Φλάι της Στέλλας Ζαφειροπούλου

fly-41115-©ngrigoriou_35

Στο Θέατρο Αλκμήνη παρακολούθησα την παράσταση Φλάι. Μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση με πολλά βαθειά νοήματα, διδάγματα που βγαίνουν από μια απλή αφήγηση μιας «μύγας». Μονόλογος με πρωταγωνίστρια την Λίλη Τσεσματζόγλου, σε σκηνοθεσία Πέπης Μοσχοβάκου.

Η Λίλη Τσεσματζόγλου σε γεμίζει αισθήματα, απορίες, ερωτηματικά. Μόνη της στην σκηνή, με το σκοτεινό αφαιρετικό, ιδιαίτερο σκηνικό της Κικής Μήλιου, με διάφορα αντικείμενα στο κέντρο της σκηνής. Αισθησιακή, μιλά με πάθος, μιλά με το βλέμμα της, με την κίνηση του σώματος, τα χορευτικά της, την κίνηση των χεριών της, τα πετάγματα του σώματός της. Χιλιάδες εκφράσεις αλλάζει το πρόσωπό της. Χιλιάδες στάσεις παίρνει το σώμα της. Το βλέμμα της σε κοιτά με φόβο, με πάθος, με απογοήτευση, με θλίψη, με λύπη, με χαρά. «Έτσι είναι όμορφη η ζωή. Όταν ανήκεις κάπου. Να θες, όμως, να ανήκεις».

fly-41115-©ngrigoriou_57

Εγώ βρήκα το κείμενο εντελώς αλληγορικό. Φλάι εκτός από μύγα, σημαίνει πτήση, πέταγμα, τρέπομαι σε φυγή, δραπετεύω. Δραπετεύω από τι; Από τους όρους ζωής που άλλοι έφτιαξαν για μένα;  «Ένας ιλαροτραγικός μονόλογος που μιλά για εκείνους που έπαψαν να αντέχουν το βάρος της πραγματικότητας στους ώμους τους. Για τη διαφορετικότητα, τις συμβάσεις, τους ψυχαναγκασμούς, την έλλειψη αποδοχής και κατανόησης» αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης.

Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να ενσωματωθείς στους «κανόνες» του συστήματος; Τότε το σύστημα σε αποκλείει, σε απομακρύνει. Το σύστημα έχει κανόνες που πρέπει να εφαρμόζεις και να ακολουθείς.

«Πάρε τα φάρμακά σου. Έτσι θα γίνεις οριακά αποδεκτός από τους περισσότερους ανθρώπους.. Οριακά αποδεκτός.. οριακά αποδεκτός.. οριακά αποδεκτός. Μη αποδεκτός.. μη αποδεκτός.. μη αποδεκτός.. μη αποδεκτός».
Το σύστημα δεν σου χαρίζεται. Σε διαγράφει. Σε απομακρύνει. Και ή κλείνεσαι στον εαυτό σου, «μεταμορφώνεσαι» σε μία όμορφη χρυσόμυγα και δραπετεύεις ή κλείνεσαι σε τέσσερις τοίχους ενός ιδρύματος και προσπαθείς να δεις μια ηλιαχτίδα στο μικρό σου δωμάτιο.

Οι συμβουλές των γονέων «Μακάρι να μου έμοιαζες, έστω και στο μικρό μου δαχτυλάκι», «Απορώ, απορώωωω. Δεν μου πήρες τίποτα», «Όχι μην κάνεις παρέα με αυτόν! Κοίτα αυτόν! Τι καλό παιδί! Τι ευγενικό! Τι καθωσπρέπει παιδί» έχουν βγει από το στόμα όλων σχεδόν των γονέων. Νοιαζόμαστε για την ζωή των παιδιών με τα δικά μας όμως θέλω, με τα δικά μας κριτήρια. Δεν τα ρωτάμε ποτέ τι είναι ευτυχία για τα ίδια. Θέλουμε να γίνουν κάτι παραπάνω από εμάς.

«Εννοώ, τι λέξη είναι το καθωσπρέπει» αναρωτιέται η πρωταγωνίστριά μας. «Είναι μία; Είναι δύο με κενό ανάμεσα; Και τι σημαίνει να είσαι καθωσπρέπει. Εγώ τις ενώνω. Τις γράφω σαν μια. Έτσι δείχνει καλύτερα τη σύνδεση. Την εξάρτηση ίσως. Την κατοχή. Δεν αρκεί το “πρέπει”, χρειάζεται και ένα “καθώς” μπροστά να το κάνει πιο ισχυρό».
Τι συμβαίνει σε ένα άτομο, όταν είναι ιδιαίτερο; Αυτό αφηγείται και «Ο μπούφος που δεν μπορούσε να κάνει μπου» του Ρόμπερτ Φίσερ: Το μπουφάκι που, όσο και αν προσπαθούσε, όσο και αν προσπάθησαν οι γονείς του έλεγε μόνο «μπα». Και εκδιώχτηκε από τον μικρόκοσμο των μπούφων. Μετά από περιπλανήσεις και μαθήματα ζωής «φούσκωσε τα φτερά του και είπε: «Είμαι ελεύθερος! Ελεύθερος απ΄ όλα τα τα-μπουουου».

fly-41115-©ngrigoriou_22

Συγκλονιστική η στιγμή που η πρωταγωνίστριά μας κρατά στα χέρια της τον μικρό μπούφο και συνομιλούν. Έναν ντενεκέ ζωγραφισμένο σαν μπούφο.

«Η κατανόηση ..μιας ιδιαίτερης ζωής.. δύσκολο πράγμα.. αναπόδεκτο. Γιατί ..η ιδιαίτερη ζωή.. έχει πολλές τρύπες… και η συνηθισμένη μπαλώματα» .

fly-41115-©ngrigoriou_56

Ο φωτισμός της Κατερίνας Μαραγκουδάκη παίζει ιδιαίτερο ρόλο σε όλη την διάρκεια της παράστασης,

Η σκηνοθεσία της Πέπης Μοσχοβάκου σε αυτή την παράσταση είναι ιδιαίτερη. Σου εξάπτει την φαντασία σου και περιμένεις με αγωνία το επόμενο «πέταγμα». Ιδιαίτερη και συγκλονιστική. Και η μουσική του Γιάννη Οικονόμου που πλημμυρίζει την κατάμεστη αίθουσα, δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Απλά, λειτουργικά και όμορφα τα κοστούμια της Κικής Μήλιου.

« Και τότε, το βλέπω καθαρά. Ταιριάζουμε…. Μέχρι να καταδείξει ο ένας στον άλλον τη διαφορετικότητά του. Κι αυτό είναι το σημείο που μας χωρίζει, ενώ θα έπρεπε να μας ενώνει», αναφέρει η ταλαντούχα Στέλλα Ζαφειροπούλου στο πολύ όμορφο και αληθινό βιβλίο της στο οποίο είναι βασισμένη η παράσταση «Φλάι».

Προλαβαίνετε να το δείτε! Πιστέψτε με αξίζει να το δείτε!

fly-41115-©ngrigoriou_45

Ταυτότητα της παράστασης:

Φλάι της Στέλλας Ζαφειροπούλου.
Θέατρο Αλκμήνη

Πρωταγωνιστεί η Λίλη Τσεσματζόγλου
Σκηνοθεσία Πέπη Μοσχοβάκου
Σκηνικά-Κοστούμια Κική Μήλιου
Μουσική Γιάννης Οικονόμου
Επιμέλεια κίνησης Νερίνα Ζάρπα
Φωτισμός Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Κάθε Τετάρτη στις 21.30.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s