες ράλλυ και να «τρώει» τα χρήματα του πατέρα του, ο οποίος έχει γραφείο αγοράς οικοπέδων με δόσεις (Τάσος Κωστής).

«Αφού βλέπεις το παιδί βγαίνει αριστοκράτης, άστο να το γεννήσει ένας Ωνάσης, ένας Νιάρχος. Όχι εσύ εκεί. Πλήρωνε τώρα». Ο Πέτρος μαθαίνει εμπιστευτικά ότι Ελβετοί επενδυτές θα επενδύσουν σε ένα άγονο ελληνικό νησί, έτσι αποφασίζει παίρνοντας χρήματα από τον πατέρα του να αγοράσει κοψοχρονιά τα χωράφια του νησιού και να τα πουλήσει μετά πανάκριβα. Ο όχι και τόσο αφελής, μάλλον πονηρός κολλητός του φίλος «η γρίπη» (Γιώργος Γαλίτης), παίρνει χρήματα από την όμορφη επιχειρηματία Φλώρα (Ζέτα Δούκα) και προδίδει το μυστικό.

Έτσι καταφθάνουν και οι δυο στο νησί σαν μελλοντικοί αγοραστές και σκληροί ανταγωνιστές. Η Μαρίνα (Μαρία Κορινθίου), κόρη στην παράσταση του ταβερνιάρη Παναγή (Γιάννη Βογιατζή), ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Πέτρο. Η γοητευτική Φλώρα ξεσηκώνει με την ομορφιά της τους άνδρες του νησιού και ειδικά του ψαρά Νικόλα (Παναγιώτης Πετράκης) και προκαλεί τον φθόνο της αρραβωνιάρας του Xρύσας (Αγγελική Λάμπρη).

Ο έρωτας όμως τυφλώνει την Φλώρα όταν αντικρύζει τον όμορφο και κομψό εγγονό Ιάσωνα (Γιώργος Βάλαρης) της αρχόντισσας του νησιού (Έφη Παπαθεοδώρου). Τι θα συμβεί στο τέλος;

To cast των ηθοποιών είναι διαλεγμένο με μεγάλη προσοχή. Ας μην ξεχνάμε ότι όλους τους ηθοποιούς (και χωρίς να το θέλεις)  τους συγκρίνεις με τους ηθοποιούς της ταινίας. Είναι μία ομάδα ικανότατων ηθοποιών, που η σκληρή δουλειά που έχουν κάνει φτάνει στον θεατή, χαρίζοντας  μας μοναδικές στιγμές. Τους αξίζει ένα τεράστιο άριστα.

Η Ζέτα Δούκα, εντυπωσιακή, επιβλητική, καθηλωτική.

Η Μαρία Κορινθίου με νάζι και μπρίο. Μία ευχάριστη έκπληξη η ερμηνεία της.

Η ‘Eφη Παπαθεοδώρου, η αρχόντισσα του νησιού. Μια υπέροχη παρουσία με πείσμα και αίγλη, δυναμικότητα.

Ο Θανάσης Ευθυμιάδης άνετος, ζωηρός, άστατος, άτακτος.

Ο Παναγιώτης Πετράκης αληθινός, εκπληκτικός, να σε ενθουσιάζει με την σκηνική του παρουσία.

Ο Γιώργος Γαλίτης, η «γρίπη» απολαυστικότατος με πολύ χιούμορ. Τον ρόλο στην ταινία ερμήνευε ο μοναδικός Χρόνης Εξαρχάκος

Ο Πέτρος Ξεκούκης μοναδικός, ερωτοχτυπημένος και απογοητευμένος.

Ο Γιώργος Βάλαρης υπέροχος και άκρως γοητευτικός

Η Αγγελική Λάμπρη μία όμορφη νεανική φιγούρα. Με πολύ καλή παρουσία.

Ο Τάσος Κωστής. Απελπισμένος πατέρας.

Πλημμύρισε η αίθουσα του Βroadway με τα αξέχαστα τραγούδια: «Θα πιώ απόψε το φεγγάρι», «Άνοιξε πέτρα», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Ο άντρας που θα παντρευτώ» κ.ά. σε μουσική του κορυφαίου μουσικοσυνθέτη και μαέστρου Μίμη Πλέσσα, υπό τη μουσική διεύθυνση του καταξιωμένου μουσικοσυνθέτη και ενορχηστρωτή Αντώνη Γούναρη . Ζωντανά επί σκηνής ο Γιάννη Πλούταρχος. Όλοι οι θεατές σιγοτραγουδούσαμε τα αξέχαστα αυτά τραγούδια. Τα τραγούδια με τα οποία μεγαλώσαμε, ερωτευτήκαμε, απογοητευτήκαμε. Όταν η Άρτεμις Ματαφιά, η νεαρή ανερχόμενη τραγουδοποιός τραγούδησε με την αισθαντική φωνή της, πλαισιωμένη από χορευτές και ηθοποιούς, το «Άνοιξε πέτρα» όλο το θέατρο χειροκροτούσε δυνατά. Μια πραγματικά «μεγάλη» τραγουδίστρια.

Τα πανέμορφα σκηνικά που θυμίζουν ελληνικό νησί, γεμάτα φως και χρώμα είναι του «μαιτρ» του είδους Μανόλη Παντελιδάκη.

Όμορφοι και οι φωτισμοί του Τάσου Κωστή.

Εντυπωσιακά τα κοστούμια και τα φορέματα της Έλενας Παπανικολάου. Χρώματα και φαντασία.

Καταπληκτικές οι χορογραφίες του Μάρκου Γιακουμόγλου.

Είχα την χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση την ημέρα της επίσημης πρεμιέρας της και η ατμόσφαιρα που επικράτησε στο θέατρο δεν μπορεί να περιγραφεί. Ήταν εκεί η μεγάλη Μαίρη Χρονοπούλου που στην κινηματογραφική εκδοχή είχε τον ρόλο της Φλώρας. Η Ζέτα Δούκα και ο Πλούταρχος κατέβηκαν από την σκηνή, της έδωσαν το μικρόφωνο και εκείνη με την ίδια δυνατή φωνή τραγούδησε το «Καμαρούλα μια σταλιά». Κλάματα, χειροκροτήματα συγκίνηση. Ήταν εκεί και ο Μίμης Πλέσσας που μας έχει χαρίσει τόσα μα τόσα αξέχαστα, διαχρονικά τραγούδια Όταν ανέβηκε στην σκηνή και αγκάλιασε τον Γιάννη Βογιατζή, το θέατρο σείστηκε από τα χειροκροτήματα. Ήταν μία βραδιά που όσοι την ζήσαμε δύσκολα θα την ξεχάσουμε.

Της παράστασης προηγήθηκε ένα αφιέρωμα στον Γιάννη Δαλιανίδη.

Και στο τέλος της παράστασης δοκιμάσαμε τα κεφτεδάκια του Παναγή «εν τω τηγανίω», παρακαλώ.

Είναι μία από τις μεγάλες επιτυχίες της φετινής σεζόν. Μην χάσετε να την δείτε, να θυμηθείτε, να συγκινηθείτε, να μάθετε οι νεότεροι, να σιγοτραγουδήσετε, να απολαύσετε ένα πανέμορφο μιούζικαλ.

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο Broadway

Πρωταγωνιστούν:
Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Μαρία Κορινθίου, Παναγιώτης Πετράκης, Γιώργος Γαλίτης, Αγγελική Λάμπρη, Γιώργος Βάλαρης, Πέτρος Ξεκούκης, Αιμίλιος Ράφτης, Ηρώ Δημητριάδου και ο Τάσος Κωστής.

Στον ρόλο της αρχόντισσας η ‘Εφη Παπαθεοδώρου

Στον ρόλο του Παναγή, μετά απο 50 χρόνια, σε μία εμφάνιση σταθμό ο Γιάννης Βογιατζής.

Μαζί τους στο τραγούδι η ‘Αρτεμις Ματαφιά πλαισιωμένη από χορευτές και ηθοποιούς.

Τα τραγούδια της παράστασης ερμηνεύει ζωντανά στην σκηνή o Γιάννης Πλούταρχος.
Συμμετέχει 7μελής ζωντανή ορχήστρα
Υπό τη μουσική διεύθυνση του Αντώνη Γούναρη

Χορευτές (με αλφαβητική σειρά):
Νίκος Γιάννης, Ρομίνα Κοστέα, Έλενα Κοτίδου, Έμιλυ Λούμπα, Κλέλια Μενελάου, Δαμιανός Μέτσο, Νικόλας Παπαδάτος, Αθανάσιος Πισανίδης, Μαριφίλια Σκλαβούνου, Κωνσταντίνος Φρίγγας

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Γιάννης Δαλιανίδης
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Γιώργος Βάλαρης
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Ενορχήστρωση – Μουσική διεύθυνση: Αντώνης Γούναρης
Χορογραφίες: Μάρκος Γιακουμόγλου
Κοστούμια: Έλενα Παπανικολάου
Φωτισμοί: Τάσος Κωστής.
Δραματολόγος: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Ειδικός  συνεργάτης:  Κων/νος Λέλος
Bοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Ζαχαριάδου
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Ελεάνα Πλέσσα
Φωτογράφος: Σταύρος Χαμπάκης
Hair stylist: Τρύφωνας Σαμαράς
Μακιγιάζ: Κυριάκος Κωνσταντινίδης για την Golden Rose – LONDESSA S.A.
Video trailer: RGB Studios
Κατασκευή σκηνικού – κατασκευαστική ανακαίνιση θεάτρου Παναγιώτης Ευαγγελίου
Τα κοστούμια της κ. Ζέτας Δούκα και της κ. Μαρίας Κορινθίου υπογράφει ο Γιάννης Τόγκος για την KATHY HEYNDELS.
Tα κοστούμια του κ. Γιώργου Βάλαρη υπογράφει ο Νίκος Αποστολόπουλος.
Κοσμήματα Σοφία Δριστέλα.
Υποδήματα Spiero.
Ευχαριστούμε την κ. Αλίκη Δανάλη για την επικοινωνία και την προβολή της παράστασης.

 

ΘΕΑΤΡΟ BROADWAY
Αγ. Μελετίου 61 & Πατησίων
Τηλ.: 2108654787 – 2110125784
Διάρκεια: 2:15 ώρες με διάλειμμα

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ:
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ: 40 euro
Α ΖΩΝΗ: 28 euro
Β ΖΩΝΗ 22 euro
Γ ΖΩΝΗ 15 euro
Ειδικές τιμές για ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Φοιτητές και Ανέργους
Ειδικές τιμές για παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών
Ειδικές τιμές για γκρουπ

Aνώνυμος Αποστολέας του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Στις αθηναϊκές σκηνές όλο και συχνότερα βλέπουμε να ανεβαίνουν έργα Ελλήνων συγγραφέων. Έργα σύγχρονα που αναφέρονται στη πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση της χώρας. Ένα τέτοιο έργο παρουσιάζεται στο Θέατρο ΠΚ, στο Νέο Κόσμο. Είναι το νέο έργο του Γιάννη Βασιλακόπουλου «ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ένα πολιτικό θρίλερ με συναρπαστική πλοκή, μεγάλες ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, που στέλνει πολλά μηνύματα προς δεκάδες αποδέκτες, κάνοντας συνειρμούς, που πιθανόν να οδηγούν σε πραγματικά γεγονότα.

Ένας Ρώσος πράκτορας, (Λευτέρης Λουκαδής) μόλις έχει συνταξιοδοτηθεί, θυμάται και μας αφηγείται την τελευταία του αποστολή, που είχε επίκεντρο την Ελλάδα της κρίσης.

Ένα αεροπορικό δυστύχημα, που προκάλεσε δεκάδες νεκρούς. Μόνος επιζών ο πιλότος (Δημήτρης Τοπαλίδης), με πολλά όμως ψυχολογικά προβλήματα, μετά το ατύχημα. Η αγαπημένη του σύντροφος Χαρά (Μαρία Δεληκωνσταντίνου) τον φροντίζει με αγάπη. Ένα τηλέφωνο από έναν άγνωστο (Νίκος Καραγιώργης) και η συνάντησή τους φέρνει ανησυχία, φόβο και μεγάλες ανατροπές. Η φίλη της Ελπίδα (Δήμητρα Στάικου) προσπαθεί να σταθεί στο πλάι της. Κάτι κρύβει όμως και αυτή. Ο χορός των κατασκόπων καλά κρατεί. Στο ρόλο του γιατρού ο Βαγγέλης Πυρινής.

“ Γιατί τα ωραιότερα λουλούδια, έχουν αγκάθια:”

Το κείμενο γραμμένο από τον Γιάννη Βασιλακόπουλο είναι σύγχρονο, φρέσκο, επίκαιρο και αφορά την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και την Ελλάδα ειδικότερα. Δολοφονίες, εκβιασμοί, μυστικές υπηρεσίες συνωμοσίες κατά κρατών.

Η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Ευρηματική, ατμοσφαιρική. Όλη η πλοκή παρουσιάζεται σε χωριστές σκηνές. Στα διαστήματα μεταξύ των σκηνών το θέατρο αντηχούν μαγικοί ήχοι jazz, από ζωντανή ορχήστρα, που βρίσκεται στο πάνω μέρος της σκηνής.

Jazz και κατασκοπεία. Περίεργο κράμα με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Φαίνονται μόνο οι σκιές των μουσικών (Φοίβος Μποζάς, σαξόφωνο, Αντώνης Αρβανίτης, κοντραμπάσο, και Βασίλης Παπαχρήστου, πλήκτρα). Βλέπεις τις σκιές τους και ακούς μαγευτικά κομμάτια jazz. Θα έλεγα ότι ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει μια οπτικοακουστική παράσταση.

Τα σκηνικά, λειτουργικά και απλά, με τον πίνακα της Γκερνίκα να δεσπόζει στο σαλόνι, ανήκουν στον Μιχάλη Αθανασιάδη.

«Άξονας του έργου είναι ένα μυστικό που κρύβεται σε έναν πίνακα. Έναν πίνακα διαλεγμένο ώστε να αντικατοπτρίζει την βιαιότητα του πολέμου. Είναι η γνωστή Γκερνίκα του Pablo Picasso. Είναι γνωστό ότι καταστράφηκε ολοσχερώς από τους ναζί με την σύμπραξη του Φράνκο, ηγέτη των εθνικιστών στον Ισπανικό εμφύλιο. Ο παραλληλισμός είναι σαφής. Η Ελλάδα δεν βομβαρδίστηκε αλλά οδηγήθηκε σε μια οικονομική κρίση από τους Γερμανούς, που την υποδούλωσε οικονομικά ώστε να απολέσει την ανεξαρτησία της και ουσιαστικά να κυβερνάται από το Βερολίνο. Θα μπορούσε όμως η εξέλιξη των πραγμάτων να ήταν διαφορετική για την χώρα μας; Αυτό το μυστικό κρύβει ο πίνακας.» αναφέρει σε συνέντευξή του ο σκηνοθέτης.

Τα κοστούμια δημιουργίες της Μάγδας Καλορίτη. Τα φορέματα των ηρωίδων είναι άκρως εντυπωσιακά, προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Το μεγαλύτερο «βάρος» της παράστασης το έχουν οι : Δημήτρης Τοπαλίδης και Μαρία Δεληκωνσταντίνου. Με καλή σκηνική παρουσία και ερμηνεία και με καλή χημεία μεταξύ τους.

Ο Νίκος Καραγιώργης, ο μυστηριώδης άγνωστος αποστολέας. Αυστηρός και μυστηριώδης.

Πολύ καλός ο Λευτέρης Λουκαδής στο ρόλο του ρώσου κατασκόπου.

Αινιγματική και μυστηριώδης η Δήμητρα Στάικου, στο ρόλο της φίλης του ζευγαριού.

Ο Βαγγέλης Πυρινής, καχύποπτος, στο ρόλο του γιατρού.

Βγαίνοντας από το θέατρο είχα στα αυτιά μου την μελωδία της jazz.Σκεφτόμουν τι καλά που η υπόθεση του έργου είναι μία φανταστική ιστορία του συγγραφέα. Ή μήπως δεν είναι ;

Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά έργα, με δύσκολες πλοκές και ραγδαίες ανατροπές, μην χάσετε την ευκαιρία να απολαύσετε την παράσταση. Καλή σας θέαση.

Tαυτότητα παράστασης
Συγγραφέας: Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κωνσταντόπουλος
Σκηνικά: Μιχάλης Αθανασιάδης
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Οργάνωση παραγωγής: Ελοτίνη Νουλέλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Παρασκευοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Μαρία Δεληκωνσταντίνου, Δημήτρης Τοπαλίδης, Νίκος Καραγιώργης, Δήμητρα Στάικου
Φιλική συμμετοχή: Λευτέρης Λουκαδής, Βαγγέλης Πυρινής

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Φοίβος Μποζάς (σαξόφωνο)
Βασίλης Παπαχρήστου (πλήκτρα)
Αντώνης Αρβανίτης (κόντρα μπάσο)

 Θέατρο ΠΚ
Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Δευτέρα: 21:15, Τρίτη: 21:15
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Μειωμένο: 8 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Υπεύθυνος Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
email: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

O Πλανήτης της Στέλλας Μαρή

Ατέλειωτες συζητήσεις για το αν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν. Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες ή είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι;

Πηγαίνοντας στο Θέατρο Studio Κυψέλης, βρέθηκα αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο από άλλο πλανήτη. Είναι μία πολύ όμορφη γυναίκα που στέκεται εκεί μπροστά μου και αρχίζει να μας μιλά. Έχει έρθει από τον πλανήτη Άριστο. Είναι σε αποστολή και είναι μέλος των Ηρακλειδών.

Ήρθε με δισταγμό στη Γη. Η κακή φήμη μας έχει φθάσει και στους άλλους πλανήτες. Μας πήραν χαμπάρι ότι δεν αγαπάμε την Γη μας. Και τώρα αυτή πεθαίνει. Αρρώστησε και αργοπεθαίνει. Σε κάποια χρόνια θα εξαφανιστεί. Και ήρθαν με αποστολή να την σώσουν.

«Κάποια μέρα, μπορεί να λάβουμε ένα σήμα από έναν άλλο πλανήτη. Αλλά θα πρέπει να το σκεφτούμε πολύ καλά πριν το απαντήσουμε. Το να συναντήσουμε έναν εξελιγμένο εξωγήινο πολιτισμό μπορεί να μοιάζει με το όταν συνάντησαν οι Ιθαγενείς της Αμερικής τον Κολόμβο. Δεν τους βγήκε και σε πολύ καλό αυτό.» – Stephen Hawking

Κάθεται εκεί απορημένη βλέποντας στο video wall το πώς έχουμε καταντήσει τον πλανήτη μας.

Γρήγορα η Αλκμήνη, έτσι λένε την νεαρή γυναίκα, μυείται στο «φαινόμενο» του Έρωτα. Την χαρά διαδέχεται ο φόβος, την ποίηση το έγκλημα, τον ενθουσιασμό η απογοήτευση. Οι Ηρακλειδείς θα κληθούν να επιστρέψουν στον πλανήτη τους.

Ο πλανήτης της ηθοποιού και συγγραφέως Στέλλας Μαρή κινείται φυσικά στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας – όρο στον οποίο η ίδια αντιδρά, καθώς όπως μας λέει «στην τέχνη όλα αφορούν την φαντασία».

«Ένα έργο σοκαριστικά και συνειδητά ρεαλιστικό, καθότι , δυστυχώς, αναγνωρίσιμα και επικίνδυνα επίκαιρα αυτά που λέγονται – για τις μη αφυπνισμένες συνειδήσεις και την ευθύνη που όλοι φέρουμε. Και, τελικά, ο πλανήτης «Άριστος» δηλώνει ότι αδυνατεί τελικά να μάς βοηθήσει, για να καταλήξει και η ίδια η Αλκμήνη, πως δεν υπάρχει άλλη λύση από την αγάπη και την παντοδυναμία της. Θα έλεγα δηλαδή, ένα κείμενο βαθιά πολιτικό και συγχρόνως ένας ύμνος στην Αγάπη» αναφέρει η Στέλλα Μαρή σε συνέντευξή της.

Η παράσταση είναι ένας μονόλογος-κατηγορώ για τα οικολογικά, κοινωνικά θέματα της εποχής μας.

Την Στέλλα Μαρή την είδα και πέρσι στην παράσταση «Ρέπλικα».

Είναι μία ηθοποιός με έντονη προσωπικότητα, αγάπη για την δουλειά της, κάτι που βγαίνει και σε εμάς τους θεατές, με μεγάλο ζήλο με ό,τι καταπιάνεται..

Μόνη της πάνω στην σκηνή μας μεταφέρει τον προβληματισμό της για τα οικολογικά, κοινωνικά  θέματα με απόλυτα φυσικότητα. Άλλοτε απορημένη, άλλοτε λυπημένη, πάντα προβληματισμένη.

Ένας μονόλογος που δεν σε κουράζει, σε προβληματίζει για την πορεία της ανθρωπότητας, την έλλειψη αλληλεγγύης και αγάπης για τον συνάνθρωπό μας. Ρεαλιστικός με βαθιά νοήματα .

Η σκηνοθεσία λιτή και ουσιαστική ανήκει στην ίδια την Στέλλα Μαρή.

To μινιμαλιστικό σκηνικό και οι φωτογραφίες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της παράστασης ανήκουν στον Γιώργο Σταματάκη.

Ιδιαίτερα τα ρούχα της κας Μαρή, (Χαράς Κονταξάκη), καθώς και το υπέροχο κόσμημα στον λαιμό της (δημιουργία ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ).

Θα περιμένουμε από έναν εξωγήινο να μας πει τα προβλήματά μας; Όχι φυσικά. Όλοι τα γνωρίζουμε, αλλά αδιαφορούμε. Αυτό το «ωχ αδελφέ» πόσο εκκωφαντικό θόρυβο κάνει στα αυτιά μου.

Αν εμείς δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, να δούμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε, να σκύψουμε στις ανάγκες του διπλανού μας, τότε οδεύουμε ολοταχώς προς την καταστροφή.

Στο τέλος της παράστασης καθίσαμε με την Στέλλα, όπως κάνει άλλωστε μετά από κάθε παράσταση της και μιλήσαμε πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, συζητώντας για την παράσταση.

Ένας μονόλογος που αξίζει να βάλετε στο θεατρικό σας πρόγραμμα.

Καλή σας θέαση!

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Στέλλα Μαρή
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρά Κονταξάκη
Ηθοποιός ηχογραφημένου κειμένου: Δημήτρης Λεβίδης
Σκηνογράφος& φωτογραφίες για την παράσταση: Γιώργος Σταματάκης
Ενδυματολόγος: Χαρά Κονταξάκη
Κοσμήματα (χειροποίητα): «ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ»
Φωτογράφιση& βιντεοσκόπηση: Κώστας Βολιώτης
Επεξεργασία ήχου στο βιντεοσκοπημένο κείμενο: Δημήτρης Λεβίδης
Προωθητικό animation: Βαγγέλης Καραδήμας για λογαριασμό της vktoons
Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Παραγωγή: MINUS[two]-Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

Studio Κυψέλης
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης,Κυψέλη, τηλ.: 2108819571

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Ημέρα & ώρα παράστασης: Κάθε Τετάρτη στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων (με ποτό): Κανονικό: 10,00 ευρώ, Μειωμένο &ατέλειες: 5,00 ευρώ

Facebookpage της παράστασης: https://www.facebook.com/%CE%9F-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-123573608385385/?pnref=lhc

Προσωπικό site της Στέλλας Μαρή: http://www.stella-mari.com/

Σημείωση: Το βιβλίο «ο πλανήτης» από τις εκδόσεις ΚΟΥΙΝΤΑ (αυτή τη στιγμή υπό έκδοση) καθώς και οι φωτογραφίες του Γιώργου Σταματάκη, θα διατίθενται στο χώρο του θεάτρου.

H Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Το κλασικό έργο του Παπαδιαμάντη το έχω διαβάσει αρκετές φορές. Με γοήτευε η γραφή του. Είχα την χαρά να το απολαύσω σε θεατρικό έργο, αλλά και σαν όπερα.

Απόψε στο Θέατρο Αλκμήνη το παρακολούθησα και σαν χορoθέατρο.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης και όχι άδικα γοήτευσε το κοινό.

Οι φόνισσες – Ομάδα Χορού «Υπέρ Ορίων» (Θάλεια Μελισσαράτου, Σοφία Κρανια, Εμμανουέλα Αλεξανδράκη, Ανθή Κακουλίδου) χορεύουν με πάθος ζητώντας την εξιλέωση για το φρικτό έγκλημά τους. Απόλυτα συντονισμένες με άρτια τεχνική και θεατρικότητα. Συμβολίζουν τις διαφορετικές  πτυχές του χαρακτήρα  της ηρωίδας, παλεύουν με το καθήκον και το χρέος, χορεύουν για τη λύτρωση  «…μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».

Οι ερινύες (Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα) τις κυνηγούν. Ένα έγκλημα που δεν μπορεί να ξεχαστεί. Να σκοτώσεις ένα μικρό μωρό, γιατί είχε την «ατυχία» να γεννηθεί κορίτσι;

Σε μια γωνιά του σκηνικού ο «Άγιος» των γραμμάτων μας, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Πέτρος Γούτης), καθισμένος στο μικρό του γραφείο γράφει για τη «δυστυχία» των οικογενειών που έχουν κορίτσια. Σημειώνει τις σκέψεις του, λυπάται, συμπονεί. Δεν συγχωρεί τον φόνο.

Από την ώρα της γέννησης ενός κοριτσιού, οι γονείς μία σκέψη έχουν στο νου τους. Να τις παντρέψουν. Να φύγει το «βάρος» από πάνω τους. Αλλά για να παντρευτούν, πρέπει να μαζέψουν χρήματα, να ετοιμάσουν προικιά. Κανείς δεν θα παντρευτεί μια κοπέλα χωρίς προίκα.

Και από την δυνάστευση των γονιών, θα περάσουν στην δυνάστευση των συζύγων.

Ο ηθοποιός Θανάσης Κουρλαμπάς περπατά αμίλητος στην σκηνή. Είναι η μορφή του άνδρα. Του δυνάστη.

Ευρηματική σκηνοθεσία της Δέσποινας Γιαννάτου που συνδύασε τον χορό με το θέατρο. Δικές της και οι υπέροχες δυναμικές χορογραφίες. Η ιδέα της ύπαρξης επί σκηνής του ιδίου του συγγραφέα, να μας διηγείται το μυθιστόρημά του και να το σχολιάζει, μας μετέφερε στο κλίμα εκείνης της εποχής.

Εντυπωσιακά τα σκηνικά του Ντέιβιντ Νεγρίν. Εναρμονισμένη με το έργο και άκρως εντυπωσιακή η μουσική σύνθεση του Μπάμπη Νίκου.

Νεοκλασικός χορός, δυναμικός χορός, παραδοσιακή μουσική, πάθος στην κίνηση, θέατρο, αποτέλεσαν ένα εκρηκτικό κλίμα και μία ιδιαίτερη παράσταση.

Ενθουσιασμός στο κατάμεστο, στην κυριολεξία θέατρο (επιστρατεύτηκαν και καρέκλες). Ενθουσιασμός του κοινού, που τον έδειξε με το παρατεταμένο χειροκρότημά του.

Kαλή σας θέαση!

Tαυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία – χορογραφία : Δέσποινα Γιαννάτου
Μουσική Σύνθεση : Μπάμπης Νίκου
Σκηνικά : Ντέιβιντ Νεγρίν
Κοστούμια : Χριστίνα Μπακαλοπούλου
Φωτισμοί : Ντέιβιντ Νεγρίν
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού
Παραγωγή : Παναγιώτης Δέμος

ΔΙΑΝΟΜΗ

Πέτρος Γούτης ( Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης )
Θανάσης Κουρλαμπάς ( Άνδρας )
Ομάδα χορού «Υπέρ Ορίων»:
Θάλεια Μελισσαράτου ( Φόνισσα )
Σοφία Κρανιά ( Φόνισσα )
Εμμανουέλα Αλεξανδρινάκη ( Φόνισσα )
Ανθή Κακουλίδου ( Φόνισσα )
Παντελής Πάγκαλος, Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, Ειρήνη Καφρίτσα (ερινύες)

Διάρκεια παράστασης 65’ χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων 10€
Γενική είσοδος 12€ , μειωμένο 10€ ( άνεργοι, φοιτητές, ατέλειες)
Ειδικές τιμές για γκρουπ, σχολεία , σχολές χορού . συλλόγους για πρωινές παραστάσεις καλέστε στο 6978114703

Άρης της Σοφίας Αδαμίδου

Η Αθήνα γιορτάζει την 73η επέτειο της απελευθέρωσής της από τους Γερμανούς. Φιέστες, ομιλίες. Μια μέρα μετά ο Άρης περπατά στους δρόμους της Αθήνας. Της Αθήνας με τους άστεγους. Περπατά και φαίνεται τίποτα να μην έχει αλλάξει. Φτώχεια πάλι, άνθρωποι στους δρόμους. Δυστυχία. Tι να σκέφτεται άραγε;

Το video με τον Άρη προβάλλεται πριν αρχίσει η παράσταση  «Άρης».

Βρίσκομαι στο θέατρο Cartel για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της παράστασης Άρης σε κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου.

Ο Άρης μπαίνει στην σκηνή κρατώντας ένα φανάρι. Το σβήνει και αρχίζει την αφήγηση της ζωής του. Η ζωή του Άρη μέσα από την ματιά του Άρη.

Σε όλη την διάρκεια της παράστασης στο video wall, παρατηρούμε αληθινά περιστατικά των γεγονότων της πολυτάραχης εκείνης εποχής

Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΛΑΣ. Ο Θανάσης Κλάρας. Ο Μιζέριας. Η ανατίναξη του Γοργοπόταμου. Ο αρνητής της Βάρκιζας. Το τέλος που ο ίδιος διάλεξε για την ζωή του. Βήμα-βήμα η πορεία ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε παράφορα  και μισήθηκε θανατηφόρα.

«Ακούω και δεν ακούω τα όσα μου σούρουν. Δηλωσίας, αποστάτης, τον διέγραψε το κόμμα του, επαναστάτης, είχε δίκιο, είχε άδικο, ήρωας, εγκληματίας».

To κείμενο της παράστασης είναι της Σοφίας Αδαμίδου. Eίναι λεπτομερές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Έχει επικεντρωθεί όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα της εποχής, αλλά και στην προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη.

Ο νεαρός ηθοποιός Τάσος Σωτηράκης έχει μια εκπληκτική εμφάνιση στην σκηνή. Μοιάζει καταπληκτικά με τις φωτογραφίες που έχουμε δει με τον Άρη Βελουχιώτη. Έχει κάνει δικό του το κείμενο. Φαίνεται ότι ο Άρης έχει μπει στο «αίμα» του. Ζει με την ψυχή του, την καρδιά του, την ερμηνεία του. Με ορμή, τόλμη, θάρρος, νεύρο, θυμό, δάκρυ ενσαρκώνει τον Άρη.

«Αχ, ρε μάνα!» μονολογεί, κοιτάζοντας την φωτογραφία της μάνας του και ένα δάκρυ τρέχει και από τα δικά μου μάτια. Είναι μια συναρπαστική ερμηνεία που σε συγκλονίζει και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Μας φορτίζει συγκινησιακά.

Ας κρατήσουμε το όνομά του νεαρού ηθοποιού, αλλά και μουσικού και συνθέτη, Τάσου Σωτηράκη. Θα μας απασχολήσει πολύ για πολλά χρόνια. Γιατί βλέποντάς τον, παρακολούθησα ένα πολύ έμπειρο, «μεγάλο» ηθοποιό.

 

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στον Βασίλη Μπισμπίκη και μου άρεσε η σκηνοθετική ματιά του. Χρησιμοποιεί και κινηματογραφικά στιγμιότυπα στο video wall, που μας θυμίζουν ιστορικά γεγονότα και καθοδηγεί τον νεαρό ηθοποιό σταθερά και με νεύρο στο δύσκολο ρόλο του. Δεν παρακολουθείς μία αφήγηση, ένα μονόλογο, ζεις μια ολόκληρη εποχή.

Δυνατό ατού της παράστασης είναι και η μουσική που συνδυάζει τα δημοτικά τραγούδια και το ροκ. Ακόμα και η δυνατή ένταση σε κάποιες στιγμές είναι στα συν της παράστασης

Οι σκοτεινοί, αλλά απόλυτα ταιριαστοί στην παράσταση φωτισμοί, ανήκουν στον Λάμπρο Παπούλια.

Το σκηνικό λιτό και απλό, μας μεταφέρει στην όχι και τόσο μακριν, επώδυνη εποχή της πατρίδας μας. Εντυπωσιακό το στρατιωτικό ντύσιμο του Άρη.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, βάζοντας στην άκρη τα πολιτικά πιστεύω. Μια παράσταση που σε βάζει σε σκέψεις, σε προβληματίζει για όλα όσα έγιναν και για αυτά που θα γίνουν.

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

-Toν ξέρεις τον Άρη;

-Nαι, μου λέει. Τον ξέρω.

-Τον είδες ποτέ σου;

-Όχι. Μα τόνε ξέρω

-Πώς είναι;

-Τρεις βολές πιο αψηλός από τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία»

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης.

Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.

Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel 

 Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Αρη μου», σε στίχους Αγλαϊας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη. 

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη 

Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας 

Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης-Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός

Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού 

Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης-Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή 

Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:  Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ γενική είσοδος, 8 ευρώ μειωμένο, 5 ευρώ για ανέργους.

Τόπος: Τεχνοχώρος Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας-τηλ. 693 989 8258)

Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Βρίσκομαι καθισμένη στο μεγαλοπρεπές σαλόνι της Οικίας Κατακουζηνού. Το πιο όμορφο σαλόνι της Αθήνας. Πολύτιμα έπιπλα, επώνυμοι πίνακες, υπέροχα χαλιά, ασημικά, κρύσταλλα. Διερωτώμαι ποιες προσωπικότητες της πολιτικής και πολιτιστικής Αθήνας, του περασμένου αιώνα έχουν βρεθεί εδώ.

Ο Φαίδων Καστρής, ο πρωταγωνιστής του μονολόγου «Σοφία», που θα παρακολουθήσω, κάθεται ακίνητος, σιωπηλός και περιμένει. Από τον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού έχω μία υπέροχη οπτική θέα του πρωταγωνιστή, με την φωτισμένη Βουλή απέναντι. Τολμώ και τον φωτογραφίσω, μέσα από τον καθρέφτη.

«Σοφία» ο τίτλος του μονολόγου. Σοφία η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία η πριγκίπισσα της Ελλάδος. Σοφία η γυναίκα.

Με αργές κινήσεις ο Φαίδων Καστρής, σηκώνεται. Η Βασίλισσα Σοφία βρίσκεται μπροστά στο φέρετρο του αγαπημένου της συζύγου, του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, του Χουανίτο της, μερικά χρόνια μετά. Και είναι μια συννεφιασμένη, βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα. «Έτσι αρμόζει στους βασιλείς να πεθαίνουν. Η βροχή κρύβει τα δάκρυα», μονολογεί.

Όχι δεν υποδύεται ότι είναι η Σοφία. Yπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ταλαντούχου Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο Φαίδων Καστρής είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας. Είναι οι σκέψεις της, τα όνειρά της, οι εφιάλτες της. «Εικόνες ιστορίας μέσα σε σπασμένους καθρέφτες. Στιγμές μοναξιάς σε δωμάτια της μνήμης. Αέναες περιπλανήσεις αναζητώντας τη σιωπή. Η Σοφία στους λαβύρινθους του μυαλού της… το κοριτσάκι με τη σαλοπέτα, η ερωτευμένη πριγκίπισσα, η βασίλισσα μια ξένης χώρας… Η Σοφία της θλιμμένης αξιοπρέπειας να χαμογελά αινιγματικά για το τέλος μιας εποχής. Όπως σε έναν πίνακα του Antonio López» Αυτές είναι οι σκέψεις του σκηνοθέτη που τον οδήγησαν την σκηνοθεσία του.

Είναι η διαδρομή της Σοφίας μέσα από τους σκοτεινούς λαβύρινθους των σκέψεων της. Θυμάται. Την παιδική της ηλικία στο Τατόι, την εξορία στην Αίγυπτο, τις όμορφες στιγμές στην Ρώμη, με τον αδελφό της, το φλερτ της με τον Χουάν, τον γάμο της, την ενθρόνισή της ως Βασίλισσα της Ισπανίας. Είναι η Βασίλισσα Σοφία και συγχρόνως η Σοφία. Μία δεύτερη φωνή δονείται μέσα στο μυαλό της και καθοδηγεί τις σκέψεις της.

«Όταν πήρα το κείμενο στα χέρια μου αναρωτήθηκα εάν αυτό μπορεί να παρασταθεί, να παιχθεί. Πέρυσι είχε παιχθεί στην Μαδρίτη από μια ηθοποιό, ενώ όπως μας εξήγησε ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε το έργο με την προοπτική να παιχθεί από άνδρα. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό, είναι η δεύτερη φωνή που ακούγεται μέσα στο μυαλό της Σοφίας. Είχα την εμπειρία από την Μαρί Πιέρ στο “Την Τρίτη στο σούπερ μάρκετ”, όπου έπαιζα και τον πατέρα της. Έχω βιώσει το πώς είναι αυτό το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο και πώς αυτό χτίζεται με απόλυτα καθαρό τρόπο απέναντι στον θεατή έτσι ώστε να μην τον μπερδεύει καθόλου. Εδώ είναι βέβαια κάτι πολύ πιο σύνθετο» ,λέει σε μια συνέντευξή του ο ταλαντούχος ηθοποιός.

Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι στο κείμενό του δεν «χαρίζεται» στην Σοφία. Της θυμίζει την προίκα των εννέα εκατομμυρίων δραχμών που πήρε από τον ελληνικό λαό το 1960, όταν η Ελλάδα ζούσε μία μεγάλη οικονομική κρίση. «Ξένη και στις δύο χώρες» την αποκαλεί. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ισπανικός λαός αγάπησε την Σοφία. Το νέο Μουσείο της Μαδρίτης πήρε το όνομά της “Reina Sofia”.

Ο Φαίδων Καστρής έχει «κεντήσει» ψιλοβελονιά την προσωπικότητα της Σοφίας. Με μεγάλη ευκολία αλλάζει ρόλους και πρόσωπα. Έχει μία εκπληκτική, μοναδική ερμηνεία που σε καθηλώνει. Ανέδειξε με ένα μοναδικό τρόπο όλες τις πτυχές της προσωπικότητας της Σοφίας, από μικρό κοριτσάκι έως το σήμερα και όλα τα πρόσωπα που σφράγισαν την ζωή της.

Εντυπωσιακό και το κοστούμι που φορούσε ο πρωταγωνιστής, της Όλγας Ντέντα.

Η Βασίλισσα Σοφία, μόνη πια, επιστρέφει στην Αθήνα, με αθλητικά παπούτσια και τζην παντελόνι. Αυτό σημαίνει το τέλος μιας εποχής ;

Η παράσταση με εντυπωσίασε. Θα ήθελα να την ξαναδώ. Προτείνω να μην την χάσετε. Είναι μία θεατρική εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη.

Ταυτότητα Παράστασης

ΣΟΦΙΑ του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Όλγα Ντέντα
Διαμόρφωση ηχητικών τοπίων: Νίκος Παπαρρόδου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Τσακίρης
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεύει ο Φαίδων Καστρής

Παραστάσεις: Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα τον Οκτώβριο και όλες τις Δευτέρες του Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934965340

“Mόνος Κόσμος” της ‘Eμιλυ Ντίκινσον

 

Η Έμιλυ ανοίγει διστακτικά την πόρτα του σαλονιού της και μας υποδέχεται σαστισμένη. Είναι από τις ελάχιστες φορές που δέχεται να δει κόσμο. Ζει μόνη και απομονωμένη με τα βιβλία και την μοναξιά της στο πατρικό της σπίτι, στο Άμερστ της Μασαχουσέτης.

Η ‘Eμιλυ Ελίζαμπεθ Ντίκινσον (1830 – 1886) ήταν αμερικανίδα ποιήτρια και μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές ποιητικές φωνές του 19ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το πέρασε απομονωμένη στο σπίτι των γονιών της και όλα της τα έργα παρέμειναν ανέκδοτα μέχρι τον θάνατό της. «Θα σου πω πώς έχουν τα πράγματα – έχω και εγώ την συνήθεια να γράφω» είχε εκμυστηρευτεί σε ένα φίλο της. Η Έμιλυ – γνωστή και ως η κυρία με τα λευκά – είχε πει κάποτε : «Μακάρι να ήμασταν πάντα παιδιά, δεν ξέρω πώς να μεγαλώσω». Το πρώτο της ποίημα το έγραψε σε ηλικία μόλις 20 ετών. Υπήρξε ιδιαιτέρως παραγωγική και συνήθιζε να στέλνει ό,τι έγραφε σε φίλους της μέσω αλληλογραφίας. Τα ποιήματα που γνωρίζουμε σήμερα ως δικά της ξεπερνούν τα 800. Όπως συνήθιζε να λέει και η ίδια : «Οι λέξεις … δεν ξέρω κάτι άλλο πιο δυνατό». Τα ποιήματά της αντανακλούν την μοναξιά και την απομόνωση και λειτουργούν ως μία κραυγή «επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά», όπως ονομάζεται χαρακτηριστικά μία από τις πιο γνωστές ποιητικές της συλλογές.

Ο σκηνοθέτης Αλέξιος Κοτσώρης, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Έχει σαν σκηνικό την υπέροχη εσωτερική αυλή, της μοναδικής παλιάς μονοκατοικίας στην Πλάκα. Τα πράσινα παράθυρα, από όπου μας κοιτά η Έμιλυ, η εξώπορτα του σπιτιού, η εσωτερική σκάλα, δημιουργούν ένα μοναδικό σκηνικό. Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μέσα από μία λιτή σκηνοθεσία την ζωή της ιδιότυπης ποιήτριας και μας μεταδίδει ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο. Ιδιαίτερες οι σκηνές που η Έμιλυ μας κοιτά από τα κλειστά παράθυρα του σπιτιού ή ανεβοκατεβαίνει τις εσωτερικές σκάλες.

Η Έμιλυ, φορώντας ένα πανέμορφο λευκό μακρύ φόρεμα, μας κοιτά αφοπλιστικά και μας διηγείται την ζωή της, την μοναξιά και την μοναχικότητά της. Την ιδιόμορφη σχέση που έχει με τις λέξεις. «Ο ποιητής ανάβει την λάμπα και μετά φεύγει». Ζει, αισθάνεται, αναπνέει μέσα από τις λέξεις, μέσα από την ποίησή της.

Θυμάται τα παιδικά της χρόνια, την ιδιόρρυθμη σχέση με την μητέρα της «Aγκαλιάστε τους γονείς σας τώρα που τους έχετε. Τι παράξενο και μοναχικό μέρος θα είναι ο κόσμος, όταν φύγουν». Όσες διαφορές και αν έχουμε μαζί τους «Τελικά τα ορυχεία στο έδαφος ενώνονται με τούνελ». Πάντα η σχέση με τους γονείς, από όσα κύματα και αν περάσει, θα υπάρχει εκεί, άρρηκτη.

Μας εξομολογείται πως βιώνει τον έρωτα, την ζωή, την «μαγεία να αγαπάς με άυλο τρόπο».

«Δεν μετανιώνω για την ζωή μου, για την μοναξιά που επέλεξα».

«Πάρτε μου τα πάντα, αλλά αφήστε μου την έκσταση».

Η ερμηνεία της νεαρής ηθοποιού, Χριστίνας Τασκασαπίδου, είναι εκπληκτική και αφοπλιστική, με μια φυσικότητα που εκπλήσσει, μας διηγείται την μοναχική, από επιλογή, ζωή της. Αέρινη σαν παρουσία, εύθραυστη, ευαίσθητη

«Είναι μια εξαίσια εμπειρία να αγαπάς κάποιον με άυλο τρόπο, χωρίς σώμα εραστές, ένα για πάντα…»

Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Πολιτάκη ιδιαίτεροι. Τονίζουν και εντείνουν την προσωπικότητα της Έμιλυ και τον ιδιαίτερο εσωτερικό της κόσμο.

Η μουσική επένδυση της παράστασης ανήκει στη  Violet Louise και μας ταξιδεύει.

Το κείμενο του έργου αποτελεί σύνθεση από διάφορες εκδόσεις που αφορούν στην Emily Dickinson: «The Belle Of Amherst» του William Luce, «Επειδή Δεν Άντεχα Να Ζήσω Φωναχτά» (Εκδόσεις Gutenberg), «Έλα Στον Κήπο Μου» ( Εκδόσεις Αρμός), του Διονύση Καψάλη, των Εκδόσεων Άγρα, αλλά και νέων ανέκδοτων μεταφράσεων του Παναγιώτη Ντουτσούλη.

Μια όμορφη παράσταση, στο μοναδικό σπίτι κάτω από την Ακρόπολη. Λίγες οι παραστάσεις. Μήπως να επαναληφθεί; Πραγματικά αξίζει να την ξαναδούμε!

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης

Ερμηνεύει: Χριστίνα Τασκασαπίδου

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Μουσική: Violet Louise

Φωτογραφίες: Αρσένης Μίαρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Τεντολούρη

 

Γουρούνι στο σακί του Georges Feydeau

To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης παρουσιάζει για πρώτη φορά σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την κωμωδία του Ζωρζ Φειντώ «Γουρούνι στο σακί».

O Zωρζ Φειντώ είναι γάλλος θεατρικός συγγραφέας. (1862-1921). Με την παρότρυνση του Εζέν Λαμπίς, διάσημου συγγραφέα έργων του βωντβίλ έγραφε μονολόγους, τους οποίους ερμήνευε ο ίδιος. Στη συνέχεια ανανεώνει το είδος του βωντβίλ, με μια πιο βαθιά μελέτη των χαρακτήρων  και συνθέτει συζυγικές φάρσες, όπου το κωμικό είναι ανελέητο και σπαραξικάρδιο.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει γράψει: «Ο Φεϊντώ είναι κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής, κλασικής πια, φάρσας, που είναι καθαρό θέατρο. Υπακούει στην αριστοτελική διαπίστωση ότι είναι δηλαδή μίμηση πράξεως και όχι μίμηση ανθρώπων. Έχει λοξή ματιά, διαβολικό ρυθμό, ανατρεπτική διάθεση, παιδική αφέλεια, παιγνιώδες χιούμορ και σκανδαλώδη πρόθεση. Κύριος στόχος της τα μικροαστικά και αστικά ήθη, η σεμνοτυφία, η υποκρισία και η κάθε μορφής ασέλγεια των χορτάτων. Ιδού λοιπόν, πεδίον λαμπρό για τους θιάσους».

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Την κωμωδία «Γουρούνι στο σακί» με μία πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών μας, παρακολούθησα στο Κηποθέατρο Παπάγου.

Και σε αυτό το έργο του ο συγγραφέας με καυστικό τρόπο διακωμωδεί τον νεοπλουτισμό των ανθρώπων. Άνθρωποι που αποκτώντας ξαφνικά χρήματα, πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράσουν τα πάντα. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι πρέπει πάση θυσία να ανέβουν στην υψηλή κοινωνία, με μόνο εφόδιο το χρήμα. Το έργο γράφτηκε το 1888, για να καυτηριάσει την μετριότητα της αστικής τάξης, την οποία γελοιοποιεί, αλλά μοιάζει σημερινό. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ανά τους αιώνες.

Ο Πακαρέλ, ένας ευκατάσταστος νεόπλουτος, για να ανέβει στην υψηλή κοινωνία έχει διακαή πόθο να παρουσιάσει στην Όπερα των Παρισίων ένα έργο που συνέθεσε η μοναχοκόρη του. Αναζητώντας τον τενόρο, που φυσικά θα πληρώσει αδρά, παρασύρεται από μια σειρά αναπάντεχων παρεξηγήσεων. Όλα τα πρόσωπα του έργου μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι συμπτώσεων, αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις με το δικό τους τρόπο και οι σχέσεις τους οδηγούνται σε απίθανες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Όμορφες κυρίες, ευυπόληπτες αναζητούν την περιπέτεια, ένα φλερτ, με έναν νέο άνδρα , ένα κρυφό ραντεβού και οι παρεξηγήσεις δεν έχουν τέλος, προκαλώντας σε μας ένα ασυγκράτητο γέλιο.

Πρόκειται για μια κωμωδία που συνδυάζει τη λογική και το παράλογο, οδηγώντας τους ήρωες μας στα άκρα .Καυτηριάζει και γελοιοποιεί την νεόπλουτη κοινωνία, που θέλει να φαίνεται σοβαρή και «αγία».

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη, είναι γρήγορη, και με ένα εύστοχο τρόπο μας οδηγεί στα ήθη της κοινωνίας του περασμένου αιώνα.

Τα σκηνικά απλά και λιτά είναι του Αντώνη Χαλκιά.

Τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα.

Ο ρόλος του νεόπλουτου Πακαρέλ ταιριάζει «γάντι» στον Δημήτρη Πιατά. Λες και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Απολαυστικός, αφελής, ανυπόμονος, μας χάρισε μία υπέροχη ερμηνεία.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο «τενόρος», όπως τον φαντάστηκε ο Πακαρέλ, είναι συναρπαστικός. Με μία αφοπλιστική απλότητα μπλέκεται άθελά του σε καταστάσεις και προκαλεί το συνεχές γέλιο μας.

Ξεκαρδιστικός και καταπληκτικός ο Γιάννης Δρακόπουλος στο ρόλο του Λανουά Ντε Βω.

Οι τρεις κυρίες της παράστασης: η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, σύζυγος του Πακαρέλ, η Μαρία Γεωργιάδου, σύζυγος του γιατρού και η Δήμητρα Σιγάλα, κόρη της οικογένειας ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Ο σοβαρός γιατρός, Γιώργος Γιαννόπουλος, έμπειρος ηθοποιός, έχει μία εξαιρετική εμφάνιση.

Ο υπηρέτης, Βασίλης Πουλάκος, παρακολουθεί τα πάντα πανταχού παρών.

Η μουσική συντροφεύει τη βραδιά μας και εμείς παρακολουθήσαμε μια πολύ όμορφη, ανάλαφρη κωμωδία καταστάσεων, κοιτώντας πάντα «την θετική πλευρά της ζωής», αφού το τραγούδι «Always look on the bright side of life», επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά την διάρκειά της.

Μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη παράσταση, που μου άρεσε πολύ.

 

Μετάφραση   Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία   Γιάννης Καραχισαρίδης
Σκηνικά   Αντώνης Χαλκιάς
Κοστούμια   Βάλια Μαργαρίτη
Βοηθός σκηνοθέτη   Έλια Βεργανελάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν:

Πακαρέλ   Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ   Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός)   Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ)   Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ)   Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί   Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βώ   Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ)   Βασίλης Πουλάκος