Το ζεϊμπέκικο της Λείας Βιτάλη-Studio Μαυρομιχάλη

zeimpekiko1Το ζεϊμπέκικο σαν χορός είναι χορός καρδιάς. Για να τον χορέψεις πρέπει να δώσεις  την ψυχή σου.  Κατάθεση ψυχής και μάλιστα πονεμένης, πληγωμένης, παθιασμένης . Πρέπει να αισθάνεσαι για να τον χορέψεις. Είσαι εσύ στην πίστα μόνος σου, έστω και αν πολλοί χορεύουν δίπλα σου. Εσύ, τα πάθη σου, τα λάθη σου, ο καημός σου, τα βάσανά σου, τα σεκλέτια σου.

Με όλα αυτά τα στοιχεία, παρουσιάζεται  και ο ήρωάς μας στο έργο αυτό.

Η παράσταση αρχίζει με ένα λαϊκό τραγούδι το «άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω». Ο ήρωάς μας, ο Λευτέρης, Γιώργος Νινιός, ένας λαϊκός καλλιτέχνης, που μόλις αποφυλακίστηκε, λόγω προβλημάτων υγείας. Δεν θέλει να συμβιβαστεί με το κατεστημένο. Ασυμβίβαστος. Γυρίζει στο σπίτι της πρώην γυναίκας του, Στέλλας Κρούσκα, εκεί μένει και η κόρη της γυναίκας του, Μαρία Κατσούλη, η αιτία ίσως που μπήκε και στην φυλακή.

Ο ήρωάς μας με ένα μπουζούκι στο χέρι και ένα μισοκαμμένο τσιγάρο, όπως ίσως και η ζωή του, θυμάμαι, βρίζει, θυμώνει, γίνεται γλυκός, άγριος, σκληρός, τρυφερός. «Γιατί κάνω συνέχεια λαθάκια, γαμώ το κεφάλι μου γαμώ; Ας κάνω ένα μεγάλο λάθος, γαμώ την πουτάνα μου» μονολογεί.

zeimpekiko2

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος, τελειότερος ηθοποιός για αυτόν τον ρόλο από τον Γιώργο Νινιό. Δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας. Ίσως ο ρόλος αυτός σημαδέψει και ολόκληρη την μέχρι τώρα καριέρα του.

«Βραδιάζει πάλι σήμερα, βραδιάζει, και έρχεται η ώρα η δικιά μου, αυτή που σαν πουκάμισο ταιριάζει με την μελαγχολία της καρδιάς μου. Βραδιάζει». Τραγουδά. Η φωνή του καταπληκτική καθώς και η ερμηνεία των τραγουδιών.

Η σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή πάρα πολύ καλή Και το video με την συνέντευξη του Λευτέρη, πολύ ευρηματικό.

Τα σκηνικά του Διονύση Μανουσάκη πολύ πετυχημένα και όμορφα σε μεταφέρουν σε προηγούμενες δεκαετίες. Και οι δύο κυρίες της παράστασης η Στέλλα Κρούσκα και η Μαρία Κατσούλη, πολύ φυσικές στους ρόλους τους άνετες, και πολύ καλές φωνές. Την παράσταση όμως κλέβει ο Γιώργος Νινιός. «Εμένα δεν με μαντρώνει το κελί, ο εαυτός μου με μαντρώνει», φωνάζει. Το έργο κλείνει με ένα άλλο επίσης γνωστό τραγούδι το «άσπρο πουκάμισο φορώ, και μαύρο θα το βάψω».

Και μετά το τέλος της παράστασης ένα λαϊκό πάλκο, από τα όμορφα της δεκαετίας του 1970 στήνεται επί σκηνής και ένα γλέντι ακολουθεί, με αθάνατα, υπέροχα λαϊκά τραγούδια. Και το κέφι ανάβει.

Η μουσική και το τραγούδι της παράστασης είναι επίσης του Γιώργου Νινιού.

Όλοι οι θεατές τραγουδούν και κατά την διάρκεια της παράστασης και φυσικά κατά την διάρκεια του γλεντιού. Δεν είναι τυχαίο ο γεγονός ότι το έργο παίζεται για δεύτερη χρονιά, με ουρές να κλείνουν το πεζοδρόμιο!

zeimpekiko3

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s