Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς

pothos3

Το αγαπημένο έργο ηθοποιών, σκηνοθετών και κοινού «Λεωφορείο ο πόθος» παίζεται και φέτος στο Σύγχρονο Θέατρο. Η Ομάδα Νάμα παρουσιάζει με μια φρέσκια, δροσερή ματιά  το κλασικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Eίναι η πρώτη σύμπραξη της Ομάδας Νάμα – Θέατρο επί Κολωνώ, με το Σύγχρονο Θέατρο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η Μπλάνς (Κόρα Καρβούνη)  μια καθηγήτρια, προέρχεται από μία αριστοκρατική οικογένεια. Περήφανη, εύθραυστη, ευσυγκίνητη, διάφανη, υπερευαίσθητη, έχοντας χάσει την πατρική της περιουσία, αποφασίζει να πάει να ζήσει στο σπίτι της μικρής της αδελφής Στέλλας (Ηλιάνα Μαυρομμάτη), που ζει με τον σύζυγό της Στάνλευ (Γιάννης Τσορέκης) στην Νέα Ορλεάνη. Πιστεύει ενδόμυχα ότι η αδελφή της ζει μια πλούσια ζωή και ίσως εκεί βρει την πολυτέλεια κα την ζεστασιά που της λείπει.

pothos5

Ο Πολωνός Στάνλευ, αγροίκος στους τρόπους του, σκληρός, αδίστακτος, εκρηκτικός, γρήγορα έρχεται σε άγρια σύγκρουση με την καλομαθημένη Μπλανς. Εκ διαμέτρου διαφορετικοί χαρακτήρες, αρχίζουν έναν ανελέητο πόλεμο μεταξύ τους.

Η Μπλανς θεωρεί τον σύζυγο της αδελφής της ένα κτηνώδες πλάσμα, συγχρόνως όμως κάτι την ελκύει σε αυτόν. Η ως τώρα ευτυχισμένη ζωή του νεαρού ζευγαριού περνά από δύσκολες καταστάσεις.

Λεπτομέρειες της προηγούμενης ζωής της Μπλανς, κρυφά φυλαγμένες, έρχονται στην επιφάνεια. Μία αδυσώπητη σύγκρουση δημιουργείται μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσης.

Ο Τένεσι Ουίλιαμς (1911-1983) είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα, ιστορίες και μυθιστορήματα. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1948 για το «Λεωφορείο ο Πόθος».

Το έργο του με τον τίτλο «A Streetcar Named Desire» έγινε κινηματογραφική ταινία από τον σκηνοθέτη Ελία Καζάν το 1951 με τους Βίβιαν Λη και Μάρλον Μπράντο και βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία Όσκαρ.

Η Κόρα Καρβούνη, μέχρι τώρα μας έχει  δώσει πολλά δείγματα του μεγάλου ταλέντου της. Ο ρόλος της Μπλανς φαίνεται να έχει φτιαχτεί για αυτή. Μόνο για αυτή. Αέρινη, κομψή, στυλάτη, ευαίσθητη, εύθραυστη, νευρωτική έχει μπει στον ρόλο. Είναι η ίδια η Μπλανς, όπως την φαντάζεσαι όταν διαβάζεις το βιβλίο. Ερμηνεία καθηλωτική. Οι κινήσεις της, το τρεμούλιασμα της φωνής και των χεριών, η αμηχανία της. Μία καταπληκτική Μπλανς. Αποφεύγει το φως. Ίσως δεν θέλει να αντικρύσει την δική της πραγματικότητα. Ζει στον δικό της μαγικό κόσμο που έπλασε με την φαντασία της.

«Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία»

14963160_569969299875093_9148468106865152804_n

Ο Γιάννης Τσορτέκης στο ρόλο του Στάνλεϋ. Βίαιος, σκληρός, ειρωνικός,  νευρωτικός, εκρηκτικός, ζωώδης, άξεστος. Ιδανικός και πολύ καλός στο ρόλο του «αγροίκου» μετανάστη.

pothos4

Η γλυκιά Ηλιάνα Μαυρομάτη στο ρόλο της Στέλλας με εξέπληξε ευχάριστα. Κάθε χρόνο και πιο μεστή υποκριτικά,  με μεγάλη ευκολία «μπαινόβγαινε» από τον δραματικό ρόλο στον κωμικό, στον αστείο. Δύσκολος και ο ρόλος της Στέλλας. Βρίσκεται ανάμεσα στην αγάπη για τον άνδρα της και στην αγάπη και συμπόνια για την αδελφή της. Πολύ καλή και αξιόλογη η ερμηνεία της.

14980628_569974099874613_1183372159350847773_n

Ο Γιώργος Δάμπασης ο ντροπαλός Μιτς, έδειξε το ταλέντο του. Συνεσταλμένος, αγαθός. ΄Επαιζε με τις εκφράσεις του προσώπου του, έβλεπες την συστολή ενός απλοϊκού ανθρώπου, που θαμπώθηκε από την χάρη και την γοητεία της πρωτευουσιάνας Μπλανς. Ήταν όμως δέσμιος της μικρής κοινωνίας που έζησε. Δεν αψήφησε τις κοινωνικές αντιλήψεις του μικρού του τόπου.

Πολύ φυσική, άνετη, απλή, η γειτόνισσα της διπλανής πόρτας, η Αθηνά Αλεξοπούλου στο ρόλο της καλοσυνάτης, απλοϊκής Γιούνις. Η ατάκα της «η ζωή θα συνεχιστεί, ότι και αν μας συμβαίνει, πρέπει να πάμε παρακάτω» μας θυμίζει τον Θείο Βάνια του Τσέχωφ στον οποίο ο Τένεσι Ουίλιαμς έτρεφε μία αδυναμία.

14925588_569966759875347_9090949454082912279_n

Όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, σε μια πολύ όμορφη παράσταση.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η σκηνοθετική ματιά της ταλαντούχας και ευρηματικής Ελένης Σκότη μας χάρισε μία παράσταση ιδιαίτερη. Με την σύμπραξη του Γιώργου Χατζηνικολάου μας χάρισαν μία αυθεντική «θεατράλε» παράσταση. Μου άρεσε το «πάγωμα» σκηνών καθώς και η χρήση του βίντεο σαν κινηματογράφος στο βάθος της σκηνής και η αίσθηση που προκαλούσε ότι ήταν η συνέχεια της.  Η φωνή της Μπλανς όταν έκανε το μπάνιο της. Μικρές, αλλά ιδιαίτερες λεπτομέρειες.

Η μουσική του Κωστή Χαραμουντάνη ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το έργο.

Τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου απλά, όπως και ο χαρακτήρας της Στέλλας. Δύο δωμάτια να τα ενώνει μόνο μία κουρτίνα. μια κρεβατοκάμαρα και μια κουζίνα, σε ένα συγκρότημα εργατικών διώροφων κατοικιών. Μια αυλή. Ένα σπίτι σε μια φτωχική γειτονιά του αμερικανικού νότου, όπου κυριαρχεί ο ρατσισμός και η βία. Μία σιδερένια σκάλα οδηγεί στο πάνω διαμέρισμα.

Τα κοστούμια επίσης είναι του Γιώργου Χατζηνικολάου και είναι υπέροχα.  Ιδιαίτερα και εντυπωσιακά τα πολυτελή φορέματα της Μπλανς.

Πολλοί μελετητές των έργων του Τένεσι έχουν υποδείξει ομοιότητες στο έργο του αυτό και με τον Βυσσινόκηπο και τον Θείο Βάνια του Τσέχωφ, τον οποίο όπως ανέφερα θαύμαζε. Η παρακμή της αριστοκρατίας, τα προβλήματα των ηρώων από την κοινωνική τους πτώση και την οικονομική τους καταστροφή και στο τέλος ένα φευγιό.

14925650_573086136230076_4433737949370772924_n

Από τις ωραιότερες εκδοχές του Λεωφορείου ο Πόθος που έχω δει και ας μου επιτραπεί να πω, χωρίς να φανεί εγωιστικό, ότι έχω δει αρκετές. Μια παράσταση που προτείνω να μην χάσετε για κανένα λόγο.

Δείτε την, χαρείτε την, απολαύστε την.

pothos1

Ταυτότητα Παράστασης

Σύγχρονο Θέατρο

Μπλανς: Κόρα Καρβούνη
Στάνλεϋ: Γιάννης Τσορτέκης
Στέλλα: Ηλιάνα Μαυρομάτη
Μιτς: Γιώργος Δάμπασης
Γιούνις: Αθηνά Αλεξοπούλου
Στηβ: Γιώργος Γερωνυμάκης
Πάμπλο: Βαγγέλης Κουντουριώτης
Νέος: Γιάννης Δαμάλας
Γιατρός: Μιχαήλ Γιαννικάκης
Νοσοκόμα: Χριστίνα Δημητριάδη
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία/Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Κωστής Χαραμουντάνης
Video/Trailer: Σταύρος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου
Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Advertisements

Φρουρά στο Ρήνο της Λίλιαν Χέλμαν

Και άλλες φορές σας έχω πει ότι λίγο μακριά από το πολύβουο κέντρο της Αθήνας και τις μεγάλες μαρκίζες υπάρχουν θεατρικές σκηνές διαμάντια. Ψάχνοντας βρίσκεις καταπληκτικές παραστάσεις. Όπως στο πολύ όμορφο μικρό θέατρο της οδού Μαυρομιχάλη, το Studio Μαυρομιχάλη. Φέτος, μεταξύ των άλλων παραστάσεων, παίζεται και η Φρουρά στο Ρήνο της Λίλιαν Χέλμαν. Από την πρώτη στιγμή που είχα δει την ανακοίνωση για την παράσταση, την είχα βάλει στην λίστα των παραστάσεων που ήθελα οπωσδήποτε να δω. Το είχα δει με τον θίασο του Πέτρου Φυσσούν κάπου στο μακρινό 1972.

Στις μέρες μας το έργο γίνεται ξανά επικίνδυνα επίκαιρο. Άνοδος του ναζισμού, ξενοφοβία, μεταναστευτικό, ανεργία, πτώση αξιών, γίνονται ένα φοβερό και επικίνδυνο κράμα. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται .

14604852_545016425693244_2557907952384754231_n

Η Λίλιαν Χέλμαν γεννήθηκε το 1905 στην Αμερική και πέθανε το 1984. Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας, γνωστή επίσης για τον κοινωνικό της ακτιβισμό και την αριστερή της ιδεολογία. Το 1950 η Χέλμαν, παρουσιάστηκε ενώπιον της επιτροπής αντιαμερικανικών δραστηριοτήτων, όπου της ζητήθηκε να καταδώσει μέλη του κομμουνιστικού κόμματος. Η επιτροπή γνώριζε καλά ότι ο σύντροφος της Χέλμαν, Ντάσιελ Χάμετ, ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Όταν λοιπόν της ζητήθηκε να μιλήσει για τις γνωριμίες της με άτομα κομουνιστικών πεποιθήσεων, η Χέλμαν απάντησε ότι είχε ήδη ετοιμάσει δήλωση, στην οποία έγραφε:

«Το να βλάψω αθώους ανθρώπους που ήξερα πριν από πολλά χρόνια για να σώσω τον εαυτό μου, θεωρώ ότι είναι απάνθρωπο και απρεπές και επαίσχυντο. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται να μικρύνω τη συνείδησή μου ώστε να προσαρμοστεί στη φετινή μόδα, αν και εδώ και πολύ καιρό, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν είμαι πολιτικό πρόσωπο και ότι δε θα μπορούσα να αισθάνομαι άνετα σε καμία πολιτική ομάδα».

Ως αποτέλεσμα, η Χέλμαν μπήκε στη μαύρη λίστα των κινηματογραφικών εταιριών του Χόλιγουντ για πολλά χρόνια.

Tην «Φρουρά στον Ρήνο» την έγραψε το 1941 και το 1943 γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία με την Μπέτι Ντέιβις.

Η Σάρα Μίλερ, (Δέσποινα Πόγκα), κόρη πλούσιων αμερικανών είχε εγκαταλείψει την Αμερική και είχε εγκατασταθεί στην Ευρώπη όταν ερωτεύτηκε με πάθος τον γερμανό μηχανικό Κουρτ, (Γιώργος Κροντήρης). Όλοι πίστευαν ότι ζούσε μια όμορφη και ευτυχισμένη ζωή. Σήμερα επιστρέφει στο πατρικό της με τον άνδρα της και την κόρη της,(Nατάσσα Παπαδάκη). Όλα στην πολυτελή βίλλα που ζει η αδελφή της Φάνι Φάρελι, (Μαρία Μακρή), με τον γιό της Ντέιβιντ, (Δημήτρης Παπαδάτος) είναι έτοιμα. Μάλιστα φιλοξενούν στο σπίτι τους και την Μάρτι, κόμισα Μπράνκοβιτς, (Μαρία Καρακίτσου), παλιά τους φίλη με τον σύζυγό της, Ρουμάνο κόμη Τεκ ντε Μπράνκοιτς, (Δημήτρης Πλειώνης). Την υπηρέτρια Ανίς ερμηνεύει η Κλεοπάτρα Ροντήρη.

Εκεί στο πατρικό της, εκεί που πιστεύει ότι θα βρει ασφάλεια, η Σάρα και η οικογένειά της θα ζήσουν τραγικές στιγμές. Και εκεί θα συναντηθούν ο ναζισμός και η αντίσταση . Ο επαναστάτης που θυσιάζει την ζωή του, την οικογένειά του, την υγεία του, θα ΄ρθει αντιμέτωπος με τον αδίστακτο φίλο των ναζί, δωσίλογο, εκβιαστή και καιροσκόπο. Η οικογένεια θα ζήσει τον ίδιο τον εφιάλτη μέσα στο σπίτι της. Ποιος θα είναι ο νικητής και ποιος ο νικημένος;

14563481_169517500169268_4028938661755360828_n

Ένας είναι ο νικητής σε κάθε πόλεμο. Στην ουσία, όμως, και οι δύο αντίπαλοι είναι χαμένοι: Zωές, σπίτια, οικογένειες, πατρίδες κατεστραμμένες, πεθαμένες, θυσιασμένες στο βωμό ενός παράλογου παιχνιδιού που μας βάζουν να παίξουμε χωρίς να μας ρωτήσουν.

Επίκαιρο το έργο. Ο εθνικισμός φουντώνει με γρήγορο ρυθμό σε παγκόσμια κλίμακα. Μαύρα σύννεφα μαζεύονται ξανά πάνω μας. «Ο άνθρωπος θα είναι ελεύθερος, όταν οι πατρίδες όλων των ανθρώπων θα είναι ελεύθερες». Θα είναι ποτέ; Θα αφήσουν οι μεγάλες δυνάμεις όλες τις πατρίδες να είναι ελεύθερες; Μάλλον ποτέ.

Θα επιτρέψει ποτέ το σύστημα να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Φυσικά η απάντηση είναι αρνητική.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι εκπληκτικές. Ο θίασος ήταν δεμένος μεταξύ του και απέδωσε το έργο με καταπληκτικές ερμηνείες. Επιτρέψτε μου όμως να πω ότι στην κορυφή της πυραμίδας των ερμηνειών είναι ο Γιώργος Κροντήρης. ο επαναστάτης, ο ιδεολόγος. Αν και τραυματισμένος, συνεχίζει να μάχεται «για να έρθει η μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα πεθαίνουν φυσιολογικά στο κρεβάτι τους και όχι στα πεδία των μαχών. Δεν δειλιάζει μπροστά σε εκβιασμούς. Σκληρός και ευαίσθητος ταυτόχρονα. Προβληματισμένος, αγχωμένος, θέλει να προστατέψει την ηρεμία της οικογένειάς του. Ρεσιτάλ ερμηνείας.

14484954_545991458929074_8567707372441627613_n

Επίσης η εξαιρετική Μαρία Μακρή, που απέδωσε τέλεια τον ρόλο της χαρούμενης, καλόκαρδης, ανυποψίαστης για τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη Αμερικανίδας με αφοπλιστική φυσικότητα και εκφραστικότητα.

14705812_169517700169248_5502550632140026644_n

Το ίδιο και η Δέσποινα Πόγκα, με την εξ ίσου εκπληκτική η ερμηνεία της, στο ρόλο της συζύγου, με την αγωνία, τον φόβο και τον τρόμο στο πρόσωπό της.

14725634_549372715257615_1952971553765226673_n

Όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε ένα απαιτητικό έργο, σε ένα έργο για γερά νεύρα και γερό στομάχι.

Η πανταχού παρούσα και τα πάντα επιβλέπουσα υπηρέτρια, η Κλεοπάτρα Ροντήρη, καλοκάγαθη και με μεγάλη εκφραστικότητα στη σκηνική της παρουσία.

14650689_546938628834357_5712379730099842181_n

Η Μαρία Καρακίτσου, εύθραυστη, προβληματισμένη στο ρόλο της Βαρόνης, τίτλο που απέκτησε κατόπιν επιθυμίας της μητέρας της. Αναποφάσιστη για το ποιος είναι ο δρόμος που τώρα, στην σκληρή πραγματικότητα που ζει, πρέπει να ακολουθήσει. Τον έρωτα ή την άσχημη κατάσταση που βιώνει.

14570289_546936698834550_8065741469016987055_n

Η ζωηρή αθώα και συγχρόνως πονηρή μικρή κόρη της οικογένειας, η Νατάσσα Παπαδάκη, θορυβώδης σαν όλα τα παιδιά, έδωσε έναν ανάλαφρο τόνο στην ήδη βαριά ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί, με τις παιδιάστικες επεμβάσεις της.

14731176_549372668590953_3051414583446590852_n

Ο υπάκουος γιός Δημήτρης Παπαδάτος, αμήχανος, ντροπαλός. Πολύ αξιόλογη η ερμηνεία του.

14502904_545638048964415_3658704994258288767_n

Ο Δημήτρης Πλειώνης στο ρόλο του αδίστακτου, βίαιου φίλου των Ναζί ήταν πολύ εκφραστικός και δυνατός στον απαιτητικό του ρόλο. Όλα τα αισθήματα εκφράζονται στο σκληρό πρόσωπό του.

14590304_549368918591328_5171169636269552327_n

Η μουσική του Άγγελου Κεχαγιά πλαισίωνε και έδενε όμορφα την παράσταση. Όμορφη η σκηνή που ο Κουρτ παίζει στο πιάνο ένα εμβατήριο.

Τα σκηνικά του Διονύση Μανουσάκη λιτά και όμορφα.

Εντυπωσιακά τα κοστούμια που μας μεταφέρουν στην εποχή που διαδραματίζεται η υπόθεση του έργου, τα οποία είναι επίσης του Διονύση Μανουσάκη.

Το video στο βάθος της σκηνής έδειχνε εικόνες από αυτά που έζησε η ανθρωπότητα και θέλουμε να ξεχάσουμε.

Η σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή ήταν λιτή, μεστή και ευρηματική.

Η παράσταση επίσης μας περνά μηνύματα για την συζυγική και την αδελφική αγάπη. Την αγάπη και την σύμπνοια που επικρατεί στην οικογένεια και την κρίσιμη στιγμή η αδελφή δεν διστάζει ούτε λεπτό να βοηθήσει και να σώσει την αδελφή της. Την αγάπη και την πίστη σε μία ιδέα, σε ένα ιδανικό είσαι διατεθειμένος να δώσεις ακόμα και τη ζωή σου.

Μια παράσταση επίκαιρη, που μας θέτει πολλά ερωτήματα. Μια παράσταση που θα χάσετε αν δεν την δείτε!

Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε: «Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη». Περιμένουμε με ανυπομονησία να έρθει αυτή η μέρα.

13557891_509546745906879_2548938277176558773_n

Tαυτότητα Παράστασης
Studio Μαυρομιχάλη – Μαυρομιχάλη 134
Μετάφραση: Μέλπω Ζαρόκωστα.
Ελεύθερη απόδοση: Δέσποινα Πόγκα.
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής.
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Παρασκευά.
Σκηνικά -κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης.
Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Κεχαγιάς.
Φωτισμοί- Φωτογραφίες: Κωστής Καπελώνης.
Παίζουν: Γιώργος Κροντήρης, Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Κλεοπάτρα Ροντήρη, Μαρία Καρακίτσου, Δημήτρης Πλειώνης, Δημήτρης Παπαδάτος, Νατάσσα Παπαδάκη.
Πρόγραμμα Παραστάσεων:
Τετάρτη: 7.00
Πέμπτη: 9.00
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15 ευρώ
Φοιτητικό, κάτω των 25 και άνω των 65: 10 ευρώ
Άνεργοι: 5 ευρώ
Ατέλειες: Δωρεάν.
.
Πληροφορίες, κρατήσεις, ομαδικά εισιτήρια:
210 6453330, 210 9215461, 6957 253415

Δέκα Μικροί Νέγροι της Αγκάθα Κρίστι

Εάν θεωρούμε την Αγκάθα Κρίστι τη «Βασίλισσα του Εγκλήματος» και των αστυνομικών μυθιστορημάτων, τότε οφείλουμε να θεωρήσουμε το βιβλίο «Δέκα Μικροί Νέγροι» (με τον τίτλο στα αγγλικά “Ten Little Niggers” που τροποποιήθηκε μετά και έγινε “And Then There Were None”) ως ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της αστυνομικής λογοτεχνίας που γράφτηκαν ποτέ.

christie_1939_ten_little_niggers_collins_1939-1

Το έργο εκδόθηκε το Νοέμβριο του 1939 και η ίδια η συγγραφέας είχε δηλώσει πως ήταν το πιο δύσκολο βιβλίο που έγραψε ποτέ. Το εν λόγω βιβλίο πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα. Δεν είναι μόνο το βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι με τις περισσότερες πωλήσεις, είναι και το βιβλίο μυστηρίου με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία και ένα από τα βιβλία με τις περισσότερες πωλήσεις σε όλα τα λογοτεχνικά είδη.

Μεταφέρθηκε στο θέατρο με μεγάλη επιτυχία και έχει παιχτεί στις μεγαλύτερες θεατρικές αίθουσες του κόσμου.

Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε πέρυσι στο Θέατρο Eliart και τα συνεχή sold out, η παράσταση συνεχίζει και φέτος την πορεία της με ανανεωμένη διανομή στο μικρό θεατράκι της οδού Κωνσταντινουπόλεως, σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη.

img_9047

Δέκα άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μία απομονωμένη βίλα σε ένα νησί της Αγγλίας. Καλεσμένοι από έναν μυστηριώδη οικοδεσπότη, ο οποίος έχει ανακαλύψει το σκοτεινό παρελθόν που κρύβει ο καθένας τους και παίζει μαζί τους ένα ανατριχιαστικό παιχνίδι ακολουθώντας τα λόγια του παιδικού τραγουδιού “Δέκα Μικροί Νέγροι”.

Πόσο εύκολο είναι να κάνεις ένα έγκλημα; Και μετά; Πόσο εύκολα το ξεπερνάς; Μπορείς να το διαχειριστείς ή σε κατατρέχουν οι Ερινύες και σε κυνηγούν οι τύψεις σου για μια ζωή; Πόσο εύκολο είναι, άραγε, να αφήσεις πίσω σου ένα αμαρτωλό ή εγκληματικό παρελθόν; Μπορούμε να κάνουμε στ’ αλήθεια μια νέα αρχή μετά από ένα σοβαρό λάθος ή αυτό είναι μια ουτοπία;

Το θέμα της ηθικής και της δικαιοσύνης διέπει όλο το έργο. Ο ένοχος πρέπει να τιμωρηθεί για το έγκλημά του. Πρέπει να πληρώσει. Ποιος είναι αυτός που θα πάρει στα χέρια του τη δικαιοσύνη, όμως; Με το να σκοτώσεις έναν εγκληματία, φέρνεις τη δικαιοσύνη ή γίνεσαι και εσύ ένας εγκληματίας;

img_9082

Ο Γιώργος Φρατζεσκάκης με την πολύ όμορφη σκηνοθετική του ματιά, κατορθώνει σε μία αρκετά μικρή σκηνή να «κινεί» δέκα ανθρώπους, χωρίς να κουράζει. Ο κάθε πρωταγωνιστής έχει τον χώρο του και σαν εικόνα καθόλου δε σε πνίγει, όπως θα ήταν πολύ εύκολο να συμβεί. Ένα δύσκολο στοίχημα που ο σκηνοθέτης το κέρδισε.

Βλέποντας την παράσταση αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ένα τεράστιο σαλόνι και φαντάζεσαι την υπέροχη θέα. Την βλέπεις! Θαυμάσια δουλειά. Μας κρατά σε όλη την διάρκεια της παράστασης σε εγρήγορση, αγωνία. Γινόμαστε και εμείς ντετέκτιβ. Ποιος είναι ο ύποπτος;

img_9121

Οι ήρωές μας βρίσκονται πλέον εγκλωβισμένοι. Ακούν τις κατηγορίες που ξεστομίζει ο οικοδεσπότης, χωρίς να τον βλέπουν, υποψιάζονται ο ένας τον άλλον. Ένα μακάβριο παιχνίδι για γερά νεύρα. Μεγάλη ένταση, μυστήριο και αγωνία μας κυριεύει. Ποιος θα είναι το επόμενο θύμα και γιατί; Πολλές στιγμές έπιασα τον εαυτό μου να στοιχηματίζει ποιος είναι ο παρανοϊκός δολοφόνος και ποιο το επόμενο θύμα, αλλά ομολογώ πως έπεφτα έξω στις προβλέψεις μου. Και αυτό είναι αποτέλεσμα μια σπουδαίας γραφής και μιας σπουδαίας σκηνοθεσίας.

Όλος ο θίασος των δέκα πρωταγωνιστών ήταν δεμένος. Οι ερμηνείες όλων ήταν πολύ μεστές και ισορροπημένες. Η αγωνία, η καχυποψία, ο φόβος, η ειρωνεία εκφράζονται στις κινήσεις, στα πρόσωπά τους. Στα λόγια τους και, κυρίως, στις σιωπές τους.

Ένας δικαστής, ένας αστυνομικός, ένας στρατηγός, ένας γιατρός, μία γραμματέας, ένας μπάτλερ, μία μαγείρισσα, ένας λοχαγός, μία νέα κοπέλα και μία γεροντοκόρη βρίσκονται εγκλωβισμένοι όχι μόνο στο νησί, αλλά εγκλωβισμένοι και στις σκέψεις τους, στις ενοχές τους. Αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν για τα εγκλήματα του παρελθόντος τους.

img_9107

Το μυστήριο φτάνει στο αποκορύφωμά του και με τα παιχνίδια του φωτισμού του Θανάση Ρουμελιώτη και την μουσική της Μαρίας Χριστίνα Κριθαρά, που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα όπως αυτή που μαγευτικά δημιουργεί στα βιβλία της και η συγγραφέας Αγκάθα Κρίστι.
Τα κοστούμια της Χριστίνας Κωστέα μας μεταφέρουν με ακρίβεια και υψηλή αισθητική στην εποχή που περιγράφουν.

Μετά το τέλος της παράστασης, καθίσαμε σε ένα όμορφο, ζεστό μπαρ στο φουαγιέ του θεάτρου για να συζητήσουμε αυτό που είδαμε. Να συζητήσουμε ποιος προέβλεψε τον σωστό δολοφόνο.

Μία από τις πολύ αξιόλογες παραστάσεις του φετινού χειμώνα, που σας συνιστώ να δείτε οπωσδήποτε.

%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%ce%b9-%ce%bd%ce%b5%ce%b3%cf%81%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1ppp

Ταυτότητα παράστασης:

Θέατρο Eliart
Κωνσταντινουπόλεως 127 Βοτανικός
Τηλ.: 210 3477677

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Γιώργος Φρατζεσκάκης
Μετάφραση: Άννα Τσαπάρα
Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Χριστίνα Κριθαρά
Φωτισμοί: Θανάσης Ρουμελιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καμακάρη
Βοηθός παραγωγής: Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος
Κατασκευές : Πόπη Μαλτέζου

Παίζουν: Νίκος Γεωργάκης , Οδυσσέας Σταμούλης , Αννέτα Παπαθανασίου, Ελένη Βουτυρά, Σάββας Πασχαλίδης, Γιάννης Νικολάου, Κώστας Ζέκος, Γιώργος Ζώης, Κορίνα Αλεξανδρίδου, Μαρία Καμακάρη.

Φωνή κατήγορου: Μπάμπης Χατζηδάκης

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή
Ώρα έναρξης:
Παρασκευή (βραδινή) 21:00 ,
Σάββατο (βραδινή) 21:00
Σάββατο (απογευματινή) 18:15,
Κυριακή (απογευματινή) 18:15
Διάρκεια παράστασης: 120’

Εκτός ύλης ή ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου του Κώστα Λεϊμονή

14853093_1135028683252997_8058546302814542595_o

Το Θέατρο Αλκμήνη αποτελεί από μόνο του ένα πολιτιστικό στέκι της πρωτεύουσας. Στις αίθουσές του παίζονται από τις καλύτερες παραστάσεις της Αθήνας. Στους όμορφους και ζεστούς χώρους του μπορείς να απολαύσεις το ποτό σου, κουβεντούλα με φίλους, πριν ή μετά την παράσταση.

Απόψε παρακολούθησα την παράσταση «Εκτός ύλης ή ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου» του Κώστα Λεϊμονή.

Μπαίνοντας στην αίθουσα το βλέμμα σου τραβάνε τα υπέροχα και εντυπωσιακά σκηνικά της Πολυτίμης Μαχαίρα. Μια μικρή Βουλή έχει στηθεί στο Αλκμήνη, η οποία φωτίζεται δυνατά από τους φωτισμούς του Μανώλη Μπράτση.

14615745_1135030336586165_8154344285803275456_o

Όταν η παράσταση αρχίζει η σκηνοθετική ματιά της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη με ξαφνιάζει ευχάριστα. Με το που αρχίζει η παράσταση ο θεατής βλέπει ένα βίντεο με γεγονότα από τη ζωή του πρωταγωνιστή. Επίσης ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες είναι και άλλες τεχνικές- έκπληξη που χρησιμοποιεί η σκηνοθέτιδα και απογειώνει την παράσταση.

Το κείμενο του Κώστα Λεϊμονή εκπληκτικό. Λόγος μεστός, σοβαρός. Λόγος που με εξέπληξε για το νεαρό της ηλικίας του συγγραφέα. Το έργο είναι βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

Ένας διεφθαρμένος πολιτικός (ή μήπως ένας απλώς πολιτικάντης) εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή.

«Το πρόβλημα ξεκινά από την στιγμή που η αξία του κοστουμιού ξεπερνάει την αξία του ανθρώπου που το φοράει».

Ξεκίνησε φτωχός, αγνός, με όνειρο να αλλάξει τον κόσμο. Μπλέχτηκε όμως στα γρανάζια του κατεστημένου, του συστήματος, της μίζας, της απληστίας. Μοναδικό του μέλημα η απόκτηση όλο και περισσότερου χρήματος, η κοινωνική άνοδος, η βουλευτική ασυλία. Ξέχασε τα όνειρά του για ένα καλύτερο αύριο της πατρίδας. Χάθηκαν κάπου στη λάσπη του δρόμου που ακολούθησε. Του δρόμου που δεν έχει ηθικό γυρισμό. Και τώρα εδώ μπροστά μας εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο και «παραδίδει την θέση του σαν υπουργός στον επόμενο δημοκράτη».

Ένας πολιτικός σκέπτεται τις επόμενες γενιές, ένας πολιτικάντης τις επόμενες εκλογές.

Η όμορφη μουσική του ταλαντούχου Γιώργου Περού πλαισιώνει όμορφα την παράσταση.
Ένας λόγος που εάν ακουγόταν στην πραγματική Βουλή, η ζωή όλων μας θα ήταν διαφορετική. Δεν θα είχαμε φτάσει στο τραγικό αυτό σημείο, όπου υπάρχει κρίση οικονομική αλλά και αξιών και ιδεών.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ήταν συγκλονιστικός. Δωρικός, απολογητικός, συγκινημένος και συγκινητικός. Από τις καλύτερες θεατρικές του παρουσίες. Θερμά συγχαρητήρια Κύριε Σκιαδαρέση. Τιμή μας να παρακολουθήσουμε αυτή την ερμηνεία σας.

14876676_1135029636586235_1846111564422415906_o

Μια παράσταση που πρέπει να δουν πρώτα οι 300 της Βουλής, μήπως το κείμενο τους βγάλει από τον λήθαργο που έχουν πέσει. Να αλλάξει ένας πολιτικάντης και να γίνει πολιτικός με όραμα το καλό του τόπου μας. Μήπως τους συγκινήσει.

Εμένα πάντως με συγκίνησε βαθύτατα. Μου άρεσε πολύ και είναι μία παράσταση που σας προτείνω να δείτε οπωσδήποτε.

14884475_1135029313252934_8875646355479883290_o

Ταυτότητα Παράστασης

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
Αλκμήνης 8, Πετράλωνα (μετρό Κεραμεικός)
Τιμή εισιτηρίου: 12€ (10€ μειωμένο)
Σάββατο 18:30 & Κυριακή 21:30 (Διάρκεια: 60’ χωρίς διάλλειμα)

Με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση

Κείμενο: Κώστας Λεϊμονής
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά-Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα
Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Περού
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Video/Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Μασμανίδη
Σκίτσο: Ιουλία Μακρή
Γραφιστική Επιμέλεια: Γιάννης Στιβανάκης
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Τάσος Κονταράτος

14724407_1133602913395574_6156333404783556790_n

Στη σιωπή του Δημήτρη Λέντζου

sti-siopi

Αυτή είναι εκεί κάθε μέρα επί 25 χρόνια. Το σπίτι τακτοποιημένο στην εντέλεια. Το λευκό τραπεζομάντηλο, τα δύο πιάτα, το μπουκάλι με τα κόκκινο κρασί και τα δύο ποτήρια. Και αυτή στην καρέκλα αμίλητη, σαν άγαλμα. Παρούσα-απούσα.

Ένας νεανικός έρωτας. Έρωτας της νιότης και της ορμής που δίνουν τα είκοσί σου χρόνια, κατέληξε να ρημάξει την ζωή και των δύο. Αγαπήθηκαν. Αυτή ίσως αγάπησε περισσότερο τα ποιητικά του λόγια που της έγραφε στα γεμάτα πάθος και ποίηση ερωτικά του γράμματα. Παντρεύτηκαν. Και μετά το ψέμα αποκαλύφτηκε. Τα γράμματα δεν τα είχε γράψει ο αγαπημένος της, δεν ήξερε και γράμματα. Είχε παρακαλέσει ένα φίλο του να τα γράφει. Και τότε αυτή οργίστηκε και ορκίστηκε να μην ξαναμιλήσει ποτέ. Εκεί βουβή να τον περιποιείται και να τον θωρεί. Απόλυτη, ατέλειωτη νεκρική σιωπή.

Ζουν και οι δύο μια βασανιστική, εφιαλτική ζωή. Χωρίς επικοινωνία, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη. Μια ζωή εφιάλτη. Αυτός κάθε μέρα μπαίνει στο σπίτι, τής μιλά κοιτώντας την στα μάτια, την καλοπιάνει, την αγριεύει, την βρίζει, την εκλιπαρεί. Αυτή σιωπηλή. Ακίνητη. Ζει μόνο για τα βιβλία και την ποίηση. Μια ταραγμένη σχέση, στα όρια της διαστροφής.

Η σκηνοθετική ματιά του Πέτρου Αποστολόπουλου δίνει μια ιδιαίτερη πρωτοποριακή μορφή στην παράσταση.

Μιλά κοιτώντας μια άδεια καρέκλα σαν να απευθύνεται σε μία ζωντανή γυναίκα. Το βλέμμα του είναι προσηλωμένο, καρφωμένο πάνω της σε όλη την διάρκεια της παράστασης. Ο ρόλος απαιτητικός και δύσκολος. Τα συναισθήματά του αλλάζουν συνεχώς. Της μιλά με το στόμα, με τις κινήσεις των χεριών, με τους μορφασμούς του προσώπου του. Οργή, αγάπη, μίσος, θυμός εκφράζονται στο πρόσωπό του .Ο ήχος της φωνής του αλλάζει συνεχώς. Και στο ζεϊμπέκικο που χόρεψε φάνηκε όλη η λεβεντιά της ψυχής του. Η οργή την ώρα που της πετούσε καταγής τα βιβλία με τα ποιήματά της. Η εκδίκησή του, η απόγνωσή του. Όλα τα συναισθήματα στο πρόσωπό του ζωγραφισμένα. Εκπληκτική ερμηνεία που σε καθηλώνει.

«Τι έχεις στην ψυχή σου τελικά;» Μονολογεί. «Προπαντός σε ξέρω καλά σαν άγαλμα. Γιατί έμεινες εδώ; Είχε και αλλού πάρκα για να πας να στήσεις το άγαλμά σου». Ένα μεγάλο γιατί τον βασανίζει. Ένα γιατί που κατέστρεψε τις ζωές τους.

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Μπορεί να σου κάνουν την ζωή παράδεισο ή κόλαση. Και εδώ ο ήρωάς μας ζει την απόλυτη κόλαση. Πέφτει στα πόδια της, την παρακαλεί, την εκλιπαρεί. Και αυτή ακίνητη. Μήπως και αυτής η ζωή δεν είναι κόλαση; Περίεργο το μυαλό του ανθρώπου. Να καταστρέφεις και την δική σου ζωή και του συντρόφου σου γιατί δεν συγχώρεσες ένα μικρό ψέμα που σου είπε. Μα ήταν ένα ψέμα για να σε κερδίσει. Για να τραβήξει την προσοχή σου. Γιατί σε αγαπούσε. Δύο άνθρωποι δυστυχισμένοι, δύο ανθρώπινα κουρέλια δεμένα μεταξύ τους με ένα αόρατο πέπλο και που κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα. Να φύγει. Να ζήσουν χωριστές ζωές και να μην βασανίζουν ο ένας τον άλλον.

«Τα χείλη μου είναι ακόμη σκασμένα, η γλώσσα μου πρησμένη. Τώρα δεν διψώ πια, τώρα είμαι ο ίδιος αλάτι, αλάτι και δίψα». «Και τώρα που κέρδισες, τι θες από μένα;»

1479511_10154133120837859_1668737862942230888_n

Και τώρα «ζωές ρημάδια. Ζωές σαν τον σχοινοβάτη. Ο κόσμος γύρω μας θέλει ρωγμές για να ανασάνει. Ρωγμές από μεγάλους σεισμούς, ρωγμές από μεγάλους βομβαρδισμούς και λόγια-μανιφέστα».

Η μουσική του Μιχάλη Τερζή συμπληρωματική της παράστασης ακούγεται μόνο μεταξύ των σκηνών. Ο φωτισμός του Πάνου Κουκουρουβλή διακριτικός, εστιάζει πάνω στον ήρωα μας ή στην άδεια καρέκλα. Πολύ όμορφα και τα σκηνικά της Λαμπρινής Καρδαρά. Ένα ζεστό, νοικοκυρεμένο σπιτικό. Ένα ζεστό σκηνικό χωρίς ζεστές καρδιές.

Η παράσταση κλείνει με μία απελπισμένη κραυγή οργής, απελπισίας, απόγνωσης.

Μία πολύ καλή παράσταση που σε κρατά σε εγρήγορση και κεντρίζει το ενδιαφέρον σου μέχρι το τελευταίο λεπτό της.

hqdefault

Ταυτότητα της παράστασης
Θέατρο επί Κολωνώ
Σαββατο 21:30 και Κυριακή 18:00

Σκηνοθεσία-ερμηνεία: Πέτρος Αποστολόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Τερζής
Σκηνικά-κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Φωτισμοί: Πάνος Κουκουρουβλής
Στα τραγούδια ακούγονται ο Βασίλης Λέκκας και η Φωτεινή Βελεσιώτου
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Διάρκεια παράστασης: 65 λεπτά

14650532_10154736630222859_5423292571216909815_n